درون‌نگری

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

درون‌نگری، عبارت است از بررسی اندیشه‌ها و احساسات یک فرد توسط خودش.[۱]

به عبارت دیگر درون‌نگری یعنی تلاش برای توصیف فرآیندها و تجربیات روانی فرد توسط خود فرد. مثلا پس از اعمال یک محرک معین از فرد پرسیده می‌شود، هنگام تحریک چه احساسی را تجربه می‌کند؟ پاسخی که فرد به این پرسش می‌دهد اصطلاحاً با درون‌نگری بدست آمده‌است.

منابع

  1. ادوارد دی اسمیت. سوزان نولن. باربارا ل فردریکسون. جفری ل لافتوس. داریل ج بم. استیفن مارن (۱۳۹۰)، «اول»، زمینه روان‌شناسی اتکینسون و هیلگارد، ترجمهٔ دکتر حسن رفیعی و دکتر محسن ارجمند، تهران: ارجمند، ص. ۲۲