خودانگاره

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
خودانگاره
خودانگاره از خود کنونی، خود گذشته، خود آینده و طرح‎وارهٔ ذهنی فرد نسبت به خود شکل می‌گیرد.

خودپنداره یا خودانگاره (به انگلیسی self-concept) یکی از مفاهیم بسیار مهم در روانشناسی است. خودانگاره تمام آن درک و ذهنیت و احساسی است که یک فرد نسبت به خویشتن خویش دارد. این که فرد خود را در یک زمینه توانا یا ناتوان، در یک زمینه آگاه یا ناآگاه بداند و اینکه خود را نسبت به اطرافیان در چه جایگاهی بداند تشکیل دهنده خودانگاره فرد است.[۱]

خودانگاره با عزت نفس متفاوت است، خودانگاره جزء شناختی و توصیفی از شخصیت یک فرد است (مثلاً: من دونده سریعی هستم) اما عزت نفس نوعی ارزیابی و ابراز عقیده در این باره است (مثلاً: من احساس خوبی نسبت به دونده سریع بودن دارم)

  1. یادکرد خالی (کمک)