کنگاور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کنگاور
که‌نگاوه‌ر
Anahita temple Iran.jpg
کشور  ایران
استان کرمانشاه
شهرستان کنگاور
بخش مرکزی
نام(های) قدیمی قصرالصوص (قلعه ی دزدان)
سال شهرشدن ۱۳۳۵[۱]
مردم
جمعیت ۱۰۵٫۰۰۰ نفر (۱۳۹۵)[۲]
جغرافیای طبیعی
مساحت ۸۸۴۵۰۰ متر مربع
ارتفاع از سطح دریا ۱۴۵۷ متر

کنگاور (کردی:که‌نگاوه‌ر) نام شهری در استان کرمانشاه است که در شرقی‌ترین قسمت این استان قرار گرفته و مرکز بخش مرکزی شهرستان کنگاور است. معبد آناهیتا دومین بنای سنگی پس از تخت جمشید در ایران می‌باشد که در شهر کنگاور قرار دارد.[۳]

پیشینه[ویرایش]

فرهنگ و تمدن هشت هزار سالهٔ منطقهٔ کنگاور جزئی ارزشمند از فرهنگ و تمدن ایران است که بررسی دقیق و عالمانهٔ آن می‌تواند تصویر کامل تری از فرهنگ و تمدن ایران در قرون گذشته ارائه دهد. چنان‌که از تحقیقات عرضه شده در کتاب «ایرانشهر» بر می‌آید کنگاور یا «کنکور» در عصر ساسانی جزئی از استان «ماه» بوده‌است و صد البته آبادان. پیش از عهد ساسانی هم کنگاور آباد بوده‌است و این مطلبی است که دیرینه شناسی «تپه‌های گودین» و کاوش «معبد آناهیتا» گواه آن است. بی شک نزدیکی کنگاور به «هگمتانه» مرکز حکومت ماد و نیز قرار داشتن آن بر سر شاهراه ارتباطی هگمتانه-بین‌النهرین در آبادانی آن تأثیر بسزایی داشته‌است. کنگاور در دورهٔ اسلامی همچنان اهمیت خود را حفظ کرده و آبتد ماند چنان‌که می‌بینیم «مسیو اولیویه» جهانگرد فرانسوی هنگامی که در هشتم ژوئن سال ۱۷۹۶ میلادی از کنگاور دیدن می‌کند، می‌نویسد: بعد از هفت ساعت راه در «کنگاور» فرود آمدیم. کنگاور دهی بسیار آباد و با جمعیت زیاد بود در مابین دره‌ای افتاده که آب وافری در آن جاری بود. جلگه در جانب جنوبی ده بود، بسیار وسیع و زیاد سرسبز و آبادان بود. کنگاور که گویا همان «کونکبار» باشد که قدما متوجه شده‌اند چنان معلوم است که در ایام سابقه شهری عظیم بوده‌است. در اینجا آثار قدیمی است که گمان می‌کنم هیچ‌یک از سیاحین ذکری از آن نکرده‌اند. کهنه آسیایی هم دیدم قدیمی‌ترین نوشته‌ای که در مورد کنگاور می‌توان به آن استناد نمود گزارش است که از ایزیدورخاراکسی در سال ۳۷میلادی در کتاب خود تحت عنوان ایستگاه‌های پارتیکنگاور به صورت کنکوبار (CONCOBAR) نام برده و از وجود معبد و پرستشگاهی برای الهه آرتمیس و همچنین از خزاین و نفایسی که در آن وجود داشته در مقایسه با بنای معبد همدان (اکباتان) سخن گفته‌است.[۴]

مردم[ویرایش]

زبان[ویرایش]

مردم این شهرستان به زبان لکی صحبت می‌کنند.[۵][۶][۷][۸][۹][۱۰]

فرهنگ[ویرایش]

مطبوعات[ویرایش]

نخستین و تنها نشریه کنگاور، ماهنامه آناهیتا است که از دی ماه ۱۳۸۰ به صاحب امتیازی و مدیر مسئولی محمود صفری در این شهر منتشر می‌شود. ماهنامه آناهیتا در حال حاضر تنها نشریه در استان کرمانشاه است که در خارج از شهر کرمانشاه، مرکز استان چاپ می‌شود.[۱۱]

آثار تاریخی[ویرایش]

جغرافیای طبیعی[ویرایش]

  • رودخانه سراب کنگاور
  • چشمه عبدل
  • چشمه هندی آباد
  • چشمه صیفور

نگارخانه[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «بانک اطلاعات تقسیمات کشوری». وب‌گاه رسمی وزارت کشور ایران. بازبینی‌شده در امرداد ۱۳۹۲. 
  2. «نتایج سرشماری سال ۱۳۹۰». معاونت برنامه‌ریزی استانداری خراسان جنوبی (به نقل از مرکز آمار ایران)، ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۹ اردیبهشت ۱۳۹۲. 
  3. رضا طاهری، آناهیتا و ایزدبانوان دیگر در اسطوره‌ها و باورهای ایرانیان، نشر فروهر، ص ۱۱۴
  4. تاریخچه شهرستان کنگاور - دانشگاه علوم پزشکی کرمانشاه
  5. آیت محمدی. سیری در تاریخ سیاسی کرد. ا نتشارات پرسمان. ۱۳۸۲
  6. گردشگری استان کرمانشاه، بازدید: فوریه ۲۰۰۹.
  7. ایل کلهر در دوره مشروطیت، علیرضا گودرزی انتشارات کرمانشاه، ۱۳۸۱
  8. «کنگاور». استانداری کنگاور. 
  9. http://roostanet.ir/index.aspx?siteid=3&pageid=2448
  10. http://kermanshah.irib.ir/-/کنگا-3
  11. شیریان، محمدحسین، تاریخ مطبوعات استان کرمانشاه، کرمانشاه: اداه کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمانشاه، شورای پژوهشی، چاپ یکم، ۱۳۹۲، ص۴۱۱.

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • محمدحسین شیریان. تاریخ مطبوعات استان کرمانشاه. چاپ یکم. کرمانشاه: اداه کل فرهنگ و ارشاد اسلامی استان کرمانشاه، شورای پژوهشی، دی ۱۳۹۲. ۵۲۲. شابک ‎۹۷۸-۹۶۴-۰۴-۹۴۸۵-۱. 
  • ایرانویچ، دکتر بهرام فره وشی، انتشارات دانشگاه تهران
  • لغت‌نامه دهخدا، عتی اکبر دهخدا
  • دیار شهریاران، دکتر احمد اقتداری، انجمن آثار ملی، صص ۹۷۹–۹۹۳ – ۹۹۶ – ۱۰۱۸
  • جستار دربارهٔ مهر و میترا، محمد مقدم، هیرمند، صص۲۹–۳۰
  • برهان قاطع، محمدحسین بن خلف تبریزی
  • اوستا، آبان یشت، کرده‌های ۱۰۱–۱۰۲و۶۴ – ۷۸–۱۲۶ تا ۱۲۹و۱۲۳ و ۱۹۸و۱۱–۱۳ – ۲۰
  • خاتون هفت قلعه، دکتر محمدابراهیم باستانی پاریزی
  • معجم البلدان نوشته: یاقوت حموی
  • مختصات و ارتفاع
  • اطلس گیتاشناسی استان‌های ایران، تهران: ۱۳۸۳.

پیوند به بیرون[ویرایش]