کلارینت

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
کلارینت
کلارینت ترکیه

کلارینت یکی از سازهای بادی قمیشی است که انواع حرفه‌ای‌اش معمولاً از چوب سیاه آفریقایی ساخته می‌شود.کلارینت یک قمیش، یک مجرای استوانه‌ای و یک سوراخ تقریبا استوانه ای دارد. به کسی که این ساز را می‌نوازد، کلارینتیست گفته می‌شود.[۱]

کلمه کلارینت ممکن است همراه کلمه فرانسوی کلارینته (clarinette) وارد زبان انگلیسی شده باشد. با این حال به نظر می‌رسد ریشه‌های حقیقی این کلمه در میان نام‌های مختلف ترومپت‌هایی که در دوره‌های رنسانس و باروک استفاده می‌شد یافت شود.

عموما معتقدند که یوهان کریستوف دنر، کلارینت را در آلمان در حوالی سال 1700 با اضافه کردن قطعه ای به ساز "شالوماو" اختراع کرده است. در طول زمان نیز، کلیدها و صفحه‌هایی اضافه شدند تا صدا و نواختن ساز را بهبود بخشند.
کلارینت انواع زیادی دارد که روی‌هم آنها را «خانواده کلارینت» می‌خوانند. معمولاً منظور از کلارینت نوع سوپرانوی آن است. کلارینت نشان داد که یک ساز انعطاف‌پذیر استثنائی است و همانطور که میتوان در خانه در سبک کلاسیک با آن نواخت در گروه‌های کنسرت، گروه‌های نظامی و جاز نیز به همان خوبی به کار می‌رود.

نوعی کلارینت که توانایی تولید فاصله‌های موسیقی شرقی را دارد به قره‌نی معروف است.

ویژگی‌ها[ویرایش]

مجرای استوانه‌ای مسئول صدای خاص کلارینت است که میتواند بین سه بازه صدایی با نام‌های شالوماو، کلاریون و آلتیسیمو تغییر کند. کیفیت صدا با توجه به نوازنده، آهنگ، ساز و قمیش میتواند به صورت وسیعی تغییر کند. تفاوت در سازها و عایق‌سازی آنها باعث شد از اواخر قرن 18، چندین مدرسه مختلف نواختن تاسیس گردند. کلارینت بیشترین محدوده صدایی را در بین سازهای بادی رایج دارد.

برخی از ویژگی‌های کلارینت (قره نی):

این ساز جز سازهای انتقالی می‌باشد.

نت این ساز را با کلید سل می‌نویسند.

برخی از کلارینت‌های رایج:

کلارینت دو : انتقالی نمی‌باشد.

کلارینت سی بمل (رایج‌ترین نوع کلارینت): یک فاصلهٔ دوم بزرگ بم تر از نت نوشته شده صدا می‌دهد.

کلارینت لا: یک فاصلهٔ سوم کوچک بم تر از نت نوشته شده صدا می‌دهد.

کلارینت می بمل (کلارینت کوچک): یک فاصلهٔ سوم کوچک زیرتر از نت نوشته شده صدا می‌دهد.

موسیقی کلاسیک[ویرایش]

در موسیقی کلاسیک، کلارینت، جزئی از سازهای ارکستر استاندارد و گروه‌های کنسرت می‌شوند. ارکستر به طور عمده دو نوازنده کلارینت را شامل می‌شود که دو قسمت مجزا را بنوازند. قسمت نوازندگان کلارینت در دهه های آخر قرن 19، با به کارگیری سه کلارینت به طور معمول بزرگتر شد. در قرن 20، آهنگسازانی مانند ایگور استراوینسکی، ریشارد اشتراوس، گوستاو مالر و الیویه مسیان نوازندگان کلارینت را با به کارگیری کلارینت های مختلف در کارهایشان به نه نفر نیز رساندند.

جاز[ویرایش]

کلارینت اصالتاً یک ساز مرکزی در جاز بود که با نوازندگان نیو ارلین در دهه 1910 آغاز شد و به عنوان یک ساز برجسته‌ی موسیقی جاز در دوره گروه بزرگ تا دهه 1940 باقی ماند. سیدنی بشی، آلفونسه پیکو، لری شیلدز، جیمی نوونه و جانی دادز، نوازندگان آمریکایی این ساز در موسیقی جاز بودند. سوپرانوی سی بمل رایج ترین ساز کلارینت بود، اما تعداد معدودی از نوازندگان جاز از قبیل لوییس نلسون دلیسله و آلکاید نونز سوپرانوی دو را ترجیح می‌دادند. دوک الینگتون که از دهه 1920 تا دهه 1970، به صورت حرفه ای فعالیت میکرد، از کلارینت به عنوان ساز اصلی در کارهای خود استفاده می‌کرد.

با افول شهرت گروه بزرگ در اواخر دهه 1940، جایگاه دائمی‌ کلارینت در جاز کمرنگ شد.

منابع[ویرایش]

«کلارینت (قره نی)». ویکی‌پدیای انگیلیسی. 

پانویس[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Clarinet». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی ، بازبینی‌شده در ۴ فوریه ۲۰۰۹.