مکریانی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو

مُکریانی؛ نام یکی از لهجه‌های اصلی گویش سُورانی از زبان کردی است. لهجه مُوکریانی در منطقه شهرستان مهاباد، بوکان، سردشت، پیرانشهر، نقده و اشنویه، میاندوآب و نیمه غربی شاهین‌دژ و واقع در جنوب استان آذربایجان غربی و در کردستان عراق در شهرهای رانیه ، قلعه دیزه رواندوز، شقلاوا و اربیل رواج دارد. نام مُوکریانی یا مُوکری مربوط به قبیله‌ای کهن با نام مُوکری است. همچنین باید ذکر نمود که تمام کردهای سُورانی ارومیه با لهجه مُکریانی صحبت می‌کنند. لهجه سُورانی هَولیری اربیل با سُورانی موکریانی تقریباً شبیه هم هستند با کمی تفاوت در بعضی واژگان. سُورانی موکریانی نسبت به سایر لهجه‌های شاخه کردی میانی مانند اردلانی، بیشترین نزدیکی را با لهجه کورمانجی یا بادینی دارد.[۱]

ایلهای دهبکری، منگور، گورک، زرزا، سویسنی، فیض الله بیگی، مُوکری، بریاجی، آلان، پیران، بیگزاده، مامش، بریاجی، آکو، بلباس و پژدری تماماً با کردی سُورانی مُوکریانی صحبت می‌کنند، که از این میان ایل گورک در ارومیه و سلماس و وان ترکیه با گویش کورمانجی صحبت می‌کنند.

لهجه مُوکریانی یکی از لهجه‌های کردی میانی است و مختص مُوکریان است که شهرهای مهاباد، بوکان، سردشت، پیرانشهر، اشنویه و نقده را شامل می‌شود اما لهجهٔ کردهای تکاب و شاهین‌دژ لهجه ای نزدیک به لهجهٔ اردلانی سقز است با وجود اینکه جزو منطقهٔ مُوکریان قلمداد می‌شوند و همچنین مردم سقز و بوکان لهجه ای مابین مُوکری و اردلانی دارند و مردم بانه با لهجهٔ بابانی سُورانی سلیمانیه تکلم دارند.

منابع[ویرایش]