داروهای ضد تهوع

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

داروهای ضدتهوع که برای درمان علامتی حالت تهوع و استفراغ به کار می‌روند به دو دسته کلی داروهای مرکزی (مؤثر بر مغز و سیستم عصبی) و محیطی (مؤثر بر سیستم گوارش) تقسیم می‌شوند. مهمترین این داروها متوکلوپرامید، دیمن هیدرینات، اندانسترون، فنوتیازینها و … می‌باشند. برای درمان تهوع در زنان باردار از ویتامین B6 استفاده می‌شود. ترکیبات عمده داروهای ضد تهوع از گیاه شاهدانه استخراج می‌گردد.[۱][۲]

این داروها ممکن است باعث یبوست، خشکی دهان و خستگی شوند.[۳]

انواع[ویرایش]

  1. آنتاگونیستهای گیرنده 5-HT3 مانند اندانسترون.
  2. آنتاگونیستهای دوپامین مانند متوکلوپرامید.
  3. آنتی هیستامینها مانند دیمن هیدرینات
  4. بنزودیازپینها مانند میدازولام.
  5. آنتی کولینرژیکها مانند هیوسین.
  6. کورتیکواستروئیدها مانند دگزامتازون.
  7. ترکیبات شاه‌دانه.
  8. ترکیبات (زنجبیل)
  9. دومپریدون
  10. الانزاپین
  11. دروپردیول
  12. آنتی‌هیستامین
  13. ماری‌جوآنای طبی
  14. استروئید
  15. نعنای فلفلی
  16. مشتقات تریاک
  17. هیدروکسی‌زین
  18. آنتی‌کولینرژیک
  19. پروپوفول
  20. موسکیمول
  21. زنیان رومی

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. Quinlan, Jeffrey D.; Hill, D. Ashley (1 June 2003). "Nausea and Vomiting in Pregnancy - American Family Physician". American Family Physician. 68 (1): 121–128. Retrieved 2015-10-09.
  2. Schaefer, Christof; Scialli, Anthony; Rost van Tonningen, Margreet (2001). "Antiemetics and hyperemesis gravidarum". Drugs During Pregnancy and Lactation: Handbook of Prescription Drugs and Comparative Risk Assessment. Gulf Professional Publishing. ISBN 978-0-444-50763-1.
  3. http://www.mesotheliomaweb.org/mesothelioma/treatment/chemotherapy/anti-Enausea-treatment/[پیوند مرده]

کاتزونگ فارماکولوژی. تهران