موزه آبگینه و سفالینه

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۵°۴۱′۳۶.۳۵″ شمالی ۵۱°۲۴′۵۴.۱۸″ شرقی / ۳۵.۶۹۳۴۳۰۶° شمالی ۵۱.۴۱۵۰۵۰۰° شرقی / 35.6934306; 51.4150500

موزه آبگینه و سفالینه
Abgineh.jpg
نام موزه آبگینه و سفالینه
کشور  ایران
استان تهران
شهرستان تهران
اطلاعات اثر
کاربری خانه، سفارت مصر، افغانستان و بانک مرکزی
کاربری کنونی موزه
دیرینگی قاجار
اطلاعات ثبتی
شمارهٔ ثبت ۲۰۱۴
تاریخ ثبت ملی ۷ اردیبهشت ۱۳۷۷
اطلاعات بازدید
امکان بازدید وجود دارد

موزهٔ آبگینه یکی از موزه‌های شهر تهران است. این بنا خانه‌ای تاریخی مربوط به دوره قاجار است و در تهران، خیابان سی تیر جای گرفته است. این اثر در تاریخ ۷ اردیبهشت ۱۳۷۷ با شمارهٔ ثبت ۲۰۱۴ به‌عنوان یکی از آثار ملی ایران به ثبت رسیده است.[۱] موزه آبگینه موزه تخصصی شیشه و سفال است.

ساختمان[ویرایش]

نمایی از ساختمان موزه

پیشینه[ویرایش]

این مجموعه تا ۱۳۳۰ خانه و محل کار قوام‌السلطنه بود و بعد از آن مدت هفت سال در اختیار سفارت مصر قرار گرفت. بعد از آن، به ترتیب سفارت افغانستان، بانک بازرگانی و در سال ۱۳۵۵ با همکاری مهندسان ایرانی و اتریشی تغییرات آن شروع شد.

معماری[ویرایش]

ساختمان موزه هشت ضلعی است و در باغی به مساحت ۷۰۰۰ مترمربع قرار دارد. طرح‌های در و پنجره‌های نفیس که بسیار خوب نگه‌داری شده‌اند، یادآور معماری عصر سلجوقی است.

این ساختمان در دو طبقه و پنج تالار ساخته شده است. تالار یک و دو در طبقه اول و تالارهای دیگر در طبقه فوقانی قرار دارد. در تالار شماره دو (بلور) قدیمی‌ترین شیشه‌ها و لوله‌های شیشه‌ای و سفال‌ها قرار داده شده است. طراح ویترین‌های موزه مهندسی اتریشی به نام هانس هولاین است. تزیینات بنا شامل منبت کاری چهارچوب درها و پله‌ها است و آجر کاری نما که در ۵۰ نوع‌است.

گچ‌بری موزه شامل دو دوره است: دوران قوام، و سبک غربی در زمان سفارت مصر و آینه‌کاری‌های طبقه دوم، که مربوط به دوره قاجار است.

درباره موزه[ویرایش]

قدیمی‌ترین شیشه‌ها لوله‌های شیشه‌ای به نام سیلندر شیشه است که از معبد چغازنبیل کشف شده است و مربوط به هزاره دوم قبل از میلاد است. شیشه‌ها و سفال‌های طبقه اول نیز مربوط به دوره‌های پیش از تاریخ است که قدیمی‌ترین سفال دست‌ساز از دوره اشکانی، هزاره اول به دست آمده است.

تالار صدف[ویرایش]

تالار صدف به علت شباهت شکل آن به صدف نیمه باز به این نام خوانده می‌شود و شامل انواع سفال‌های قرن سوم و چهارم شهر نیشابور است.

تالار زرین[ویرایش]

تالار چهار (زرین) که به خاطر ظروف زرین‌فام که از دوره سلجوقی به جا مانده چنین نامی گرفته است، شامل ظروفی است که دور تا دور با خط نسخ و نستعلیق تزیین شده‌است. هم‌چنین چهره‌های مغولی روی این ظروف خود نمایی می‌کنند که با توجه به شهر محل پیدایش، نقوش آن‌ها فرق می‌کند.

تالار لاجورد[ویرایش]

تالار پنج (لاجورد) به خاطر لعاب‌های یک رنگ فیروزه به این نام خوانده می‌شود، و از قرن هفتم و هشتم (دوره ایلخانی) به جا مانده است.

با نزدیک شدن به دوران صفویه، اشیا مصرفی‌تر می‌شود. تزیینات این بخش شامل گلاب پاش و صراحی است. هم‌چنین میزی که از دوران قاجار به جا مانده با لعاب هفت رنگ و مزین به نقش چهره‌های شخصیت‌های شاهنامه است که نام هر شخص بالای چهره نوشته شده است.

بخش‌های دیگر[ویرایش]

موزه شامل بخش‌های اداری (زیر زمین)، دبیرخانه و ریاست (طبقه بالا) است. کتاب‌خانه نیز، واقع در ضلع شمال غربی، شامل ۴۰۰۰ جلد کتاب فارسی و انگلیسی در زمینه‌های باستان شناسی، تاریخ و هنر است. در ضلع شمالی محوطه، بناهایی برای تکمیل مجموعه در دست احداث است که در طبقه اول کلاس‌های آموزشی و در طبقه دوم نمایشگاه موقت قرار دارد.

نگارخانه[ویرایش]

دسترسی[ویرایش]

تهران، خیابان جمهوری ـ خیابان سی‌تیر ـ پلاک ۷۵ تلفن: 66708153 و 66708154

منابع[ویرایش]

  1. «آنان که با هویت پایتخت بازی کردند». ایسنا، ۲۷ آذر ۱۳۹۲. بازبینی‌شده در ۱۷ اردیبهشت ۱۳۹۴. 

پیوند به بیرون[ویرایش]