اریدو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اریدو
Руины Эриду.jpg
ویرانه‌های اریدو، سال ۲۰۱۱.
اریدو در عراق قرار گرفته‌است
اریدو
محلی در Iraq
موقعیت تل ابوشهرین، استان ذی‌قار، عراق
منطقه میان‌رودان
مختصات ۳۰°۴۸′۵۷″ شمالی ۴۵°۵۹′۴۶″ شرقی / ۳۰.۸۱۵۸۳° شمالی ۴۵.۹۹۶۱۱° شرقی / 30.81583; 45.99611مختصات: ۳۰°۴۸′۵۷″ شمالی ۴۵°۵۹′۴۶″ شرقی / ۳۰.۸۱۵۸۳° شمالی ۴۵.۹۹۶۱۱° شرقی / 30.81583; 45.99611
نوع سکونتگاه
مساحت ۱۰ هکتار (۲۵ acre)
تاریخ
تأسیس شده حدود ۵۴ سده پیش از میلاد
رها شده حدود سده هشتم پیش از میلاد

اِریدو محلی باستانی در جنوب میان‌رودان است. اریدو را قدیمی‌ترین شهر جنوب میان‌رودان و هم‌چنین قدیمی‌ترین شهر دنیا می‌دانند.[۱] این شهر بر طبق تحقیقات باستان‌شناسی در ۵۴۰۰ پیش از میلاد به عنوان اولین سکونتگاه سومریان بنا نهاده شد.

فرهنگ و تمدن اریدو[ویرایش]

اریدو در دوازده کیلومتری جنوب غربی شهر اور قرار داشت و جنوبی‌ترین شهر در مجموعه شهرهای سومری بود که پیرامون آن معابد و نیایشگاه‌ها توسعه یافته بودند. اریدو در ساحل خلیج فارس و در دهانه رود فرات از نخستین شهرهای جهان بود که سه فرهنگ متفاوت در آنجا ترکیب شده بود:

  • کشاورزان عبیدی که در کلبه‌های آجری گلی می‌زیستند و از سامانهٔ آبیاری استفاده می‌کردند.
  • چوپان‌های سامی‌نژاد که در چادرهای سیاه زندگی می‌کردند و گوسفند و بز می‌چراندند.
  • مردمان ماهیگیر که در مسکن‌های نی‌ساز در تالاب‌ها می‌زیستند و احتمالاً نیای سومریان بودند.

در افسانه‌های سومری، اریدو منزلگاه ایزدی به نام انکی به‌شمار می‌آید و گفته می‌شد که انکی اریدو را بنا کرد.

منابع[ویرایش]

  1. Leick, Gwendolyn (2002), "Mesopotamia: The Invention of the City" (Penguin)

پیوند به بیرون[ویرایش]