حزب فالانژ لبنان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
نماد رسمی حزب کتائب.

حزب کتائب با نام قبلی حزب فالانژ لبنان، یکی حزب دست راستی تندرو در کشور لبنان است. اگر چه حزب فالانژ لبنان به طور رسمی یک حزب سکولار است، اما به کلیسای مارونی منتسب است و برای حفظ منافع مسیحیان مارونی در لبنان فعالیت می‌کند. حزب فالانژ لبنان یکی از بازیگران اصلی در طول جنگ داخلی لبنان بود که از سال ۱۹۷۵ تا ۱۹۹۰ میلادی در لبنان جریان داشت که نهایتاً با اخراج سازمان آزادی‌بخش فلسطین از لبنان پایان یافت.[۱]

محتویات

[ویرایش] تاسیس

حزب فالاتژ لبنان در سال ۱۹۲۶ میلادی، توسط پیر جمایل[۲] بنیان‌گذاشته شد. شعار این حزب «خدا، میهن و خانواده» بود. حزب فالانژ برای به قدرت رساندن مسیحیان مارونی در لبنان تلاش می‌کرد.[۳]

[ویرایش] جنگ داخلی لبنان

پیر جمایل بنیان‌گذار حزب فالانژ لبنان در سال‌روز تاسیس حزب در سال ۱۹۷۱ میلادی در منطقه مسیحی‌نشین اشرفیه در شرق بیروت.

در فرودین سال ۱۹۷۵ میلادی، چند تن از اعضای مسلح عضو سازمان آزادی‌بخش فلسطین به روی کلیسایی در شرق بیروت آتش گشودند تا پیر جمایل موسس حزب فالانژ لبنان را در آنجا ترور کنند. او از سوءقصد جان سالم به در برد، ولی این سوءقصد باعث مجموعه‌ای از اقدامات متقابل شد که در نهایت به جنگ داخلی ۱۵ ساله در لبنان منجر شد.

در طول جنگ داخلی لبنان، حزب فالانژ با همراهی دیگر احزاب ملی‌گرای لبنانی با سازمان آزادی‌بخش فلسطین و نهضت ملی لبنان به جنگ خیابانی می‌پرداخت و متحد استراتژیک اسرائیل به شمار می‌رفت. در سال ۱۹۸۲ آریل شارون با محاصره بیروت راه را برای به قدرت رسیدن فالانژیست‌ها هموار کرد. در همین هنگام مجلس لبنان، بشیر جمایل فرزند پیر جمایل را به عنوان رییس جمهور برگزید.[۴]

در تاریخ ۱۴ سپتامبر ۱۹۸۲ میلادی، بشیر جمایل نه روز پس از تحویل گرفتن مقام ریاست جمهوری لبنان و قبل از ادای سوگند رسمی، به همراه ۲۵ نفر از همراهانش، در مقر حزب فالانژ لبنان در منطقه اشرفیه، بیروت به وسیله انفجار بمب، به قتل رسید. قتل بشیر جمایل ضربهٔ بزرگی بر حزب فالانژ بود. پس از دو روز از قتل بشیر جمایل، شبه‌نظامیان فالانژ، به انتقام ترور بشیر جمایل، رئیس جمهور لبنان، به دو اردوگاه صبرا و شتیلا در جنوب لبنان وارد شدند و بین ۷۰۰ تا ۳۵۰۰ نفر از فلسطینیان را به انتقام قتل بشیر جمایل به قتل رساندند.[۵][۶]

برادر بشیر به نام امین جمیل رئيس جمهور بعدی لبنان شد. اما با افزايش نفوذ سوريه، موقعيت مسیحیان مارونی در صحنه سياسی لبنان متزلزل شد. امين جمايل در سال ۱۹۸۸ میلادی، به همراه خانواده خود لبنان را ترک گفت و وارد تبعید خودخواسته شد.[۷]

[ویرایش] پانویس

[ویرایش] پیوند به بیرون