امپراتوری درانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
Durrani Empire
د درانیانو ټولواکمنی (زبان پشتو)

 

 

 

۱۷۴۷–۱۸۲۶
 

 

پرچم

The Durrani Empire at its maximum extent under Ahmad Shah Durrani.[۱]
پایتخت قندهار (1747–1776)
کابل (1776–1823, 1839–1842)
پیشاور (1776–1818; winter capital)[۲][۳]
هرات (1818–1826)[۴]
زبان‌(ها) زبان پشتو،[۵] زبان فارسی زبان پنجابی زبان سندی زبان بلوچی
دین اسلام
دولت Absolute monarchy
فهرست رئیس‌جمهورهای افغانستان
 - ۱۷۴۷–۱۷۷۲ احمدشاه درانی (first)
 - ۱۸۳۹–۱۸۴۲ شاه شجاع درانی (last)
دوره تاریخی دوران مدرن نخستین
 - تأسیس اکتبر ۱۷۴۷
 - انقراض ۱۸۲۶
امروزه بخشی از  افغانستان
 هند
 ایران
 پاکستان
 تاجیکستان
 ترکمنستان
 ازبکستان

امپراتوری دُرّانی (پشتو: د درانیانو واکمنی) که همچنین امپراتوری افغان توسط احمدشاه درانی تأسیسی و ساخته شده و پایتخت آن قندهار افغانستان و پیشاور پاکستان بود. در بیشترین وسعت آن، این امپراتوری بخش‌هایی از تقریباً تمام افغانستان و پاکستان مدرن و همچنین بخش‌هایی از شمال شرقی ایران، ترکمنستان و شمال غرب هند شامل قسمت‌هایی از ناحیه کشمیر بود.

منابع[ویرایش]

  1. Mazheruddin Siddiqi. Development of Islamic State and Society (original from the دانشگاه میشیگان). Institute of Islamic Culture, 1956. page 310
  2. Hanifi, Shah Mahmoud. "Timur Shah transferred the Durrani capital from Qandahar in 1775-76. Kabul and Peshawar then shared time as the dual Durrani capital cities, the former during the summer and the latter during the winter season." p. 185. Connecting Histories in Afghanistan: Market Relations and State Formation on a Colonial Frontier. Stanford University Press، 2011. Retrieved 2012-08-04.
  3. Singh, Sarina (2008). "Like the شاهنشاهی کوشان، the Afghan kings favoured Peshawar as a winter residence, and were aggrieved when the upstart Sikh kingdom snatched it in 1818 and levelled its buildings." p. 191. Pakistan and the Karakoram Highway. Retrieved 2012-08-10.
  4. L. Lee, Jonathan (1996). The Ancient Supremacy: Bukhara, Afghanistan and the Battle for Balkh, 1731-1901 (illustrated ed.). BRILL. p. 116. ISBN 9004103996. Retrieved March 8, 2013. [The Sadozai kingdom] continued to exist in Herat until the city finally fell to Dost Muhammad Khan in 1862. 
  5. Schimmel, Annemarie (1976). Pain and Grace: A Study of Two Mystical Writers of Eighteenth-Century Muslim India. BRILL. p. 12. ISBN 978-9004047716. 

پیوند به بیرون[ویرایش]