جنگ عرب‌ها و اسرائیل (۱۹۴۸)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
1948 Arab–Israeli War
بخشی از 1948 Palestine war
[[file:Flickr - Government Press Office (GPO) - The Ink-Drawn National Flag.jpg|220px]]
Captain Avraham "Bren" Adan raising the Ink Flag at Umm Rashrash (a site now in ایلات), marking the end of the war.
تاریخ 15 May 1948 – 10 March 1949
(۹ ماه، ۳ هفته و ۲ روز)
Final armistice agreement concluded on 20 July 1949
مکان Former قیمومت بریتانیا بر فلسطین, شبه‌جزیره سینا, southern Lebanon
نتیجه Israeli victory; Palestinian Arab defeat; Arab League strategic failure;[۱] Armistice Agreements
تغییرات
قلمرو
اسرائیل keeps area allotted to it by Partition Plan, captures 50% of area allotted to Arab state, Jordanian occupation of کرانه باختری رود اردن, Egyptian occupation of the نوار غزه
جنگ بین
 اسرائیل

Before 26 May 1948:
Yishuv:


After 26 May 1948:
نیروهای دفاعی اسرائیل


Foreign volunteers:
Mahal

Arab states:
 Egypt[۲]
 اردن[۲]
 Iraq[۲]
Syria[۲]
 لبنان (Lebanon had decided to not participate in the war and only took part in the battle of al-Malikiya on 5–6 June 1948.[۳])

Irregulars:
All-Palestine Government Holy War Army
Arab Liberation Army


Foreign volunteers:
اخوان‌المسلمین
عربستان سعودی[۴]
Yemen
 پاکستان
Sudan[۵]

فرماندهان و رهبران
Politicians:

اسرائیل داوید بن گوریون
Commanders:
اسرائیل Yisrael Galili
اسرائیل Yaakov Dori
اسرائیل Yigael Yadin
اسرائیل Mickey Marcus  
اسرائیل Yigal Allon
اسرائیل اسحاق رابین
اسرائیل David Shaltiel
اسرائیل موشه دایان
اسرائیل Shimon Avidan

Politicians:

اتحادیه عرب Azzam Pasha
اردن King Abdallah
پادشاهی عراق Muzahim al-Pachachi
All-Palestine Government محمد امین الحسینی
Kingdom of Egypt ملک فاروق
سوریه حسنی الزعیم Commanders:
اردن John Bagot Glubb
اردن Habis al-Majali
اتحادیه عرب Fawzi al-Qawuqji
Flag of Hejaz 1917.svg Hasan Salama  
Kingdom of Egypt Ahmed Ali al-Mwawi
Kingdom of Egypt محمد نجیب

جنگنده
Israel: 29,677 initially rising to 117,500 by March 1949. This includes the entire military personnel count—both combat units and logistical units.[۶] Egypt: 10,000 initially, rising to 20,000[نیازمند منبع]
Iraq: 3,000 initially, rising to 15,000–18,000[نیازمند منبع]
Syria: 2,500–5,000[نیازمند منبع]
Transjordan: 8,000–12,000[نیازمند منبع]
Lebanon: 1,000[۷]
Saudi Arabia: 800–1,200 (Egyptian command)
Yemen: 300[نیازمند منبع]
Arab Liberation Army: 3,500–6,000.
At maximum, not half of the forces of the Israelis but these numbers include only the combat units sent to the former mandate-territory of Palestine, not the entire military strength.[۶]
تلفات و شکست‌ها
6,373 killed (about 4,000 troops and 2,400 civilians)[۸] Arab armies:
3,700-7,000 killed
Palestinian Arabs:
3,000-13,000 killed (both fighters and civilians)[۹][۱۰]

جنگ عرب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ جنگی است که اسرائیلی‌ها آن را «جنگ استقلال» یا «جنگ آزادسازی» می‌نامند. فلسطینی‌ها معمولاً این جنگ و نبردهای بعد از آن را «نکبت» («(به عربی: النكبة)») می‌خوانند. این جنگ آغاز دشمنی عرب و اسرائیل را در پی داشت که تا به امروز نیز ادامه دارد.

در طول این جنگ بود که دولت اسرائیل به عنوان دولتی مستقل تشکیل شد و بقیهٔ سرزمین‌های بریتانیا در فلسطین بین مصر و ماورا اردن تقسیم شد. علل شکست عرب‌ها در این جنگ هرچه باشد، تردید چندانی نیست که این شکست به تثبیت کشور اسرائیل و دولت یهود انجامید.[۱۱]

پانویس[ویرایش]

  1. Morris, 2008, pp. 400, 419
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ Oren 2003, p. 5.
  3. Morris (2008), p.260.
  4. Gelber, pp. 55, 200, 239
  5. Morris, 2008, p. 332.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ Gelber (2006), p.12.
  7. Pollack, 2004; Sadeh, 1997
  8. Politics and society in modern Israel: myths and realities. Google Books. 2000. ISBN 9780765605146. Retrieved 28 March 2011. 
  9. Laurens 2007 p.194
  10. Morris 2008, pp. 404–406.
  11. BBCPersian.com | جهان | 'یوم النکبه'؛ روایت روزهای آغازین تاسیس یک کشور

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «1948 Arab–Israeli War»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۴ زوئیه ۲۰۱۲).