امتیاز نهایی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
امتیاز نهایی
Match point.jpg
کارگردانوودی آلن
تهیه‌کنندهلتی آرونسون
گرت ویلی
لوسی داروین
استیون تننبام
نویسندهوودی آلن
بازیگرانجاناتان ریس میرز
اسکارلت جوهانسون
امیلی مورتیمر
ایون برمنر
متیو گود
برایان کاکس
پنه‌لوپه ویلتون
جیمز نسبیت
روپرت پنری-جونز
فیلم‌برداریرمی ادفاراسین
تدوینآلیسا لپسلتر
توزیع‌کنندهدریم ورکس
آیکون پروداکشنز
تاریخ‌های انتشار
  • ۱۲ مه ۲۰۰۵ (۲۰۰۵-05-۱۲) (کن)
  • ۶ ژانویه ۲۰۰۶ (۲۰۰۶-01-۰۶) (بریتانیا)
مدت زمان
۱۲۴ دقیقه
کشورانگلستان و لوکزامبورگ
زبانانگلیسی
هزینهٔ فیلم۱۵ میلیون دلار
فروش گیشه۸۵٬۳۰۶٬۳۷۴ دلار

امتیاز نهایی (به انگلیسی: Match Point) فیلمی از وودی آلن است که در سال ۲۰۰۵ منتشر شد. در این فیلم موضوعاتی نظیر حرص و آز، بخت و اقبال، طبقات اجتماعی، و روابط انسانی مطرح می‌شوند که باعث شده‌است بسیاری این فیلم را ادامه اثر دیگر آلن به نام جرم‌ها و بزه‌کاری‌ها که در ۱۹۸۹ ساخته شده بدانند. قرار بود امتیاز نهایی در نیویورک فیلمبرداری و تهیه شود، اما پس از آن که آلن در به دست آوردن منابع مالی با مشکل رو به رو شد، مکان فیلم را به لندن تغییر داد. آلن برای این فیلم نامزد جایزه اسکار بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی شد. فیلمنامهٔ این فیلم تأثیرگرفته از کتاب جنایت و مکافات داستایوسکی است.[۱]

بازیگران[ویرایش]

داستان فیلم[ویرایش]

کریس ویلتون (جاناتان ریس میرز) تنیس بازی ایرلندی است که به تازگی بازنشسته شده و برای امرار معاش در لندن مربی تنیس است. کریس با یکی از شاگردانش که اشراف‌زاده‌ای به نام تام هویت (متیو گود) است روابط دوستانه‌ای برقرار می‌کند. کلویی (امیلی مورتیمر) خواهر تام به کریس علاقه‌مند می‌شود و این دو با یکدیگر ازدواج می‌کنند و این ازدواج باعث می‌شود کریس به خانواده متنفذ و متمول هویت وارد شود. ازدواج کریس باعث ارتقای شغلی و ثروتمند شدن وی می‌گردد، اما در این بین کریس با نولا (اسکارلت جوهانسون) نامزد سابق تام که یک هنرپیشه آمریکایی است رابطه برقرار می‌کند. در یکی از روزهایی که کریس نزد خانواده زنش است، نولا به او تلفن می‌کند و به او اطلاع می‌دهد که حامله است. کمی بعد در خانه نولا، کریس متوجه می‌شود که نولا قصد دارد بچه را نگه دارد. کریس که زندگی خانوادگی و رفاه ناشی از ازدواجش را در خطر می‌بیند، با استفاده از یکی از تفنگ‌های پدر زنش، نولا و همسایه او را که زن مسنی به نام خانم ایست بای است می‌کشد و صحنه را طوری می‌چیند که گویی آن دو قربانی یک دزدی ساده شده‌اند. کریس جواهراتی را از خانه همسایه نولا برمی‌دارد و بعد در رودخانه تیمز لندن رها می‌کند. بازرس مایک بنر از کریس بازجویی می‌کند و او ابتدا داشتن هر نوع ارتباطی را با نولا منکر می‌شود. اما بارزس بنر دفترچه خاطرات نولا را به کریس نشان می‌دهد. کریس به داشتن رابطه اعتراف می‌کند ولی منکر قتل می‌شود. چند روز بعد بازرس متقاعد می‌شود که کریس قاتل است، اما همکارش این فرضیه را رد می‌کند چرا که یکی از حلقه‌های خانم ایست بای در جیب سارقی که اخیراً در درگیری با پلیس کشته شده پیدا شده‌است. فیلم با به دنیا آمدن فرزند کریس و کلویی به پایان می‌رسد.

تولید[ویرایش]

این فیلم‌نامه در اصل در یک محله‌ی ثروتمند از نیویورک به نام هامپوتونس روایت می‌شد، اما پس از سفر آلن به لندن منتقل شد.[۲] یکی از علت‌های این جابجایی شاید به این خاطر بود که بخشی از هزینه‌های این فیلم توسط بخش فیلم‌های بی‌بی‌سی تامین شده بود. آلن در مصاحبه‌ای با گاردین توضیح داد که او در لندن همان نوع سبک زندگی را دیده است که در فیلمنامه وجود داشته است. آلن در این گفتگو گفته بود استودیوهای آمریکایی علاقه‌ای به ساخت فیلم‌های کوچک ندارند.[۳] تغییر دیگری که در فیلم وجود داشت آن بود که کیت وینسلت، که قرار بود در نقش نولا رایس بازی کند، یک هفته پیش از شروع فیلمبرداری از این پروژه استعفا داد. سپس اسکارلت جوهانسون این نقش را بازی کرد. [۳]

فیلم‌برداری این فیلم در تابستان ۲۰۰۴ در لندن طی یک برنامه هفت هفته‌ای انجام شد.[۴] بعضی از نشانه‌های شهر، مانند تیت مدرن، ساختمان «کرگین» در تبر سنت ماری ۳۰، ساختمان ریچارد راجرز، ساختمان لویدز، تالار اپرای سلطنتی لندن، کاخ وست‌مینستر، پل بلکفرایرز، دانشگاه وست مینستر و سیرک کمبریج در فیلم دیده می‌شوند. [۵] صحنه‌های باشگاه تنیس نیز در باشگاه ملکه فیلم‌برداری شده است.[۴] نقاشی دیواری «دختر با بالون» بنکسی نیز هم در فیلم دیده می‌شود. صحنه‌های آپارتمان کریس و کلوئه نیز یکی از آپارتمان‌های مجلس نمایندگان در پل لامبث است و صحنه رستوران در هتل کاونت گاردن فیلم‌برداری شده است. [۶]

پانویس[ویرایش]

  1. «Woody Allen serves wide in Match Point». old.nationalreview.com. ۲۰ ژانویه ۲۰۰۶. بایگانی‌شده از اصلی در ۲۷ ژانویه ۲۰۱۱. دریافت‌شده در ۱۸ آوریل ۲۰۱۱.
  2. Scott, A.O. "London Calling, With Luck, Lust and Ambition" The New York Times, 28 December 2005. Retrieved 21 January 2012
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ Garfield, Simon "Why I Love London", The Observer, 8 August 2004. Retrieved 21 January 2012.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ Garfield, Simon "Why I Love London", The Observer, 8 August 2004. Retrieved 21 January 2012.
  5. "Match Point". VisitBritain. Archived from the original on 3 December 2008. Retrieved 27 June 2010.
  6. Match Point at Film London

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]