دودمان یوآن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از سلسله یوآن)
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مختصات: ۳۹°۵۴′ شمالی ۱۱۶°۲۳′ شرقی / ۳۹٫۹۰۰°شمالی ۱۱۶٫۳۸۳°شرقی / 39.900; 116.383

دودمان یوآن
大元
Dai Ön Ulus
امپراتوری

 

۱۲۷۱–۱۳۶۸
 

پرچم

دودمان یوآن در ۱۲۹۴ (گوریو به عنون خراجگزار)
پایتخت دادو (پکن امروزی)، شانگدو
زبان‌(ها) زبان‌های چینی
زبان مغولی
زبان فارسی[۱]
دین بوداگرایی (بودایی چینی و بودایی تبتیتائوئیسم، کنفوسیانیسم، دیگر مذاهب شمن‌باوری، مسیحیت (نسطوریاسلام
دولت پادشاهی
امپراتور
 - ۱۲۶۰–۱۲۹۴ قوبلای خان
 - ۱۳۳۳–۱۳۷۰ (Cont.) طغون تیمور
دوره تاریخی دوران میانه
 - چنگیزخان بهار ۱۲۰۶
 - بنیان‌گذاری ۱۸ دسامبر ۱۲۷۱
 - اشغال سونگ غربی چهارم فوریه ۱۲۷۶
 - جنگ یامن ۱۲۷۹
 - سقوط دادو ۱۴ سپتامبر ۱۳۶۸
مساحت
 - ۱۲۹۰ ۱۴۰۰۰۰۰۰کیلومترمربع (۵٬۴۰۵٬۴۳۰مایل‌مربع)
جمعیت
 - حدود ۱۲۹۰ ۷۵٬۳۰۶٬۰۰۰ 
     تراکم جمعیت ۵٫۴ /کیلومترمربع (۱۳٫۹ /مایل‌مربع)
 -  حدود ۱۲۹۳ ۷۹٬۸۱۶٬۰۰۰ 
 -  حدود ۱۳۳۰ ۸۴٬۸۷۳٬۰۰۰ 
 -  حدود ۱۳۵۱ ۸۷٬۵۸۷٬۰۰۰ 

سلسله یوآن یکی از شعبه‌های امپراتوری مغول بود که توسط قوبلای خان ایجاد شد و از سال ۱۲۷۱ تا ۱۳۶۸ میلادی بر چین حکمرانی کرد.

زمینه[ویرایش]

در اواخر قرن ششم هجری (اوایل قرن دوازدهم میلادی)، کشور چین بین دو سلسله تقسیم می‌شد: یکی سلسلهٔ کین (۱۱۱۵–۱۲۳۴) که رؤسای یک دسته زردپوستان بنام مردم جورجی (امروزه قوم منچو) بودند که بر چین شمالی تسلط داشته و نسبت به چینی‌ها قومی خارجی به‌شمار می‌آمدند و پایتخت این سلسله شهر کایفنگ بود و سلسلهٔ دیگر سونگ جنوبی بود که از چینی‌های اصلی بودند و بر چین جنوبی حکومت می‌کردند.[۲]

میان سالهای ۱۲۱۱–۱۲۳۴ میلادی جنگ مغول-کین، مابین امپراتوری مغول و مردم جورجی در شمال چین روی داد و به مدت ۲۳ سال ادامه داشت و عاقبت به سقوط سلسله کین به دست مغول انجامید. همچنین، با این پیروزی دامنه متصرفات مغولان تمام شمال چین را دربر گرفت.

ایجاد[ویرایش]

منگوقاآن (زمان حیات ۱۲۰۹ تا ۱۲۵۹) پسر تولی‌خان (چهارمین و کوچکترین پسر چنگیز خان) که چهارمین خاقان حکومت مغول بود، برادر کوچکتر خویش قوبلای خان را به فتح چین جنوبی که ماچین نیز خوانده می‌شود مأمور کرد. قوبلای تا سال فوت منگوقاآن از طریق تبت و دره علیای رودخانه یانگ تسه کیانگ به تسخیر سرزمین سونگ جنوبی مشغول بود و قسمتی از آن را به همراه منگوقاآن که از نواحی دیگر به این کشور حمله کرده بود گشود. در هنگامهٔ جنگ منگوقاآن به علت بیماری درگذشت و قوبلای تهاجم خود را رها کرده برای تعیین خاقان به چین شمالی رفت. قوبلای خود را جانشین امپراتور سابق چین معرفی کرد و در واقع به تمدن و معارف و آداب چینی گرویده بود. او مقر سلطنت خود را در شهر قدیم پکن قرار داد. بعد از غلبه بر مخالفان خویش قوبلای در مدت ۲۰ سال توانست با جنگ‌های بسیار تمام چین جنوبی را بگیرد و سلسلهٔ سونگ را براندازد.[۳]

امپراتوران[ویرایش]

شماره نام امپراتور دوره حکومت
۱ قوبلای‌خان ۱۲۶۰–۱۲۹۴
۲ تیمور خان ۱۲۹۴–۱۳۰۷
۳ کولوگ خان ۱۳۰۷–۱۳۱۱
۴ بویانتو خان ۱۳۱۱–۱۳۲۰
۵ گگین خان ۱۳۲۰–۱۳۲۳
۶ یسون تیمور ۱۳۲۳–۱۳۲۸
۷ راگیباق خان ۱۳۲۸
۸ جایتو خان توق تیمور ۱۳۲۸–۱۳۲۹ و ۱۳۲۹–۱۳۳۲
۹ خوتوختو خان کوسالا ۱۳۲۹
۱۰ رینچینبال خان ۱۳۳۲
۱۱ طغون تیمور ۱۳۳۳–۱۳۷۰

منابع[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]