کامیاران

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
کامیاران
کامیران
کشور ایران
استانکردستان
شهرستانکامیاران
بخشمرکزی
سال شهرشدن۱۳۴۴[۱][۲]
مردم
جغرافیای طبیعی
ارتفاع1480 متر
آب‌وهوا
میانگین بارش سالانه600mm
اطلاعات شهری
پیش‌شمارهٔ تلفن087-3552[۳]
وبگاهشهرداری کامیاران
تابلوی خوش‌آمد به شهر

کامیاران یکی از شهرهای استان کردستان و مرکز شهرستان کامیاران است که در فاصله ۶۵ کیلومتری جنوب سنندج و ۵۵ کیلومتری شمال شهر کرمانشاه واقع شده‌است.[۵] فرهنگ این شهرستان نیز مانند سایر نواحی استان کردستان است و مردم آن به زبان کردی تکلم می‌کنند. زبان ساکنان این شهر کردی اردلانی است، اما بخشی از مردم شهر از گویشوران هورامی و کلهری هستند. بیشتر مردم این شهرستان سنی مذهب و از پیروان خلفای راشدی هستند اما متاسفانه بسیار توسط شیعیان از جمله خاندان ظالم صفری مورد اذیت واقع شده اند [۶]

پیشینه[ویرایش]

در دوره حکومت آشوریان کامیاران مطابق با ایالت خارخار، یکی از ایالات کشور آشور بود.[۷]

متعاقب جنگ جهانی اول که روس‌ها بخشی از کشور ایران در شمال و ترک‌ها بخش دیگری را در غرب اشغال کردند؛ در محرم سال ۱۳۳۴ قمری، نیروهای ایرانی به سرپرستی شونمام -کونسول آلمان در کرمانشاه- به فرماندهی سردار رشید و سنجرخان که از عشایر روانسر، جوانرود، گشکی و رمشتی تشکیل شده بود و تعدادی از مجاهدان به فرماندهی میرزا غفارخان زنوزی و یگان‌هایی از ژندارم‌های ایرانی به علاوهٔ یگان‌هایی از ارتش عثمانی به فرماندهی محی‌الدین بیگ به نیروهای روسیه به فرماندهی مامانوف در کامیاران حمله کردند. روس‌ها شکست سختی خورده و از راه سنندج به بیجار و از آنجا به زنجان عقب‌نشینی کردند.[۸]

تغییرات شهری[ویرایش]

طرح جامع شهر کامیاران در جلسهٔ مٰورخهٔ ۲ خرداد ۱۳۴۵ شورای عالی شهرسازی از سوی استاندار استان کردستان پیشنهاد شده و تصویب گردید.[۹]

آب و هوا[ویرایش]

کامیاران در فصول بهار و پاییز آب و هوای دلپذیری دارد . اما زمستان‌های این شهر سرد و تابستان‌ها نیز گرم میباشد.

گردشگری[ویرایش]

کامیاران دارای ۱۳۰ بنای تاریخی است که ۷۴ اثر آن به ثبت ملی رسیده‌است. کامیاران همچنین دارای ۳۰ منطقه نمونه گردشگری و ۴ روستای هدف گردشگری می‌باشد؛ که زیباترین آن روستایی به نام پلنگان (به زبان محلی پالنگان) است و به آثار طبیعی و همچنین معماری خانه‌های مردمانش مشهور است. همین پتانسیل‌های سبب شده‌است که کامیاران بیشترین درصد بازدید گردشگر در استان و به ویژه در بخش گردشگری روستایی داشته باشد.[۱۰]


منابع[ویرایش]

  • بیات، کاوه (۱۳۷۱). «عباس خان سردار رشید و کردستان (۱۲۹۴–۱۳۰۴ شمسی)». گنجینه اسناد (۵و۶): ۲۰ تا ۳۴.
  • اذکائی، پرویز (۱۳۷۸). «نساهان باستان». ایران شناخت (۱۳): ۷۲ تا ۱۰۷.
  1. «بانک اطلاعات تقسیمات کشوری». وبگاه رسمی وزارت کشور ایران. دریافت‌شده در ۷ شهریور ۱۳۹۲.
  2. http://portal2.moi.ir/Portal/Home/Default.aspx?CategoryID=8f931308-c67e-4cf4-a5e7-3c1bbb1a6f32
  3. http://tct.ir/?siteid=1&pageid=401&siteid=1
  4. «سرشماری عمومی نفوس و مسکن سال ۱۳۹۰، جمعیت تا سطح آبادی‌ها بر حسب سواد». مرکز آمار ایران. ۱۳۹۰. بایگانی‌شده از اصلی در ۱۵ نوامبر ۲۰۱۲.
  5. [۱]
  6. پایگاه کرد کلهر
  7. اذکائی، «نساهان باستان»، ایران شناخت، ۸۷.
  8. بیات، «عباس خان سردار رشید و کردستان (1294 - 1304 شمسی)»، گنجینه اسناد، ۱۴–۱۵.
  9. مجموعه مصوبات شورای عالی شهرسازی و معماری ایران از بدو تأسیس تا پایان سال ۱۳۹۰، گردآوری و تنظیم وزارت راه و شهرسازی معاونت شهرسازی و معماری، دفتر طرح‌های کالبدی، دبیرخانهٔ شورای عالی شهرسازی و معماری ایران، تهران: مرکز مطالعاتی و تحقیقاتی و شهرسازی و معماری: نصرالدین الیاس زاده مقدم، عارف اقوامی مقدم، ۱۳۹۰، شابک: 978-600-5392-20-3، ص ۷۷.
  10. «شناسایی ۱۳۰ اثر تاریخی در کامیاران / ثبت ۷۴ اثر تاریخی در فهرست ملی». خبرگزاری فارس. ۹۲/۰۷/۱۴. دریافت‌شده در ۲۹ مارس ۲۰۱۴. تاریخ وارد شده در |تاریخ= را بررسی کنید (کمک)