جنگ عرب‌ها و اسرائیل (۱۹۴۸)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
1948 Arab–Israeli War
بخشی از 1948 Palestine war
Flickr - Government Press Office (GPO) - The Ink-Drawn National Flag.jpg
Captain Avraham "Bren" Adan raising the Ink Flag at Umm Rashrash (a site now in ایلات), marking the end of the war.
تاریخ 15 May 1948 – 10 March 1949
()
Final armistice agreement concluded on 20 July 1949
مکان Former قیمومت بریتانیا بر فلسطین, شبه‌جزیره سینا, southern Lebanon
نتیجه Israeli victory; Palestinian Arab defeat; Arab League strategic failure;[۱] Armistice Agreements
تغییرات
قلمرو
اسرائیل keeps area allotted to it by Partition Plan, captures 50% of area allotted to Arab state, Jordanian occupation of کرانه باختری رود اردن, Egyptian occupation of the نوار غزه
جنگ بین
Flag of Israel.svg اسرائیل

Before 26 May 1948:
Yishuv:


After 26 May 1948:
نیروهای دفاعی اسرائیل


Foreign volunteers:
Mahal

Arab states:
 Egypt[۲]
Flag of Jordan.svg اردن[۲]
 Iraq[۲]
Syria[۲]
Flag of Lebanon.svg لبنان (Lebanon had decided to not participate in the war and only took part in the battle of al-Malikiya on 5–6 June 1948.[۳])

Irregulars:
الگو:Country data All-Palestine Holy War Army
Arab Liberation Army


Foreign volunteers:
اخوان‌المسلمین
عربستان سعودی[۴]
Yemen
Flag of Pakistan.svg پاکستان
Sudan[۵]

فرماندهان و رهبران
Politicians:

پرچم اسرائیل داوید بن گوریون
Commanders:
پرچم اسرائیل Yisrael Galili
پرچم اسرائیل Yaakov Dori
پرچم اسرائیل Yigael Yadin
پرچم اسرائیل Mickey Marcus  
پرچم اسرائیل Yigal Allon
پرچم اسرائیل اسحاق رابین
پرچم اسرائیل David Shaltiel
پرچم اسرائیل موشه دایان
پرچم اسرائیل Shimon Avidan

Politicians:

پرچم اتحادیه عرب Azzam Pasha
پرچم اردن King Abdallah
پرچم پادشاهی عراق Muzahim al-Pachachi
الگو:Country data All-Palestine محمد امین الحسینی
پرچم Kingdom of Egypt ملک فاروق
پرچم سوریه حسنی الزعیم Commanders:
پرچم اردن John Bagot Glubb
پرچم اردن Habis al-Majali
پرچم اتحادیه عرب Fawzi al-Qawuqji
Flag of Hejaz 1917.svg Hasan Salama  
پرچم Kingdom of Egypt Ahmed Ali al-Mwawi
پرچم Kingdom of Egypt محمد نجیب

جنگنده
Israel: 29,677 initially rising to 117,500 by March 1949. This includes the entire military personnel count—both combat units and logistical units.[۶] Egypt: 10,000 initially, rising to 20,000[نیازمند منبع]
Iraq: 3,000 initially, rising to 15,000–18,000[نیازمند منبع]
Syria: 2,500–5,000[نیازمند منبع]
Transjordan: 8,000–12,000[نیازمند منبع]
Lebanon: 1,000[۷]
Saudi Arabia: 800–1,200 (Egyptian command)
Yemen: 300[نیازمند منبع]
Arab Liberation Army: 3,500–6,000.
At maximum, not half of the forces of the Israelis but these numbers include only the combat units sent to the former mandate-territory of Palestine, not the entire military strength.[۶]
تلفات و شکست‌ها
6,373 killed (about 4,000 troops and 2,400 civilians)[۸] Arab armies:
3,700-7,000 killed
Palestinian Arabs:
3,000-13,000 killed (both fighters and civilians)[۹][۱۰]

الگو:Campaignbox 1948 Arab–Israeli War south

جنگ عرب و اسرائیل در سال ۱۹۴۸ جنگی است که اسرائیلی‌ها آن را «جنگ استقلال» یا «جنگ آزادسازی» می‌نامند. فلسطینی‌ها معمولاً این جنگ و نبردهای بعد از آن را «نکبت» («(به عربی: النكبة)») می‌خوانند. این جنگ آغاز دشمنی عرب و اسرائیل را در پی داشت که تا به امروز نیز ادامه دارد.

در طول این جنگ بود که دولت اسرائیل به عنوان دولتی مستقل تشکیل شد و بقیهٔ سرزمین‌های بریتانیا در فلسطین بین مصر و ماورا اردن تقسیم شد. علل شکست عرب‌ها در این جنگ هرچه باشد، تردید چندانی نیست که این شکست به تثبیت کشور اسرائیل و دولت یهود انجامید.[۱۱]

پانویس[ویرایش]

  1. Morris, 2008, pp. 400, 419
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ ۲٫۲ ۲٫۳ Oren 2003, p. 5.
  3. Morris (2008), p.260.
  4. Gelber, pp. 55, 200, 239
  5. Morris, 2008, p. 332.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ Gelber (2006), p.12.
  7. Pollack, 2004; Sadeh, 1997
  8. Politics and society in modern Israel: myths and realities. Google Books. 2000. ISBN 9780765605146. Retrieved 28 March 2011. 
  9. Laurens 2007 p.194
  10. Morris 2008, pp. 404–406.
  11. BBCPersian.com | جهان | 'یوم النکبه'؛ روایت روزهای آغازین تاسیس یک کشور

منابع[ویرایش]

  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «1948 Arab–Israeli War»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۴ زوئیه ۲۰۱۲).