گوریو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
پادشاهی گوریو
고려국 (高麗國)
고려왕조 (高麗王朝)
پادشاهی مستقل
(918-1270, 1356-1392)
خراجگزار سلسله مغول یوان (1270-1356)

918–1392 Flag of the king of Joseon.svg
پرچم سلطنتی مهر سلطنتی
گوریو در سال 1389 میلادی
پایتخت Gaegyeong
(919-1232, 1270-1392)

Ganghwa
(1232-1270)
زبان‌(ها) Middle Korean
دین Korean Buddhism, Korean Confucianism, Korean Taoism, Korean shamanism
دولت سلطنت
King
 - 918–943 Taejo (first)
 - 949–975 Gwangjong
 - 981–997 Seongjong
 - 1046–1083 Munjong
 - 1351–1374 Gongmin
 - 1389–1392 Gongyang (last)
Military regime leader
 - 1170–1171 Jeong Jung-bu (first)
 - 1171–1174 Yi Ui-bang
 - 1196–1219 Choe Chung-heon
 - 1270 Im Yu-mu (last)
تاریخچه
 - آخرین سه امپراتوری rise 900
 - Coronation of Taejo 15 June, 918
 - Unification of the آخرین سه امپراتوری 936
 - Goryeo–Khitan War 993–1019
 - Completion of تریپیتاکا کوریانا 1251
 - Military regime 1170–1270
 - Abdication of Gongyang 17 July, 1392
امروزه بخشی از  کره جنوبی
 کره شمالی
امپراتوری گوریو در ۱۳۷۴ میلادی

امپراتوری گوریو در سال ۹۱۸ م. پس از فروپاشی تائبونگ به دست فرمانده وانگ گیون در بخش وسیعی از کره برپا شد. پایتخت این امپراتوری گائی گیونگ نام داشت. دشمنان بزرگ گوریو قبایل جورچن و امپراتوری لیائو در چین بودند. امپراتوری گوریو سرانجام در سال ۱۳۹۲ م. به وسیله یی دان، مؤسس امپراتوری چوسان منقرض گردید.

امپراتوران گوریو[ویرایش]

تائجو وانگ گیون در سال ۹۱۸ م. با فتح چول وون، پایتخت امپراتوری تائبونگ سلسله گوریو را به یاد امپراتوری باستانی گوگوریو تأسیس نمود. پس از وی امپراتوران زیادی از نسل تائجو بر تخت گوریو تکیه زدند که یکی از معروفترین آنان یک امپراتریس چونچو بود. او توانست امپراتوی گوریو را به اوج قدرت و شوکت برساند. در دوره‌ای از فرمانروایی گوریو بازماندگان امپراتوری شیلا قدرت زیادی پیدا کرده بودند که به وسیله چونچو جلوی همه آنان گرفته شد.[۱]

این حکومت تحت نفوذ اشراف و اعیان ایالات مختلف که از اعقاب شیلا بودند، قرار گرفت. با این حال امپراتوری گوریئو تا سال ۱۲۳۱ میلادی، باقی‌ماند تا آنکه اقوام مغول، کره را تصرف کردند و به دنبال آن آئین کنفسیوس در کره رواج یافت. در سال ۱۲۶۰ میلادی، حکومت مغولان پایان یافت و حکومت گوریئو دوباره برقرار گشت. پیروان دین کنفسیوس به دستگاه‌های دولتی راه یافتند و سرانجام در سال ۱۳۹۲، به ریاست ژنرال یی سونگ یی به حکومت گوریئو پایان دادند.

در بین سالهای ۹۹۴ تا ۹۹۸ امپراتوری گوریو در اوج قدرت بود در این دوره پادشاه گمجنگ جوان قدرت را دست داشت که در اصل مادرش ملکه چانچو حکومت می‌کرد وی قدرت ارتش را در دست داشت و توانست بخش زیادی از مناطق شمالی که به دست امپراتوری لیائو بود دوباره پس بگیرد.در این زمان مردی بنام کیم یانگ از شاهزاده های شیلا وارد دربار شد و بطور مخفی در صدد براندازی حکومت بود و چونچو این موضوع را فهمید و او را کشت .

جنگ های بزرگ گوریو و لیائو[ویرایش]

بزرگترین تهدید برای امپراتوری گوریو از جانب ترکان ختای بود که با عنوان لیائو در منطقه عظیمی از شمال چین حکومت می کردند . گوریو در بیشتر جنگ ها مقاومت می کرد ولی به علت قدرت بزرگ لیائو همواره با انعقاد قرارداد صلح از خطر فروپاشی فرار می کرد . تنها جنگی که به نفع گوریو تمام شد به رهبری گنگ جو و گنگ گامچان بود که توانستند بسیاری از نیروهای لیائو را شکست دهند . در این زمان امپراتوری سونگ در چین متحد گوریو در جنگ ها بود ولی قبایل جورچن همواره مشکل ساز بودند و شورش می کردند .

منابع[ویرایش]

  1. عابدی، فرزاد، ملت پرنده سه پا، نگاهی به تاریخ تحلیلی و سیاسی امپراتوری کره، ۱۳۸۹، همدان، نشر روز اندیش
  • مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا، «Goryeo»، ویکی‌پدیای انگلیسی، دانشنامهٔ آزاد (بازیابی در ۲۰ دی ۱۳۹۰).