دکستر گوردون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
دکستر گوردون
Dexter Gordon2.jpg
اطلاعات پس‌زمینه
زادگاه ۲۷ فوریهٔ ۱۹۲۳(1923-02-27)
تاریخ مرگ ۲۵ آوریل ۱۹۹۰ میلادی (۶۷ سال)
سبک جاز, سوینگ, بیباپ, hard bop
سال‌های فعالیت ۱۹۴۰–۱۹۸۶
ناشر(ان) Blue Note, Savoy, کلمبیا رکوردز
همکاری‌های مرتبط دیزی گیلیسپی, Gene Ammons, Wardell Gray, لایونل همپتون, Billy Eckstine
وب‌گاه www.dextergordon.com

دکستر گوردون (انگلیسی: Dexter Gordon؛ زاده ۲۷ فوریهٔ ۱۹۲۳(1923-02-27) درگذشته ۲۵ آوریل ۱۹۹۰(1990-04-25)) هم مانند مايلز ديويس در خانواده اى از طبقه ى متوسط (در لس آنجلس) بدنيا آمد، جايى كه او بدليل دور بودن از مركز موسيقى جَز در دهه ى ٣٠، آنرا تقريبن مانند "زندگى در اروپا" مى دانست!

او كه در ابتدا مانند ديگر نوازندگان ساكسفون تنور، كلمن هاوكينز را بعنوان الگو براى بداهه نوازى هارمونيك خود انتخاب كرد، اولين بار بعد از شنيدن صداى ساكسفونِ لستر يانگ در سال ١٩٣٩ كه به همراه گروه كانت بيسى به لس آنجلس آمده بود، شيفته ى "شيوه ى تلخ و شيرين (bittersweet)" او شد. او درباره ى لستر مى گويد: "لستر يك روش براى گفتن يك داستان با هرچيزى كه مى نواخت داشت."

به دكستر گوردن بدليل قد بلندش، لقب "Long Tall Dexter" داده بودند و هم چنين داراى شوخ طبعى خاص خود بود كه حتى موسيقى اش نيز از اين ويژگى بهره مى برد.

در دهه ى ٤٠ با ورود به نيويورك، با چارلى پاركر و بي باپ آشنا شد. او ملودى هاى موجز يانگ را با هارمونى پيشرو و ريتم هاى نامتقارن چارلى پاركر تركيب كرد كه حاصل آن، صدايى شفاف و مسحوركننده بود. دكستر هم مانند مايلز، گرفتار وجه تاريك زندگى بِرد، يعنى هروئين شد كه موجب شد دهه ى بعدى براى او بدليل محكوميت هاى مكرر، تبديل به فاجعه شود. اما او توانست در دهه ى ٦٠ جايگاه خود را بعنوان يكى از برترين نوازندگان ساكسفون نسل خود، با آلبوم هاى شاهكار Go! و Our man in Paris (طى همكارى با كمپانى بلونت) تثبيت كند.

دكستر بمدت ١٤ سال، در اروپا (پاريس و كوپنهاگ) ساكن شد. (همانند بسيارى از نوازندگان ديگر سياهپوست كه اروپا براى آنها بدليل تبعيض نژادى در آمريكا مثل يك "پناهگاه آسوده" بود) و در سال ١٩٧٦ با اجرا در كافه ى ويليج ونگارد و آلبوم "Homecoming" بازگشتى رويايى به نيويورك داشت. او كه سال ١٩٩٠ از دنيا رفت، بر روى نوازنده هاى زيادى از جمله جان كولترين و سانى راولينز (به اذعان خودشان) تاثير گذاشت. او در سال 1989 با توانست با بازی در فیلم نزدیک نیمه شب (به کارگردانی برتران تاورنیه) کاندید اسکار شود.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]