جنگ بوسنی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جنگ بوسنی
Bosnian war header.no.png
ساختمان شورای اجرایی در سارایوو (پایتخت بوسنی) در حال سوختن با آتش توپخانه در سال ۱۹۹۲ میلادی
زمان ۶ آوریل ۱۹۹۲ تا ۱۴ دسامبر ۱۹۹۵
مکان بوسنی و هرزگوین
مختصات ۴۳°۵۲′ شمالی ۱۸°۲۵′ شرقی / ۴۳.۸۶۷° شمالی ۱۸.۴۱۷° شرقی / 43.867; 18.417
نتیجه پایان جنگ با امضای توافق دیتون، مرگ بیش از ۱۰۰،۰۰۰ نفر، قتل عام گسترده مسلمانان غیر نظامی، افتادن کنترل نیمی از کشور به دست صربستان و امکان وتوی سیاست‌های ملی در بوسنی
علت جنگ تمایل صرب ها و کروات های ساکن بوسنی به استقلال و ادقام با کشورهای هم نژاد خود، خونخواهی صرب ها و کروات ها برای اقدامات مسلمانان در جنگ جهانی دوم به رهبری محمد امین الحسینی

جنگ بوسنی یا جنگ در بوسنی و هرزگوین، جنگی مسلحانه و بین‌المللی بود که بین ۵ آوریل ۱۹۹۲ تا ۱۴ دسامبر ۱۹۹۵ بین بوسنی و هرزگوین و صربستان جریان داشت و با امضای توافق دیتون در شهر دیتون ایالت اوهایو پایان یافت.[۱]

این جنگ بعد از جنگ جهانی دوم بزرگترین نسل کشی در اروپا به شمار می رود[نیازمند منبع]

دشمنی دیرینه صربها و کرواتها با مسلمانان که دلایل آن به دوره جنگ جهانی دوم و اقدامات محمد امین الحسینی با همکاری آدولف هیتلر می رسید.[نیازمند منبع]

درگیری‌ها ابتدا در سال ۱۹۹۱ در اسلوونی و کرواسی و سپس سال بعد از آن به‌شکلی بسیار خونین در بوسنی اتفاق افتاد. صرب‌های بوسنی با الهام گرفتن از اسلوبودان میلوشویچ، که ملی‌گرایی را جایگزین کمونیسم کرده بود، سعی کردند بوسنی و صربستان را با هم ادغام کنند؛ اقدامی که گویی پژواکی از رویای گاوریلو پرنسیپ بود.[۲]

اما مسلمانان بوسنیایی خواستار جدایی از یوگسلاوی سابق بودند در چنینی حالی صربهای ساکن بوسنی با این اقدام مخالفت کرده و به سرکوب مسلمانان پرداختند. این حادثه یکی از فجیع ترین حوادث تاریخی به شمار می رود که به نسل کشی، قتل‌عام و کشتار گروهی مسلمانان انجامید. این در گیری ها در ژوئیه ۱۹۹۵ با کشتار سربرنیتسا به اوج خود رسید.

ترتیبات سیاسی بجا مانده از توافق صلح دیتون در سال ۱۹۹۵ به درگیری‌ها خاتمه داد. اما این توافقات اختلافات ناشی از ایدئولوژی‌های ملی‌گرایانه‌ای را که جنگ به‌خاطر آنها آغاز شد، التیام نبخشیده است. همچنین این توافق، کنترل قدری کمتر از نیمی از کشور و امکان وتوی سیاست‌های ملی در بوسنی و هرزگوین را در اختیارشان گذاشت که این امر جلوی توسعه اقتصاد بوسنی را گرفته و زمینه را برای رواج فساد مالی و اداری فراهم کرده است.[۲]

در سال ۲۰۰۹ کتابی منتشر شد که شامل ۷۰ جلسه مصاحبه نویسنده با بیل کلینتون بود. در یکی‌ از این جلسات کلینتون اوضاع حاکم در سال ۹۳ را در مورد جنگ بوسنی چنین شرح می‌‌دهد[۳]:

«کلینتون گفت، متحدان اروپایی ایالات متحده لوایح لغو یا تغییر تحریم را وتو می‌‌کردند. اروپاییان مخالفت خود را این گونه توجیه می‌‌نمودند که سلاح بیشتر فقط منجر به خونریزی بیشتر است، ولی‌ متحدان کلیدی به طور محرمانه دلیل دیگری برای مخالفت خود بیان می‌‌نمودند. آنها وجود کشور مستقل بوسنی به عنوان تنها ملت مسلمان در اروپا را غیر طبیعی می‌‌دانستند. به گفته کلینتون تنها دلیل حمایت آنها از تحریم‌ها این بود که این تحریم‌ها به ضرر بوسنی بودند. وقتی‌ من شگفتی خود را از این منفی‌ نگری [اروپاییان] که یاد آور دیپلماسی بی‌ تفاوتی آنها در مورد مصیبت یهودیان در جنگ جهان دوم بود بیان کردم، کلینتون جوابی نداد. او گفت، فرانسوا میتران خیلی‌ صریح می‌‌گفت بوسنی به اروپا تعلق ندارد و مقامات رسمی‌ انگلیس از باز سازی دردناک ولی‌ واقعا گرایانه اروپای مسیحی‌ سخن می‌‌گفتند. به گفته کلینتون صدر اعظم آلمان، هلموت کوهل، در تقابل با انگلیس و فرانسه از تلاش‌های مبنی بر بازبینی سیاست‌ تحریم سلاح سازمان ملل حمایت کرد؛ که این تلاش‌های آلمان به دلیل نداشتن کرسی در شورای امنیت سازمان ملل ناموفق بود.»

منابع[ویرایش]

  1. ویکی‌پدیای انگلیسی
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ بوسنی و جنگ جهانی اول بی بی سی فارسی، ۱۱ تیر ۱۳۹۳
  3. Taylor Branch (2009). The Clinton Tapes: Wrestling History with the President. Simon and Schuster. p. 31.