شهرستان میاندوآب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
میاندوآب
اطلاعات کلی
کشور ایران Flag of Iran.svg
استان آذربایجان غربی
مردم
جمعیت 273949 نفر[۱]
مذهب شیعه [۲]
جغرافیای طبیعی
مساحت ۲۶۹۴کیلومتر مربع
ارتفاع از سطح دریا ۱،۳۱۴متر از سطح دریا
آب‌وهوا
بارش سالانه ۲۸۹میلی لیتر
داده‌های دیگر
پیش‌شماره تلفنی 044
شهرها
میاندوآب، چهاربرج، باروق
تعداد بخش‌ها
بخش مرکزی، مرحمت آباد، باروق

میاندوآب یکی از شهرهای جنوبی استان آذربایجان غربی در شمال غرب ایران است. این شهر در جنوب دریاچه ارومیه و میان دو رود زرینه‌رود و سیمینه‌رود واقع شده‌است. زبان مورد استفاده مردم این شهرستان ترکی آذربایجانی و نیز کردی سورانی و پارسی است.[۳] وجه تسمیه این شهر حاصل موقعیت این شهر میان دو رود زرینه‌رود و سیمینه‌رود هست.[۳] با توجه به وضعیت رودخانه‌ها و موقعیت جغرافیایی منطقه، مسیر ارتباطی استانهای آذربایجان غربی، آذربایجان شرقی، کردستان و زنجان از طریق این شهرستان است.

این شهر به مهمان‌نوازی مردم و آب و هوای معتدل مطلوبش و جلوه زیبایی که رودهای زرینه‌رود و سیمینه‌رود به آن بخشیده‌اند نامدار است.[۴]

تقسیمات کشوری

تقسیمات کشوری این شهرستان، بنابرآنچه در نتایج آمارگیری سرشماری سال ۱۳۸۵ کل کشور آمده‌است، بر حسب بخش، شهر، دهستان و روستا به شرح زیر است:[۱]

بخش‌ها

شهرها

دهستان‌ها

دهستان‌های بخش مرکزی

دهستان‌های بخش مرحمت آباد

دهستان‌های بخش باروق

کشاورزی

موقعیت بسیار مطلوب جغرافیائی باعث رشد بسیار خوب کشاورزی و در نتیجه ترقی صنعتی منطقه میاندوآب شده‌است. کارخانه تولید قند و شکر میاندوآب در اوایل قرن بیستم با همکاری مهندسان بلژیکی بنا گردید. بنای سد انحرافی نوروزلو در سالهای ۱۳۵۰ هجری شمسی این ناحیه را مستعد آبادانی و صنعتی نمودن ناحیه نمود.

تاریخ شهرستان میاندوآب

کشف چندین اثر باستانی در اطراف میاندوآب، نشانگر اسکان بسیار قدیمی منطقه در دورانهای ثبت نشده تاریخ هست. کوچ قره پاپاق‌ها و در اوایل سلطنت آقامحمد خان قاجار به دنبال کوچ اجباری جمعیتی از منطقه کرمان به اهالی شهر اضافه شدند و کرمانی‌ها در مدت دو نسل با مردم محلی میاندوآب آمیخته شدند.[۵] نام برخی محله‌ها و شهرت‌ها مانند رابریها، سیرجانیها و کرمانیها نشانگر این حرکت جمعیتی بوده. طایفه‌ای نیز تا یک نسل پیش در میاندوآب هنوز به فارسی بالهجه کرمانی صحبت می‌کردند و از تاریخ نیاکانشان آگاه بودند.[۵]

در سالهای متلاطم جنگ جهانی اول میاندوآب نیز مانند بسیاری مردم منطقه طعم تلخ قحطی‌ها و بی‌ثباتی ایران را کشید. دولت ایران در هرج و مرج خان خانی‌های محلی و آشفتگی سیاسی بود. در اواخر جنگ دوم جهانی ارتش شوروی کنترل این منطقه را به دنبال تبعید رضاشاه به دست گرفت.

زبان

زبان اصلی مردمان شهرستان میاندوآب ترکی آذربایجانی، کردی سورانی و پارسی است.[۴]

آثار باستانی

آثاری از حکومتهای مادهای آریایی و نیز اورارتورها در روستای داش‌تپه موجود است.

آثار دیگر این شهر به قرار زیرند:

دژ حسین‌آباد

دژ خشت و گلیِ حسین‌آباد در ۱۵ کیلومتری میاندوآب قرار دارد. از آنجا که این دژ، قلعه‌ی تابستانی هلاکوخان مغول بوده است، به دژ هلاکوخان نیز شهرت دارد.

اکنون بخش‌هایی از دیوار دژ و فضای سرپوشیده، پایه‌های یکی از برج‌های نگهبانی و… آن قابل دیدن است.

پل میرزا رسول

بر روی رودخانه‌ی سیمینه‌رود، پلی قاجاری به نام میرزا رسول به چشم می‌خورد. این پل که ۸۰ متر درازا و ۴/۶ متر پهنا دارد، دارای پنج دهانه با قوس‌های جناقی است که دیدن آن در مسیر میاندوآب به مهاباد خالی از لطف نیست.

موزه‌ی میاندوآب

موزه‌ی‌ میاندوآب با آثار سفالی، برنزی و مفرغی پیشاتاریخی، لرستان و دوران پس از اسلام، هنرهای تزئینی و ملی، انواع سکه‌ها، مردم‌شناسی و … در سال ۱۳۴۷ خورشیدی گشایش یافت.

از دیگر آثار تاریخی این شهر می‌توان به کلیساهای حضرت مریم، گئورک و هوهانس مقدس، مسجد قاجاری طاق و تپه‌ی باستانی گوگ تپه اشاره کرد.[۵]

دین مردم

اکثر ساکنان شهرستان میاندوآب شیعه هستند و کمینهٔ قابل توجهی نیز سنی‌مذهب و اقلیت کوچک اهل حق نیز در این منطقه سکونت دارند. در گذشته بهائیان نیز در این شهرستان زندگی می‌کردند که به سایر نقاط مهاجرت کردند.[۶]

منابع