پاسارگادیان

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد

پاسارگادیان یکی از قبایل پارس بودند. بر اساس اسناد مورخان یونانی قبایل پارسی به شش طایفهٔ شهری و ده‌نشین و چهار طایفهٔ چادرنشین تقسیم می‌شدند.

طبق گفته ی آن‌ها طایفه‌های شهری عبارت بودند از: پاسارگادیان، مرفیان، ماسپیان، پانتالیان، دروسیان، گرمانیان که مهم‌ترین آن‌ها پاسارگاردیان بودند و قبیلهٔ هخامنشی و پادشاهان ناحیهٔ پارس از این قبیله هستند.

همچنین چهار طایفهٔ چادرنشین عبارتند از: دائی‌ها، مردها، دروپیک‌ها، ساگارتی‌ها[۱]

بازماندگان[ویرایش]

پاسارگادیان از کوروش حمایت کرده و سلسلۀ هخامنشیان را به وجود آوردند؛ آن‌ها که در سده‌های نخست میلادی به ایل کاریان ملقب گشتند، اردشیر بابکان را در بنیانگذاری حکومت ساسانیان یاری دادند و مورد توجه ویژۀ پادشاهان ساسانی قرار گرفتند. به‌طوری‌که مرکز حکومتی آنان شهر مذهبی کاریان شد. ایل کاریان در مقابل حملۀ اعراب سخت مقاومت کرد و شهر کاریان چهار بار توسط اعراب محاصره و فتح شد. پس از مهاجرت تعدادی از قبایل اعراب به فارس امور حکومتی ایل کاریان در اختیار اعراب قرار گرفت. این قبیله در دورۀ ساسانیان به نام رم کاریان و در سده‌های پسین از اسلام به پارسیان معروف شد[۲] و ایل باصری که هنوز هم در استان فارس به زندگی کوچی خود ادامه می‌دهد بازماندۀ آنان در سده‌های معاصر به‌شمار می‌آید.[۳]اصیل‌ترین طایفه در ایل باصری طایف کرمی می‌باشد که هنوز چادرنشینی می‌کنند.

براساس سخنان مسعودی تاریخ‌نگار سدۀ چهارم در سرزمین فارس طایفه‌ای به نام پارسیان زندگی می‌کرده‌اند که بازماندگان همان ایل کاریان بوده‌اند. آن‌ها در زمان آل بویه به دو گروه تقسیم گشته و به ترتیب ضمیمۀ ایل عرب خمسه و ایل قشقایی گشتند. این دو گروه در زمان فتحعلی شاه قاجار دوباره با یکدیگر متحد شده و ایل باصری را تشکیل دادند که تا به امروز پابرجا مانده‌اند و آن‌ها را می‌توان میراث‌بان فرهنگ و تمدن هخامنشی‌ها و ایل کاریان دانست.[۴]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  • عشایر پارس

پانویس[ویرایش]

  1. فره‌وشی، بهرام (۱۳۶۸ایرانویج، تهران: دانشگاه تهران، ص ۲۶
  2. لغت‌نامۀ دهخدا، سرواژهٔ باصری.
  3. عشایر پارس،ایل باصری. انتشارات قشقایی.
  4. توکلی، غلامرضا، ایل باصری از تُرناس تاز، هران، ۱۳۷۹ خورشیدی.