دختر تلفنی
دختر تلفنی یا زن تن‌فروش با قرار ملاقات از طریق تماس با شماره تلفن، یک کارگر جنسی است که برخلاف زنان خیابانی خدمات جنسی خود را در معابر عمومی همچون خیابان‌ها یا در جاهایی همچون روسپی‌خانه ها عرضه نمی‌کند.[۱] بلکه مشتری می‌بایست برای دریافت خدمات جنسی با وی یا فرد یا مرکزی که او را استخدام کرده‌اند تماس تلفنی بگیرد و پس از گرفتن وقت قبلی وی را در خانه خود یا هر کجا که مایل باشد دیدار کند.
دختران تلفنی گاهی خدماتشان را بر روی کارت‌های کوچک یا در مجله‌ها تبلیغ می‌کنند و در مواردی از یک قواد برای تبلیغ و ارائه خدمات استفاده می‌کنند.[۲] گاهی نیز ممکن است مشتری به سبب فقدان مکان به محل اقامت یک دختر تلفنی برود.
بهره‌گیری از اینترنت
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]با آمدن اینترنت بسیاری از دختران تلفنی برای خود وب‌سایت‌هایی نیز دائر نموده‌اند.[۱] امروزه اینترنت به مهم‌ترین ابزار مشتریان برای دریافت خدمات جنسی بدل شده‌است.[۳][۴][۵]
جستارهای وابسته
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]منابع
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- 1 2 «Is the number of trafficked call girls a myth?» (به انگلیسی بریتانیا). ۲۰۰۹-۰۱-۰۹. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۰۲-۲۹.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Taylor، Diane (۲۰۰۰-۰۵-۱۱). «Nice and sleazy does it» (به انگلیسی بریتانیا). The Guardian. شاپا ۰۲۶۱-۳۰۷۷. دریافت‌شده در ۲۰۲۴-۱۱-۲۸.
{{cite news}}: نگهداری یادکرد:تاریخ به‌طور خودکار ترجمه‌شده (رده) - ↑ Richtel, Matt (17 June 2008). "Sex Trade Monitors a Key Figure's Woes". The New York Times.
- ↑ "A consumer guide to prostitutes is a click away". MSNBC. Retrieved 11 April 2010.
- ↑ "Several comfortable steps ahead of the law". MSNBC. Retrieved 11 April 2010.
پیوند به بیرون
[ویرایش | اشتراک‌گذاری]- "زن ساعتی ۲٬۰۰۰ دلاری" نوشته مارک جاکوبسون، مجله نیویورک، ۱۸ ژوئیه ۲۰۰۵.