ملامتیه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مَلامَتیه نام طریقتی از صوفیان است که در سده هشتم میلادی در ایران سامانی فعال بودند.[۱]

ملاميّه و ملامتيه از ماده «ملامت»، به معناى سرزنش و نكوهش، است. [۲] پیروان این فرقه به سودمندی «سرزنش نفس» باور دارند و می‌کوشند دانایی‌های خود را پنهان کرده و کاستی‌ها و اشتباهات خود را علنی کنند تا با این کار همواره با یاد نقص‌های خود باشند.[۳]

بنیان‌گذاران[ویرایش]

بنیان‌گذاران ملامتیه ابوحفص حداد نيشابورى (م.70ـ267ق)، حمدون قصّار (م.271ق) و ابوعثمان حيرى (م.298ق) میباشند که در این میان حمدون قصار بيش از بقیه با طريق ملامت پيوند خورده و شيخ و رئیس اين طايفه شمرده مى شود.[۲]

محور فکری[ویرایش]

محور اصلی تفکر این فرقه بر ملامت و پذیرش آن است. برخی از پیروان وی مخالفت با نفس جهت مقابله با آن را برگزیدند. اینان که گروهی تندرو هستند لقب قلندر به خود گرفته‌اند. اخیراً دسته دیگری از ملامتیان در ترکیه ظهور کرده‌اند که آموزه‌های پیشینیان را انکار کرده و روش‌های جدیدی را در این طریقت وارد نموده‌اند.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Encyclopædia Britannica, Micropædia: "Malamatiyah"
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ خرقه و سماع در ملامتيه / يوسف غضبانى دانشگاه ادیان و مذاهب - دانشنامه ادیان
  3. Encyclopædia Britannica, Micropædia: "Malamatiyah"
  4. حائری، محمدحسن، «عرفان و تصوف؛ کلیاتی در اصول و مبانی عرفان»، چاپ اول، انتشارات بین‌المللی الهدی، ۱۳۸۲.