سهروردیه
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
سهروردیه یکی از طریقت های تصوف است که توسط ابوالنجیب سهروردی تاسیس شد.
در مکتب تصوف سهروردیه عرفان با تَشَرُّع و زُهد درهم آمیخته و تصوف عبارت از زهد و عبادت و رعایت فرایض دینی و تکیه بر دعا و ذکر است، برخلاف مکتب مولویه که متکی بر وجد و سماع و شعر است. در بین سالکان طریقت سهروردیه، خواندن رساله قشیریه، احیاء علوم الدین و آثار ابن عربی معمول بوده است.
منابع [ویرایش]
- حلبی، علیاصغر. مبانی عرفان و احوال عارفان. تهران: اساطیر، 138۵. ISBN 964-5960-27-4.
|
|||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||||
| این یک نوشتار خُرد است. با گسترش آن به ویکیپدیا کمک کنید. |