مراقبه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مراقبه در اخلاق و عرفان اسلامی بخش مهمی از سیر سلوک است که پس از توبه و مشارطه و پیش از محاسبه است.[۱] شیخ محمد بهاری در باره لفظ مراقبه می‌گوید:«مراقبه یعنی کشیک نفس را کشیدن که مبادا اعضا و جوارح را به خلاف وا دارد و عمر عزیز را که هر آنی از آن بیش از تمام دنیا و ما فیها قیمت دارد، ضایع بگرداند.»[۲]

آیت الله عبدالکریم حق‌شناس نیز در باب اهمیت مراقبه می‌گوید[۳]:

شیطان کاملا به وضعیت شما مطلع است که چه کسی احکام شرع را یک دستی گرفته و چه کسی خودش را در حضور پروردگار می داند و چه کسی نمی داند؛ چه کسی مراقب است و چه کسی مراقب نیست پس بنابر این حضرت [امام صادق] فرمودند:کسی از شر این خبیث (شیطان) محفوظ است که دایم در مقام مراقبه باشد و خودش را در حضور و محضر پروردگار بداند و در ادامه فرمودند:آن کسی که شب و روزش را بی تفاوت می گذراند، دایم صید شیطان است. «واماالمهمل لاوقاته فهو صید الشیطان»

لفظ مراقبه[ویرایش]

مراقبه کلمه‌ای عربی است که از ماده رقبه به معنب گردن گرفته شده است و بدانجهت که «انسان به هنگام نظارت و مواظبت از چیزی گردن می‌کشد، و اوضاع را زیر نظر می‌گیرد، این واژه بر معنی نظارت و مواظبت و تحقیق و زیر نظر گرفتن چیزی، اطلاق شده است.»[۱]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «مشارطه، مراقبه، محاسبه». وبگاه حوزه. بازبینی‌شده در ۰۸ آوریل ۲۰۱۳. 
  2. «آداب مراقبه». وبگاه حوزه. بازبینی‌شده در ۰۸ آوریل ۲۰۱۳. 
  3. «سخنرانی شماره ۶۳ب تاریخ ۲۹/۰۹/۶۸». در ز ملک تا ملکوت. به کوشش غلام حسن بخشی. صفحه ۱۶۲، ۱۳۹۰. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۰۴-۳۶۴۳-۱. 

پیوند به بیرون[ویرایش]