قوالی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

موسیقی قَوّالی یکی از شاخه‌های موسیقی عرفانی است که بیشتر در کشور پاکستان رواج دارد.

ریشه موسیقی قوالی به ۶ سده پیش باز می‌گردد.[نیازمند منبع] زمانی که نوادگان تیمور لنگ بنا به وصیت پدربزرگانشان سعی به گردهمایی ِ هنرمندان و اهل ادب در دهلی، آگرا و لاهور نموده و دوران طلایی ِ شکوفایی ِ ادبیات، معماری و موسیقی را از بهترین عوامل فرهنگی ِ ایران و هند پایه گذاری کردند. علی بن عثمان هجویری پایه گذار صوفی‌گری در هندوستان، معین‌الدین چشتی و پیروان ِ او به هنگام همایش، اشعار مولایان ِ خود را بصورت سروده‌هایی اجرا می‌نمودند که به قوال شهرت یافت. قوال که به عوامل ِ ادبی و موسیقی غنی شده بود در نهایت گسترده‌ترین سبک موسیقی سنتی در هندوستان و پاکستان گردید.

درخشانترین ستاره در موسیقی قوالی نصرت فاتح علی خان بود. نصرت‌خان در تمام ترانه‌های عرفانی‌اش روی دو موضوع مذهب و خدا تمرکز می‌کرد او خدا، پیامبر اسلام و همه پرهیزگاران را می‌ستود و از آنها الهام می‌گرفت[نیازمند منبع] ھمزمان با نصرت، عزیز میا چھرہ شاخص دیگر قوالی بود۔ و با داشتن فوق لیسانس در فارسی و اردو و عربی شعر ھم می سرود و بھترین اشعار را استفادہ می کرد۔

منابع[ویرایش]