شهرستان میاندوآب

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
میاندوآب
اطلاعات کلی
کشور ایران Flag of Iran.svg
استان آذربایجان غربی
مردم
جمعیت ۲۴۵٫۱۵۸ نفر[۱]
مذهب شیعه.سنی٬ اهل حق،[۲] کلیمی[۳]
داده‌های دیگر
پیش‌شماره تلفنی 044
وب‌گاه فرمانداری میاندوآب
شهرها
میاندوآب، چهاربرج، باروق
تعداد بخش‌ها
بخش مرکزی، مرحمت آباد، باروق

میاندوآب یکی از شهرهای جنوبی استان آذربایجان غربی در شمال غرب ایران است. این شهر در جنوب دریاچه ارومیه و میان دو رود زرینه‌رود و سیمینه‌رود واقع شده‌است. زبان مورد استفاده در این شهرستان ترکی آذربایجانی و کردی است. وجه تسمیه این شهر حاصل موقعیت این شهر بین دو رود زرینه‌رود و سیمینه‌رود هست.[۴] این شهر با مهمانوازی مردم و آب و هوای معتدل و مطلوبش مشهور است. [۵]

تقسیمات کشوری[ویرایش]

تقسیمات کشوری این شهرستان، بنابرآنچه در نتایج آمارگیری سرشماری سال ۱۳۸۵ کل کشور آمده است، بر حسب بخش، شهر، دهستان و روستا به شرح زیر است:[۱]

بخش‌ها[ویرایش]

شهرها[ویرایش]

دهستان‌ها[ویرایش]

دهستان‌های بخش مرکزی

دهستان‌های بخش مرحمت آباد

دهستان‌های بخش باروق

کشاورزی[ویرایش]

موقعیت بسیار مطلوب جغرافیائی باعث رشد بسیار خوب کشاورزی و در نتیجه ترقی صنعتی منطقه میاندوآب شده است. کارخانه تولید قند و شکر میاندوآب در اوایل قرن بیستم با همکاری مهندسان بلژیکی بنا گردید. بنای سد انحرافی نوروزلو در سالهای ۱۳۵۰ هجری شمسی این ناحیه را مستعد آبادانی و صنعتی نمودن ناحیه نمود.

تاریخ شهرستان میاندوآب[ویرایش]

کشف چندین اثر باستانی در اطراف میاندوآب، نشانگر اسکان بسیار قدیمی منطقه در دورانهای ثبت نشده تاریخ هست. کوچ قره پاپاق‌ها و در اوایل سلطنت آقامحمد خان قاجار به دنبال کوچ اجباری جمعیتی از منطقه کرمان به اهالی شهر اضافه شدند.شيروانشاهيها كه از باكو به اين شهر مهاجرت كرده بودند و کرمانی‌ها در مدت دو نسل با جمعیت ترک‌زبان میاندوآب آمیخته شدند.[۶] نام برخی محله‌ها و شهرت‌ها مانند رابریها، سیرجانیها و کرمانیها نشانگر این حرکت جمعیتی بوده. دلیل اصلی این حرکت جمعیتی مقابله با حملات کردهای منطقه ذکر شده‌است. طایفه‌ای نیز تا یک نسل پیش در میاندوآب هنوز به فارسی بالهجه کرمانی صحبت می‌کردند و از تاریخ نیاکانشان آگاه بودند.[۷]

در سالهای متلاطم جنگ جهانی اول میاندوآب نیز مانند بسیاری مردم منطقه طعم تلخ قحطی‌ها و بی‌ثباتی ایران را کشید. دولت ایران در هرج و مرج خان خانی‌های محلی و آشفتگی سیاسی بود.در اواخر جنگ دوم جهانی ارتش شوروی کنترل این منطقه را به دنبال تبعید رضاشاه به دست گرفت. در این سالها حزب دمکرات (دمکرات فرقه سی) به رهبری سید جعفر پیشه‌وری میاندوآب را اشغال کرد. مردم منطقه از این حزب ناراضی بوده و پیش از رسیدن نیروهای دولتی خود به مبارزه با حزب دموکرات پرداخته و بساط آنها را برچیدند.[۸]

آثار باستانی[ویرایش]

آثاری از حکومت مادها و اورارتور در روستای داش تپه موجود است.

مردم[ویرایش]

اکثر ساکنان شهرستان میاندوآب را آذربایجانی‌ها به همراه کمینهٔ قابل توجهی از کردها تشکیل می‌دهند. مذهب شیعه بزرگ‌ترین مذهب بوده و مذهب سنی نیز دومین مذهب شهرستان است؛ اگرچه کمینهٔ کوچکی از اهل حق نیز در این منطقه سکونت دارند. در گذشته بهائیان نیز در این شهرستان زندگی می‌کردند که به سایر نقاط مهاجرت کردند.[۹]

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۸۵، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد»(فارسی)‎. مرکز آمار ایران، ۱۳۸۵. بایگانی‌شده از نسخهٔ اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲. 
  2. [۱]
  3. [۲]
  4. http://roostanet.knti.ir/index.aspx?siteid=3&siteid=3&pageid=2328
  5. http://www.irancities.ir/showcity.aspx?code=90&code2=11
  6. http://www.miandoab-ag.ir/tabid/1522/Default.aspx
  7. http://www.miandoab-ag.ir/tabid/1522/Default.aspx
  8. کتاب مردمان میاندوآب نوشته جمشید محبوبی انتشارات عمران
  9. «Miandoab». دانشنامه لوک لکس. بازبینی‌شده در 25 شهریور 1392.