دودمان مینگ

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
(تغییرمسیر از سلسله مینگ)
پرش به: ناوبری، جستجو
دودمان مینگ
明朝
امپراتوری

1368–1644
پرچم نشان نظامی
Ming China around 1580
پایتخت نانجینگ (Yingtian prefecture)
(1368–1644)[a]
پکن (Shuntian prefecture)
(1403–1644)[b][c]
زبان‌(ها) Official language:
Mandarin
Other Chinese dialects
Other languages:
Turki (زبان اویغوری), Old Uyghur language، Tibetan، زبان مغولی، Jurchen، others
دین Heaven worship، تائوئیسم، کنفسیوس‌گرایی، آیین بودایی، ادیان سنتی چینی، اسلام
دولت Absolute monarchy
فهرست امپراتوران دودمان مینگ (皇帝)
 - 1368–1398 The هونگ‌وو
 - 1627–1644 The چونگ‌جن
Senior Grand Secretary
 - 1402–1407 Xie Jin
 - 1644 Wei Zaode
تاریخچه
 - Established in نانجینگ 23 January 1368
 - Beijing designated as capital 28 October 1420
 - Fall of Beijing 25 April 1644
 - End of the Southern Ming 22 January 1662
مساحت
 - 1415 ۶٬۵۰۰٬۰۰۰کیلومترمربع (۲٬۵۰۹٬۶۶۴مایل مربع)
جمعیت
 - حدود 1393 ۶۵٬۰۰۰٬۰۰۰ 
 -  حدود 1403 ۶۶٬۵۹۸٬۳۳۷¹ 
 -  حدود 1500 ۱۲۵٬۰۰۰٬۰۰۰² 
 -  حدود 1600 ۱۶۰٬۰۰۰٬۰۰۰³ 
یکای پول Bimetallic:
copper cashes (, wén) in strings of coin و paper
Silver taels (, liǎng) in sycee and by weight
امروزه بخشی از
Remnants of the Ming dynasty ruled southern China until 1662, a dynastic period which is known as the دودمان مینگ جنوبی.
¹The numbers are based on estimates made by CJ Peers in Late Imperial Chinese Armies: 1520–1840
²According to A. G. Frank, ReOrient: global economy in the Asian Age, 1998, p. 109
³According to A. Maddison, The World Economy Volume 1: A Millennial Perspective Volume 2, 2007, p. 238
امپراتور یونگ لو

امپراتوری مینگ(چینی:明朝) یا امپراتوری مینگ بزرگ دودمان پادشاهی چین از سال ۱۳۶۸ تا سال ۱۶۴۴ میلادی بود، که پس از فروپاشی پادشاهی مغولان یوآن بنیاد گذاشته شد. مینگ آخرین دودمان پادشاهی چینیان بود که هان‌ها قدرت اصلی را در دست داشتند. هونگ‌وو، رهبری شورش عمومی علیه پادشاهی یوآن را بر عهده داشت.

تاریخچه سیاسی[ویرایش]

هونگ‌وو پس از پیروزی سلسلهٔ پادشاهی مینگ را بنیان نهاد. هویی‌تی، نوهٔ جوان هونگ‌وو جانشین او گردید، وی درگیر کشمکشی طولانی با عموهای خود شد تا این که سرانجام در قصر خود سوزانده شد.

یونگ‌لو، سومین امپراتور سلسلهٔ مینگ بود. او در آغاز حکومتش دستور به کشتار دسته‌جمعی پیروان هویی‌تی داد. او بر مغولان تسلط یافت و دیوار چین را تعمیر نمود. یونگ‌لو، چنگ هه، دریانورد مسلمان را به سفر دریایی فرستاد.

یونگ‌لو خانوادهٔ سلطنتی و خدمتکاران دربار را از نان‌کینگ که پایتخت هونگ‌وو بود؛ به پکن منتقل کرد. در این زمان یونگ‌لو به ساختن شهر ممنوعه فرمان داد.

شهر ممنوعه، مجموعه‌ای وسیع از باغ‌ها و تالارهای مخصوص مراسم و جشن‌ها و نیز بناهای سلطنتی بود. این مجموعه که در شهر پکن قرار داشت، با دیوارهای بلندی به رنگ قرمز احاطه شده بود. دهقانان و مردم عادی حق ورود به شهر ممنوعه را نداشتند. خانوادهٔ امپراتور تحت مراقبت شدید زندگی می‌کردند و از شهر ممنوعه خارج نمی‌شدند.

در سال ۱۴۹۹، لشکریان مغول، سپاه چین را شکست دادند و امپراتور چنگ‌تونگ را دستگیر کردند. هشت تن از مشاوران سلطنتی که به «هشت ببر» معروف بودند؛ ادارهٔ چین را در دست گرفتند. در سال ۱۵۱۰ لیوچین، رهبر هشت ببر عزل شد و ثروت شخصی خود را از دست داد.

چیاچینگ از امپراتوران پرقدرت سلسلهٔ مینگ بود. در دوران حکومت چیاچینگ، دهقانان ناراضی به شورش پرداختند؛ اما چیاچینگ شورش‌های آنان را سرکوب کرد. چیاچینگ به بازرگانان پرتغالی اجازه داد تا یک مرکز داد و ستد در چین تأسیس کنند. در این دوره بعضی از مبلغان مسیحی که اعضای فرقهٔ یسوعی‌ها بودند؛ به چین راه یافتند.

یک رییس قبیله به نام نورهانچی، تمامی قبایل ساکن منچوری را با هم متحد ساخت و استان لیائوتونگ را که تحت حکومت سلسلهٔ مینگ قرار داشت؛ مورد تاخت و تاز قرار داد. نوادگان نورهانچی از این منطقه، مزاحمت‌هایی برای امپراتور مینگ به وجود آوردند.

آخرین امپراتور سلسلهٔ مینگ، چونگ‌جن (چونگ‌چنگ) بود. در زمان حکومت او شورشیان پکن را تصرف کردند. چونگ‌چنگ نیز به خودکشی دست زد. سپاهیان منچوری از هرج و مرج در پکن استفاده کردند، و فرماندهٔ جوان سپاه، فولین، پایان حکومت مینگ را اعلام نمود و خود را امپراتور چین دانست.

منابع[ویرایش]

  • تاریخ چین، شسنو ژان، محمد پارسیپور، نشر علم، ۱۳۷۴
  • دودمانهای شاهی چین، مین لوهوئی، نشر امیرکبیر، ۱۳۵۴


خطای یادکرد: خطای یادکرد: برچسب <ref> برای گروهی به نام «lower-alpha» وجود دارد، اما برچسب <references group="lower-alpha"/> متناظر پیدا نشد.