پسانوگرایی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد.
پست مدرنیسم، (در فارسی: پسامدرنیته، پسانوگرایی، پساتجدد، مابعد تجدد) (به انگلیسی: Postmodernism) به سیر تحولات گستردهای در نگرش انتقادی، فلسفه، معماری، هنر، ادبیات و فرهنگ میگویند که از بطن نوگرایی (مدرنیته) و در واکنش به آن، و یا به عنوان جانشین آن پدید آمد.
پیشوند «پسا» در پسامدرنیته الزاماً اشاره به تأخُر زمانی ندارد. پساتجدد در اصل در واکنش به نوگرایی و تحت تأثیر هوشیاری عمومی پس از جنگ جهانی دوم به وجود آمد. پسانوگرایی به مکتب فرهنگی، فکری و هنری اشاره دارد که فاقد سلسله مراتب مرکزی یا اصول ساخت یافتهٔ مشخص و در برگیرندهٔ پیچیدگی مفرط، تناقض، ایهام، تنوع و عدم انسجام درونی است. [۱] این اصطلاح اولین بار در سال ۱۹۴۹ برای ابراز ناخرسندی در قبال معماری نوگرا به کار برده شد و منجر به ایجاد نهضت معماری پسانوگرا شد.
[ویرایش] جستارهای وابسته
[ویرایش] مراجع
برای آشنایی با پست مدرنیسم در هنر، ادبیات، جامعه شناسی و سیاست رجوع شود به: گلن وارد، پست مدرنیسم، ترجمه دکتر علی مرشدی زاد (تهران: انتشارات قصیده سرا، 1384)
| جنبشهای هنری/قرن بیستم |  |
|---|---|
|
اپ آرت | آرت دکو | آرت نوو | آیندهگری | انتزاع پسانقاشانه | باهاوس | پاپ آرت | پوریسم | تولیدگری | د استیل | دادائیسم | دورانگری | ساختارگری ناب | پست مدرنیسم | فراواقعگرایی (سوررئالیسم) | فوویسم | کمینهگرایی (مینیمالیسم) | کوبیسم | مدرنیسم | نمادگرایی | واقعنمایی عکسوار | هنر انتزاعی | هنر مفهومی | هیجاننمایی انتزاعی | هیجاننمایی (اکسپرسیونیسم) |
