سردشت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
سردشت
سه‌رده‌شت
Sardasht city.jpg
کشور  ایران
استان آذربایجان غربی
شهرستان سردشت
بخش مرکزی
نام(های) دیگر زَردَشت
مردم
جمعیت ۵۰٬۱۱۵ نفر[۱]
جغرافیای طبیعی
مساحت ۱۵۶۰ کیلومتر
ارتفاع از سطح دریا ۱۴۸۰ متر[۳]
آب‌وهوا
میانگین دمای سالانه ۶ ماهه اول سال ۱۴ درجه سنتی گراد، ۶ ماهه دوم سال ۰ درجه سانتی گراد
اطلاعات شهری
شهردار ابراهیم سلطانی[۴]
ره‌آورد انگورسیاه، عسل، انجیر، گردو، سماغ، کالاهای خارجی
وبگاه شهرداری سردشت
تابلوی خوش‌آمد به شهر
گه‌لێک به خێر هاتن
Gelêk Be Xêr Hatin

سَردَشت (به کردی: سه‌رده‌شت Serdeşt) از شهرهای کردنشین[۲] استان آذربایجان غربی و مرکز شهرستان سردشت است، که در جنوب غربی این استان و امتداد جنوبی ارومیه قرار دارد و با شمال کشور عراق و اقلیم فدرال کردستان عراق همسایه‌است. بر پایه سرشماری سال ۱۳۸۵، جمعیت این شهر برابر با ۴۷٬۱۱۵ نفر بوده‌است.[۱] ارتفاع این شهر از سطح دریا ۱۴۸۰ متر می‌باشد.[۳]

سردشت در پای کوه گرده سور برروی دشتی در ارتفاع به وسعت ۵/۲ کیلومتر مربع و با ارتفاع ۱۴۸۰ متراز سطح دریا و طول جغرافیایی ۴۵٫۵۳ شرقی و عرض ۳۶٫۲۵ شمالی بر کنار چشمه آبی رو به شرق مشرف به رودخانه کلو قرارگرفته است. آب آشامیدنی شهر و قسمت عظم آب زراعتی زمین‌های اطراف شهر از این چشمه که کانون آبگیر کوه گرده سور کوه‌های مرزی می‌باشد تأمین می‌گردد.[۵]

از بوکان ۱۰۵ کیلومتر (از طریق جاده شوسه) و از طریق مسیر بوکان-خلیفان-ربط ۱۳۰ کیلومتر و از مهاباد ۱۲۵ کیلومتر؛ همچنین با پیرانشهر ۹۰ کیلومتر و از بانه نیز ۶۰ کیلومتر فاصله دارد.

شهر سردشت در دل رشته کوه‌های مرزی و در ۳۵کیلومتری اقلیم کردستان عراق و نزدیکترین شهر اقلیم به آن شهر قلعه دزه است.[۶]

مردم این شهر کردزبان بوده و با کردی سورانی و لهجه (مکریانی) صحبت می‌کنند. مردم سردشت پیرو مذهب شافعی اهل سنت هستند.[۳]این شهر و بعضی از آبادی‌های اطرافش در جنگ ایران و عراق توسط هواپیماهای عراق بمباران شیمیایی شد.[۷]

از جاذبه‌های گردشگری سردشت می‌توان به آبشار شلماش (در فاصله ۸ کیلومتری شهر، گردنه زمزیران بین سردشت و مهاباد، آبشار رزگه در منطقه آلان، آبشار چکوو تفرجگاه خدرآباد اشاره کرد.

نامگذاری[ویرایش]

برخی براین باورند که سردشت (زَردَشت) از آنجا که این نام را در کُردی «زرتشت» و «زرادشتر» می‌خوانند. عقیده دارند که سردشت از نام زرتشت گرفته شده باشد که بعد از حمله اعراب به ایران به سردشت تغییرنام پیداکرده باشد.[۸][۹] همچنین سردشت می‌تواند از دو قسمت (سر) و (دشت) باشد که به معنی دشتی است که تا رودخانه زاب ادامه دارد.[۹]

پیشینه تاریخی[ویرایش]

سردشت قبل از اسلام در ضلع شمال غربی شهر کنونی در کنار چشمه آبی بزرگ قرار داشته و مدتی بنام «نیزه رو» نامیده می‌شد و دارای پنج برج و با روی محکمی بوده که آثار آن هنوز پیداست. سردشت یکی از مناطق تاریخی و باستانی است که هنوز آثار متعددی از آن شناسایی نشده و دست نخورده مانده و یا به غارت رفته است. در نزدیکی سردشت آثار قلعه‌ای مربوط به دوره اشکانیان بنام (وارش قاضی آوا) وجود دارد.[۹]

بمبماران شیمیایی[ویرایش]

تصویری از قربانیان بمباران شیمیایی سردشت

نیروی هوایی عراق از ۷ تیر۱۳۶۶ با استفاده از بمب‌های شیمیایی در چهار نقطه پر ازدحام شهر سردشت (از توابع استان آذربایجان غربی) انجام شد. در این حمله ۱۱۰ نفر از ساکنان غیرنظامی شهر کشته و ۸۰۰۰ تن دیگر نیز در معرض گازهای سمی قرار گرفتند و مسموم شدند.[۱۰]

جغرافیا[ویرایش]

سردشت در دامنه کوه گرده سور (Gerde Sûr) گسترده شده‌است، کوهستان‌های قندیل در شمال غربی سردشت قرار دارند. سردشت از شمال با پیرانشهر، از شرق با مهاباد و بوکان و از جنوب شرق با بانه در استان کردستان همسایه‌است. سردشت از غرب با شهرهای رانیه و قلعه دیزه و استان اربیل(هولیر) و از جنوب با شهر سلیمانیه و شهر شارباژیر و ماوت در استان سلیمانیه همسایه‌است. همچنین سردشت دارای ۱۰۰ کیلومتر مرز با کردستان عراق می‌باشد.

منطقه سردشت کوهستانی، ناهموار پوشیده از جنگل با وسعت ۱۶۶۰ کیلومتر مربع می‌باشد. از کوه‌های مرتفع منطقه سردشت می‌توان به اسامی زیر اشاره کرد:[۱۱]

  • بلفت
  • هوینه مال (جنوب روستای قلعه رهش)
  • زه ردکه (در منطقه آلان)
  • سه ری گوم (پشت شهر میرآباد)
  • ترخان
  • ابراهیم جلال
  • کوه نستان
  • لندی شیخان
  • داشان قلعه
  • کاسه بردین
  • حاجی ابراهیم
  • برده سپیان

مردم[ویرایش]

زبان[ویرایش]

مردم سردشت به زبان کردی سورانی و با لهجه مکریانی (مُکُریانی) صحبت می‌کنند. البته مردم منطقه سردشت نیز با لهجه مکریانی خود تکلم می‌کنند. زبان کردی سورانی شاخه‌ای از کردی کرمانجی شمالی محسوب می‌شود و قرابت‌های همسان با سورانی هولیر در استان اربیل و سورانی بابانی استان سلیمانیه در کردستان عراق دارد. مکریان نام امارت تاریخی است که پیش ازقانون جدید تقسیمات کشوری به منطقه‌ای در شمال غربی ایران گفته می‌شد که شامل شهرستان‌های تکاب، بانه، سقز، شاهین دژ، بوکان، سردشت، اشنویه، مهاباد و پیرانشهر و نقده می‌شد. البته منطقه رانیه و پژدر و قلادزه را نیز به لحاظ قرابت زبانی و فرهنگی نیز جزء مکریان به حساب می‌آیند.[نیازمند منبع]

جمعیت[ویرایش]

ژاک دمورگان فرانسوی در سال ۱۲۸۶ که طی یک سفر توریستی از شهر سردشت دیدن کرده، جمعیت این شهر را ۱۵۰۰ نفر ذکر کرده است. در نخستین سرشماری در سال ۱۳۳۵ خورشیدی جمعیت این شهر ۲٫۶۴۵ بوده و در سال ۱۳۵۵، جمعیت آن به ۱۰۲۰۷ نفر رسیده که نسبت به دورهٔ قبل ۸۹/۵ درصد، رشد داشته است. بر اساس نتایج سرشماری عمومی نفوس و مسکن در سال ۱۳۹۰ جمعیت شهر سردشت با ۸۱/۱ رشد به ۴۱۲۳۰ افزایش یافته است.[۱۲]

مکان‌های گردشگری[ویرایش]


از امکان تاریخی و گردشگری سردشت می‌توان به موارد زیر اشاره کرد:[۱۳]

رودخانه زاب

رودخانه زاب به طول ۴۰۰ تا ۴۴۰ کیلومتر که از کوه‌های کردستان سرچشمه می‌گیرد و به طرف مغرب ایران خارج از مرز در کشور عراق به رود دیاله و سد دوکان و سپس به دجله می‌پیوندد. شاخه‌ای از زاب صغیر (که لوی) از کوه‌های شمال غرب پیرانشهر (سیاه کوه با ارتفاع ۳۵۷۸ متر) شروع شده و ضمن دریافت آب از شعباتی مانند لاوین، بادین وارد تنگ گرژال می‌شود آنگاه در دشت که لوی ۶ کیلومتری سردشت جریان پیدا می‌کند آنگاه از زیر پل فلزی (سردشت- مهاباد- بانه) عبور می‌کند و در پیچ وخم کوهستان جریان پیدا می‌کند و شعبات دیگری مانند چم شلماش و رزگه را دریافت می‌کند و آنگاه مرز بین ایران و عراق را در منطقه آلان تشکیل می‌دهد؛ و بعداً به نام چم تیت وارد خاک عراق شده و سپس با دریافت شعبات مهم دیگر به دریاچه دکان عراق می‌ریزد و به دجله می‌پیوندد.

پل قلاتاسیان

یکی از پل‌های موجود بر رودخانه زاب صغیر پل قلا تاسی یا قلاتاسیان است که به مرور زمان و همچنین بالا آمدن آب موجب تخریب لایه‌های سست سطحی آن شده طول پل شمالی- جنوبی است و در حقیقت به استثنای یکی از ستون‌های شمالی سنگ چینی که ملاط ان تقریباً از پایه شروع شده بقیه ستون‌ها را نگ‌های طبیعی طرفین پل که ناشی از شیب تند کوهستانی و آخرین دامنه آن است با سه ستون سنگی نیمه تمام طبیعی که هر کدام با سنگ چینی محکم پایه‌های اصلی پل را تشکیل می‌دهند ساخته شده است. این پل بر سر راه قدیمی میر آباد به مهاباد در قسمت شمالی رودخانه زاب کوچک بنا شده نزدیکترین روستا به پل قلاتاسیان از سمت غربی روستاهای نبی آوا و موسالان است. احتمالاً این پل در اواسط قرن سیزدهم هجری و به دستور شیخ مولانا از مریدان شیخ یوسف الدین برهان بنا شده باشد و به گفته‌ای به پل مولانا نیز شهرت دارد.

گرمابهٔ بیستون

حمام قدیمی (گرمابهٔ بیستون) در داخل شهر که به دستور زمان عزیزخان مکری سیاستمدار کُرد در دوره قاجار ساخته شده است.

محوطه‌های تاریخی متعدد که هنوز در سطح ناحیه شناسایی و کشف نشده‌اند، را می‌توان به عنوان بستر و زمینه ساز رشد و شکوفایی ناحیه در زمینه‌های مختلف اجتماعی و اقتصادی و توریستی دانست؛ با ذکر این اوصاف باید گفت که سردشت قابلیت تبدیل به منطقه نمونه گردشگری را دارد.[نیازمند منبع]

تجارت[ویرایش]

بازار و گمرک[ویرایش]

سردشت دارای سه بازارچه فعال مرزی قاسم رش، کیله و بیژوه در منطقه آلان است؛ که از طریق گمرک قضایی و بازارچه کیله در سال ۱۳۸۹ ۵۷ میلیون دلار کالا صادر شده‌است.[نیازمند منبع][تحقیق دست‌اول؟] سردشت مبداء صدور کالاهای خارجی به بازارچه‌ها و پاساژهای شهرهایی چون بانه، مهاباد و پبرانشهر و حتی ارومیه، می‌باشد. جالب توجه اینکه این در شهرهای مذکور کالاها با قیمت‌های گذاف تر فروخته می‌شوند ولی در شهر سردشت با قیمت نازل می‌توان آنها را خرید.

همچنین سردشت دارای گمرک و مرز زمینی کیله با کردستان عراق می‌باشد که درحال تبدیل شدن به مرز بین‌المللی است. فاصله سردشت از طریق راه آسفالته با مرز ۱۴ کیلومتر و فاصله هوایی سردشت با نقطه صفر مرزی کیله ۸ کیلومتر می‌باشد، و فاصله سردشت با قلادزه (قلعه دیزه) ۳۵ کیلومتر و با رانیه ۶۵ کیلومتر و با هولیر (اربیل) ۲۰۰ کیلومتر می‌باشد. با افتتاح مرز بین‌المللی کیله، سردشت به دروازه ترانزیت ایران در شمال غرب به کردستان عراق، ترکیه، سوریه و حوزه مدیترانه تبدیل می‌شود.[نیازمند منبع]

ترابری[ویرایش]

شهر سردشت دارای جاده مستقیم با شهرهای بوکان، ارومیه، مهاباد، بانه و پیرانشهر می‌باشداست که البته جاده بوکان به طول ۱۰۵ کیلومتر شوسه و فقط ۵۵ کیلومتر از سمت بوکان، آسفالت بوده و بزودی قرار است کامل آسفالته بشود.

سردشت دارای جاده آسفالته مناسب با کشور عراق و اقلیم کردستان عراق می‌باشد.

  • فاصله سردشت با اولین شهرها در اقلیم فدرال کردستان عراق و مناطقی مهم از ایران به صورت زیر است:
شهر کشور مسافت (کیلومتر)
قلعه دیزه  کردستان ۳۵
رانیه  کردستان ۶۵
سنگسر  کردستان ۵۰
ژاراوه  کردستان ۴۵
اربیل  کردستان ۱۸۹
دهوک  کردستان ۳۰۵
سلیمانیه  کردستان ۱۷۷
کرکوک  کردستان ۲۱۸
حاجی عمران  کردستان ۹۴
وان  ترکیه ۴۲۵
ارومیه  ایران ۱۹۵ (از مسیر اشنویه)
سرو  ایران ۲۴۰
بوکان  ایران ۱۰۵(جاده شوسه-آسفالته)
بوکان  ایران ۱۳۰ (مسیر ربط- خلیفان - بوکان)
تبریز  ایران ۳۳۰
ماکو  ایران ۴۴۰
مهاباد  ایران ۱۲۰
اشنویه  ایران ۱۴۰
پیرانشهر  ایران ۸۵
نقده  ایران ۱۲۵
بانه  ایران ۶۷
سقز  ایران ۱۲۵
بیجار  ایران ۲۶۵
سنندج  ایران ۳۰۵
کرمانشاه  ایران ۴۳۰
ایلام  ایران ۶۴۵
زنجان  ایران ۴۱۰
تهران  ایران ۷۴۰

ترمینال سردشت دارای سرویس‌های منظم روزانه به شهرهای بوکان، ارومیه، مهاباد، نقده، پیرانشهر، اشنویه، مراغه، تبریز، تهران، سقز، و بانه می‌باشد.

سردار عزیزخان مکری

مشاهیر[ویرایش]

از شخصیت‌های سرشناس سردشت می‌توان به موارد ذیل اشاره کرد:[۱۴]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «درگاه ملی آمار ایران». بازبینی‌شده در آوریل ۲۰۱۰. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «معرفی شهر سردشت». شهرداری سردشت. بازبینی‌شده در آوریل ۲۰۱۰. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ «سه‌رچاوه». وب‌سایت خبری تحلیلی سردشت. بازبینی‌شده در آوریل ۲۰۱۰. 
  4. {{نویسنده و ویرایشگر اطلاعات = https://www.facebook.com/AwatDarvishii |تاریخ= 24 بهمن ماه 1392|
  5. ابراهی افخمی، تاریخ و ادب و فرهنگ مکریان-جلد دوم، ۲۸۴.
  6. ابراهی افخمی، تاریخ و ادب و فرهنگ مکریان-جلد دوم، ۲۸۶.
  7. http://www.chemical-victims.com/HomePage.aspx?TabID=4001&Site=chemical&Lang=fa-IR
  8. ابراهیم افخمی، تاریخ فرهنگ و ادب مکریان-جلد دوم، ۲۸۶.
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ ۹٫۲ «معرفی سردشت». بوکان مکری. بازبینی‌شده در ۲۰ نوامبر ۲۰۱۴ (فارسی). 
  10. عراق در جنگ تحمیلی ۳ هزار و ۵۰۰ بار ایران را بمباران شیمیایی کرد. سردشت یکی از اولین شهرهایی در جهان است که توسط سلاح‌های شیمیایی مورد حمله قرار گرفته است. پایگاه اطلاع رسانی قربانیان سلاح‌های شیمیایی
  11. «معرفی سردشت». رسول خضری. بازبینی‌شده در ۱۸ بهمن ۱۳۹۳ (فارسی). 
  12. «جمعیت سردشت در گذشته و حال». شهرداری سردشت. بازبینی‌شده در ۱۹ مرداد ۱۳۹۴ (فارسی). 
  13. «معرفی شهرستان سردشت». ادارهٔ کل راه و شهرسازی شهرستان سردشت. بازبینی‌شده در ۱۹ مرداد ۱۳۹۴ (فارسی). 
  14. ابراهیم افخمی، تاریخ ادب و فرهنگ مکریان-جلد دوم، ۳۱۴ تا ۳۵۸.

منابع[ویرایش]

  • افخمی، ابراهیم. تاریخ و فرهنگ ادب مکریان-جلد دوم. چاپ اول. بوکان: محمدی سقز، ۱۳۷۳.