ساگارتی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

ساگارتی‌ها (به پارسی باستان: Aš-ša-kar-ti-ia) تیره‌ای از مردمان ایرانی باستان بودند که در فلات ایران نشیمن داشتند.

محل دقیق آن‌ها ناشناخته‌است ولی احتمالاً در همسایگی پارت‌ها در شمال خاوری ایران سکونت داشتند. هرودوت (۱٫۱۲۵، ۷٫۸۵) آن‌ها را مرتبط با پارس‌ها ذکر کرده‌است. این احتمال وجود دارد که ساگارتی‌ها در برهه‌ای از زمان با مادها از نظر سیاسی هم‌پیمان شده باشند.[۱]

خبر بطلمیوس[ویرایش]

بطلمیوس ساگارتی‌ها را ساکن سرزمین ماد (نیمه غربی ایران) می‌داند و استفانوس سکونت‌گاه آن‌ها را شبه جزیره‌ای در دریای خزر به نام «ساگارتیا» یاد می‌کند.ساگارتی‌ها رمه‌گردانان کوچ‌نشین بودند و سلاح اصلی آن‌ها کمند بود.[۲]

به نوشته هرودوت (۳٫۹۳) ساگارتی‌ها به ساتارپی چهاردهم شاهنشاهی هخامنشی تعلق داشتند. یک هیأت هدیه‌آورنده ساگارتی بر روی نقش‌های آپادانا دیده می‌شود.هرودوت نیز در نوشته‌هایش[۳] از همین قبیله مادی صحراگرد با نام «ساگارتی» یاد کرده و می‌نویسد:

... قبیله‌های دیگر که صحراگردند از این قرارند: داین‌ها، ماردها، دروپیک‌ها و ساگارتی‌ها

پانویس[ویرایش]

  1. J. van Wesendonk in ZII ۹, ۱۹۳۳, pp. ۲۳f.
  2. هرودوت: فصل ۷٫۸۵
  3. تاریخ هرودت ترجمه هدایتی صفحات ۵ و ۱۰ و ۲۱۱

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

Wikipedia contributors، "Sagartians،" Wikipedia، The Free Encyclopedia، http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Sagartians&oldid=330159295 (accessed December 22، 2009).

پیوند به بیرون[ویرایش]