دختر تلفنی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کارت‌های تبلیغاتی دختران تلفنی در یک باجه تلفن در انگلیس.

دختر تلفنی یا زن تن‌فروش یک کارگر جنسی است که بر خلاف زنان خیابانی خدمات جنسی خود را در معابر عمومی همچون خیابان‌ها عرضه نمی‌کند و یا در جاهایی همچون روسپی‌خانه‌ها فعالیت نمی‌کند.[۱] بلکه مشتری می‌بایست برای دریافت خدمات جنسی با وی تماس تلفنی بگیرد و پس از گرفتن وقت قبلی وی را در خانه خود یا هر کجا که مایل باشد دیدار کند.

دختران تلفنی عموماً خدماتشان را بر روی کارت‌های کوچک یا در مجله‌ها تبلیغ می‌کنند و در مواردی از یک قواد برای تبلیغ و ارائه خدمات استفاده می‌کنند.[۲] گاهی نیز ممکن است مشتری به سبب فقدان مکان سکس، خود به خانه یا محل اقامت یک دختر تلفنی برود.

بهره‌گیری از اینترنت[ویرایش]

با آمدن اینترنت بسیاری از دختران تلفنی حتی برای خود وب‌سایت‌هایی نیز دائر نموده‌اند.[۱] در واقع می‌توان گفت که امروزه اینترنت به مهم‌ترین و شاید اصلی‌ترین ابزارهای مشتریان برای دریافت خدمات جنسی بدل شده است.[۳][۴][۵] عموماً دختران تلفنی عکسی نیز از خود در اینترنت قرار داده و حتی گونه‌های خدمات جنسی که ارائه می‌کنند را نیز می‌نویسند.[نیازمند منبع]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ "Is the number of trafficked call girls a myth?". بی‌بی‌سی نیوز. (9 January 2009)
  2. Diane Taylor, Nice and sleazy does it, The Guardian (Thursday 11 May 2000).
  3. Richtel, Matt (17 June 2008). "Sex Trade Monitors a Key Figure’s Woes". The New York Times. 
  4. "A consumer guide to prostitutes is a click away". MSNBC. Retrieved 11 April 2010. 
  5. "Several comfortable steps ahead of the law". MSNBC. Retrieved 11 April 2010. 

پیوند به بیرون[ویرایش]