زندان کمیته مشترک ضدخرابکاری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۳۵°۴۱′۱۳.۳۴″ شمالی ۵۱°۲۵′۷.۴۹″ شرقی / ۳۵.۶۸۷۰۳۸۹° شمالی ۵۱.۴۱۸۷۴۷۲° شرقی / 35.6870389; 51.4187472

Ebrat Museum.jpg
بازدید محمدرضا شاه از زندان کمیته مشترک ضد خرابکاری

ساختمانی در باغ ملی تهران است در تهران که در زمان حکومت پهلوی زندان زنان و بعد زندان کمیته مشترک ضد خرابکاری نام داشت و پس از انقلاب ۱۳۵۷ بازداشتگاه توحید نام گرفت و سرانجام در سال ۱۳۸۱ به موزه تبدیل شده و موزه عبرت نامیده شد.

تاسیس[ویرایش]

تاریخ ساخت بنای آن به زمان فتحعلی شاه قاجار بر می‌گردد. این بنا نخستین زندان مدرن ایران است که در دوران رضا شاه در سال ۱۳۱۱ توسط مهندسان آلمانی تکمیل گردید و به عنوان نخستین زندان مدرن در ایران شروع به کار کرد. بعدها اولین زندان اختصاصی زنان در این محل تاسیس شد.

زندان کمیته مشترک[ویرایش]

در دوران محمد رضا پهلوی این زندان از سوی سازمانها مختلف امنیتی و انتظامی خصوصاً ساواک و کمیته مشترک ضدخرابکاری جهت بازداشت و شکنجه[نیازمند منبع] زندانیان سیاسی مورد استفاده قرار می‌گرفت.

آویزان کردن از سقف، دستبند قپانی، آویزان کردن صلیبی، شوک الکتریکی، آپولو، سوزاندن نقاط حساس بدن با فندک و شعله شمع،[۱] قفس هیتردار، صندلی هیتر دار، باتوم برقی، شلاق با کابل برقی از متداولترین شکنجه‌های ماموران شکنجه کمیته بودند.[نیازمند منبع]

اعضای حزب ملل اسلامی بجنوردی، ابوالقاسم سرحدی‌زاده، محمدی، کیوان، محمد میرمحمد صادقی و ابن رضا به عنوان اولین دسته زندانی‌های سیاسی به این زندان منتقل شدند.[۲]

یکی از مقامات سابق شهربانی در دوران پهلوی از شنیده شدن فریادهای دائم زندانیان زیر شکنجه که حتی برای پرسنل شهربانی در ساختمانهای اطراف غیر قابل تحمل بوده‌است می‌گوید:

اداره‌ای که من معاون آن بودم، در ساختمان چسبیده و طبقه بالای محل کمیته مشترک قرار داشت. ما در آنجا، فریادها و ناله‌های خرابکاران زندانی را می‌شنیدیم. نه من و نه افسرانی که با من بودند، نمی‌توانستند آن را تحمل کنند. سرانجام من با رئیس شهربانی صحبت کردم و از او خواستم که محل اداره ما را عوض کند که با موافقت وی، ما از آن ساختمان به خانه امنی که در اختیار شهربانی بود و قبلاً کلانتری بود نقل مکان کردیم.[۳]

بخش‌های زندان[ویرایش]

در ورودی موزه

اتاق نگهداری البسه[ویرایش]

در بدو ورود به زندان لباس و کلیه لوزام زندانیان در این قسمت تحویل گرفته می‌شد.

محوطه اصلی[ویرایش]

فضایی دایره‌ای شکل که کلیه راهروها در هر سه طبقه بدان ختم می‌شود.

اتاق شکنجه[ویرایش]

زندانیان برای بازجویی و شکنجه بدین بخش که دستگاههای مختلف شکنجه در آن قرار داشت بدان منتقل می‌شدند.

شکنجه گران[ویرایش]

شکنجه گران معروف ساواک پهلوی شامل محمد علی شعبانی معروف به حسینی، بهمن نادری پور معروف به تهرانی، منوچهر وظیفه خواه معروف به دکتر منوچهری ،هوشنگ ازغندی معروف به منوچهری، فریدون توانگری معروف به آرش بودند.

زیر ۸ یا اتاق تمشیت[ویرایش]

در این اتاق از شوک برقی برای شکنجه زندانیان می‌شده‌است.

محل ملاقات زندانیان[ویرایش]

فضایی که در دو سوی ان تورهای حفاظتی قرار داشته و زندانی و خانواده‌اش در دو سوی آن با یکدیگر گفتگو می‌کردند در حالیکه معمولاً یک نگهیان در میان آن قرار داشت.

اسامی تعدادی از مشاهیر بازداشت شده در این زندان[ویرایش]

بازداشتگاه توحید[ویرایش]

پس از انقلاب ایران (۱۳۵۷) این مکان تحت عنوان بازداشگاه توحید به کار خود ادامه داد و بسیاری از زندانیان سیاسی دوران بازجویی خود را در آن گذراندند. امضاکنندگان نامه ۹۰ امضایی در این محل زندانی بودند و کتاب در مهمانی حاج آقا شامل خاطرات دو تن از این زندانیان از شکنجه‌های این مکان می‌باشد.

موزه عبرت[ویرایش]

این زندان سرانجام در سال ۱۳۸۱ تعطیل و تبدیل به موزه عبرت ایران شد[۴] که گوشه‌ای از شکنجه‌ها و شکنجه گران و شکنجه شوندگان زمان پهلوی را بازسازی می‌کند. این موزه با حضور محمد خاتمی افتتاح شد.[نیازمند منبع]

حاشیه‌ها[ویرایش]

در سال ۱۳۸۹ عکس زندانیانی از جمله هاشمی رفسنجانی از این موزه برداشته شد که واکنش‌هایی را برانگیخت.[۵]

همچنین عکس سید محمد خاتمی هنگام بازدید از یک ماکت شکنجه در موزه عبرت، توسط مجاهدین خلق مورد استفاده قرار گرفت و چنین وانمود شد که خاتمی مشغول تماشای شکنجه یک انسان واقعی است. چندی بعد نیز یکی از نمایندگان سنی پارلمان عراق مدعی شد که فرد در حال شکنجه از سنی مذهب‌های عراق است و شکنجه‌گران نیز افراد نوری مالکی هستند.[۶][۷]

پانویس[ویرایش]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]