ابوحمزه خراسانی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
ابوحمزه عبدالرحمان محمد بن ابراهیم نیشابوری(مرگ ۲۹۰ هجری)، از صوفیان و عارفان ایرانی در سده سوم هجری بود.کتابی به نام «المنتمین امنالسیاح والعباد والمتصوفین » ازو به جای مانده است.
ابوحمزه، در اوایل جوانی برای طلب دانشها از زادگاهش نیشابور، به عراق سفر کرد. اودر بغداد ساکن شد و با مشایخ همچون: جنید بغدادی، ابوتراب نخشبی و ابوسعید خراز، همصحبت شد. جامی در باره او نوشتهاست:
ابوحمزه از جوانمردان مشایخ بود و در وجد و صحت حال، مانند نداشت، چنانکه چون آواز باد شنیدی، وجدش رسیدی.
ابوحمزه، در سال ۲۹۰هجری درگذشت و در کنار ابوحفص حداد در نیشابور، محله ملقاباد، دفن شد.
نام [ویرایش]
| نام | کنیه | نام پدر | شهرت | نسب |
|---|---|---|---|---|
| عبدالرحمن محمد | ابوحمزه | ابراهیم | ابوحمزه خراسانی | خراسانی، نیشابوری |
درباره او [ویرایش]
در کتاب تذکره الاولیا درباره ابوحمزه اینگونه نوشته شدهاست:
آن شریف اقران آن لطیف اخوان آن متمکن طریقت آن متوکل حقیقت آن کعبه مسلمانی ابوحمزهٔ خراسانی رحمةالله علیه از جملهٔ مشایخ بود و از اکابر طریقت و رفیع القدر و عالی همت بود و در فراست همتا نداشت و در توکل بینهایت رسیده بود و در تجرید به غایت کشیده و ریاضات و کرامات او بسیار است و مناقب او بی شمار خلوات شایسته داشت بوتراب و جنید یافته بود.
منابع [ویرایش]
- آثارالبلاد و اخبارالعباد قزوینی، ص۵۴۹و۵۵۰
- تذکره الاولیاء، ص۵۵۳-۵۵۱
- ترجمة رسالةقشیریه، ص۷۰و۷۱و۷۹۰
- دایره المعارف بزرگ اسلامی جلد پنجم
- ریحانهالادب، ج۷ ص۷۱
- طبقاتالصوفیه ه، ص۱۴۵و۱۴۴
- فرهنگ بزرگان اسلام و ایران، ص۴۴۸و۴۴۹
- نفحاتالانس، ص۶۹و۷۰و۶۸۸
|
||||||||||||||
