ساتیاجیت رای

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
ساتیاجیت رای
সত্যজিৎ রায়
Satyajit Ray with Ravi Sankar recording for Pather Panchali cropped Ray.jpg
زاده ۲ مهٔ ۱۹۲۱(۱۹۲۱-خطای عبارت: نویسه نقطه‌گذاری شناخته نشده «�»-0۲)
کلکته، بنگال غربی
درگذشته ۲۳ آوریل ۱۹۹۲ میلادی (۷۰ سال)
ملیت هندی
زمینه فعالیت کارگردان، تهیه‌کننده، فیلمنامه‌نویس، ترانه‌سرا، آهنگساز، خوش‌نویس، تصویرگر، نویسنده
همسر ویجایا رای
فرزندان ساندیپ رای
صفحه در وب‌گاه IMDb
جایزه‌های دیگر
۲ بار برندهٔ جایزهٔ خرس نقره‌ای (از جشنواره فیلم برلین)شیر طلایی (از جشنواره فیلم ونیز در سال ۱۹۵۷ برای فیلم (آپاراجیتو)جایزهٔ ملی فیلم از دولت هند (۳۲ بار) در سال ۱۹۸۲، دکترای افتخاری از دانشگاه آکسفورد

ساتیاجیت[۱] رای (۲ مه ۱۹۲۱–۲۳ آوریل ۱۹۹۲) یک فیلمساز مشهور هندی بنگالی بود.

او زادهٔ شهر کلکته (در ایالت بنگال غربی، در شرق هند) بود و در مدت فعالیت سینمایی‌اش ۳۷ فیلم (شامل فیلم بلند سینمایی، فیلم مستند و فیلم کوتاه) ساخت و جوایز متعددی در جشنواره‌های هندی و بین‌المللی دریافت کرد.

او نخستین فیلمش، پاتر پانچالی، را در سال ۱۹۵۵ میلادی بر اساس یک رمان بنگالی (به همین نام) ساخت که با استقبال منتقدان روبرو شد و جوایزی مانند بهترین مستند انسانی جشنواره کن را برای او به همراه داشت. پس از آن، در سال‌های ۱۹۵۶ و ۱۹۵۹، او فیلم‌های موفق آپاراجیتو و آپور سانسار را در ادامهٔ داستان فیلم نخست ساخت که به همراه هم به سه‌گانهٔ آپو مشهور شدند. فیلم رعد دوردست در ۱۹۷۳ برنده خرس طلایی جشنواره فیلم برلین شده است.

ساتیاجیت رای در دوران فعالیت سینمایی‌اش ۳۲ بار جایزهٔ ملی فیلم از دولت هند دریافت کرد و ۲ بار برندهٔ جایزهٔ خرس نقره‌ای (از جشنواره بین‌المللی فیلم برلین) و ۱ بار برندهٔ جایزهٔ شیر طلایی (از جشنواره فیلم ونیز شد. او همچنین در سال ۱۹۸۲، دکترای افتخاری از دانشگاه آکسفورد دریافت کرد.

آکادمی علوم و هنرهای سینما در ۱۹۹۲ میلادی طی مراسم شصت و چهارمین دورهٔ این جوایز، جایزه اسکار افتخاری را به وی اهداء نمود؛ هر چند بیماری به وی اجازه حضور در این مراسم را نداد و در همان سال درگذشت. او اولین و تنها هنرمند هندوستانی است که موفق به کسب این جایزه شده‌است.

بخشی از فیلم‌شناسی[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. نام کوچکش ساتیاجیت است، اما نامش را در برخی نوشته‌های فارسی ساتیا جیت رای هم نوشته‌اند.

منابع[ویرایش]