مملکت قره‌خواجه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
قره‌خواجه
پادشاهی

 

۸۴۳–1209/late 13th to mid 14th century
پایتخت قره‌خواجه، بش‌بالغ
زبان‌(ها) زبان تخاری، زبان‌های هندوایرانی و بعداً زبان اویغوری قدیم
دین Church of the East ("Nestorianism"), آیین مانوی،[۱][۲] آیین بودایی[۳]
دولت پادشاهی
تاریخچه
 - تأسیس ۸۴۳
 - انقراض 1209/late 13th to mid 14th century

مملکت قره‌خواجه (پادشاهی قوچو) یک پادشاهی تخاری-اویغوری بود که در سال ۸۴۳ توسط پناهندگان اویغور که از ویرانی خاقانات اویغور می‌گریختند بنیاد شد. این پناهندگان توسط قرقیزهای ینی‌سئی از منطقه خود رانده شده بودند. پایتخت تابستانی پادشاهی شهر قره‌خواجه (قوچو) و پایتخت زمستانی آنها بش‌بالغ بود. خواجه واژه‌ای فارسی به معنای «آقا» و قره واژّه‌ای ترکی به معنای «سیاه» است.

فرهنگ مملکت قره‌خواجه عمدتاً ترکی و تخاری بود اما مردمان چینی و ایرانی نظیر سغدی‌ها نیز در آن قلمرو زندگی می‌کردند. روحانیون ایرانی در این پادشاهی نیایشگاه‌های مانوی خود را داشتند. حدودالعالم که به فارسی نوشته شده برای این شهر نام «شهر چینی‌ها» استفاده می‌کند.[۴] پیتر بی. گلدن می‌نویسند که اویغورها نه تنها نظام نوشتاری و دین سغدیان را از آن خود کردند و به دین‌های مانویت، بوداگرایی و مسیحیت روی آوردند، بلکه سغدیان آن را الگو و استاد خود می‌دانستند. سغدی‌ها بازرگانان اصلی جاده ابریشم و فرهنگ‌سازان منطقه بودند.[۵] اویغورها به مرور جای آنان را گرفتند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Éric Trombert; Étienne de La Vaissière (2005). Les sogdiens en Chine. École française d'Extrême-Orient. p. 299. ISBN 978-2-85539-653-8.
  2. Hansen, Valerie. "Les Sogdiens en Chine" (PDF). |chapter= ignored (help)
  3. Stephen F. Teiser (1 April 2003). The Scripture on the Ten Kings: And the Making of Purgatory in Medieval Chinese Buddhism. University of Hawaii Press. pp. 55–. ISBN 978-0-8248-2776-2.
  4. James A. Millward (2007). Eurasian Crossroads: A History of Xinjiang. Columbia University Press. pp. 49–. ISBN 978-0-231-13924-3.
  5. Peter B. Golden (2011), Central Asia in World History, Oxford: Oxford University Press, p. 47, شابک ‎۹۷۸-۰-۱۹-۵۱۵۹۴۷-۹.