پل نیومن

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
فارسیDeutsch
پل نیومن
Paul Newman - 1963.jpg
نیومن در سال ۱۹۶۳
زمینه فعالیت سینما
تولد ۲۶ ژانویهٔ ۱۹۲۵
کلیولند، اوهایو
مرگ ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۸ (۸۳ سال)
وست‌پورت، کانکتیکت
ملیت آمریکایی
پیشه هنرپیشه و کارگردان
سال‌های فعالیت ۱۹۵۱–۲۰۰۷
همسر(ها) جوآن وودوارد
تأثیرات بوچ کسیدی و ساندنس کید، نیش

پل لئونارد نیومن (به انگلیسی: Paul Leonard Newman)‏ (۲۶ ژوئیه ۱۹۲۵–۲۶ سپتامبر ۲۰۰۸) بازیگر برنده جایزه اسکار و کارگردان آمریکایی و انسان‌دوست و دوست‌دار مسابقات اتومبیل‌رانی بود.

او در اوهایو (در آمریکا) به دنیا آمد. پدرش یهودی آلمانی و مادرش مسیحی کاتولیک مجارستانی بود.

پل نیومن جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را برای ایفای نقش در فیلم رنگ پول در سال ۱۹۸۷ بدست آورد.

پل نیومن در نخستین فیلمش جام نقره

پل نیومن در ۲۶ سپتامبر ۲۰۰۸ بعد از مدتی مبارزه با بیماری سرطان ریه در ۸۳ سالگی درگذشت.[۱]

بشر دوستی[ویرایش]

پل نیومن و یکی از دوستانش در سال ۱۹۸۲ سس سالادی را به نام نیومنز اون Newman's Own معرفی کردند که در نوع خود تازگی داشت و این نام تجاری بر دو اصل استوار بود:

  1. مواد برتر بدون افزودنی‌های غیرطبیعی
  2. واگذاری تمامی منافع به موسسه‌های خیریه

این محصول با موفقیت آنی روبه‌رو شد و در سال اول فروش خود یک میلیون دلار در اختیار موسسه‌های خیریه گذاشت، همچنین از آن به بعد بیش از ۱۲۵ میلیون دلار به هزاران مؤسسهٔ خیریه بخشیده‌است.[۲]

فیلم‌ها[ویرایش]

به عنوان بازیگر[ویرایش]

سال عنوان نقش اطلاعات اضافه
۱۹۵۴ جام نقره باسیل
۱۹۵۶ کسی آن بالا مرا دوست دارد راکی گراتسیانو
راک کاپیتان ادوارد دابلیو. هال جی‌آر
۱۹۵۷ داستان هلن مورگن لری مادوکس
تا وقتی کشتی راه بیفتد کاپیتان جک هاردینگ
۱۹۵۸ تابستان گرم و طولانی بن کوییک
تیرانداز چپ‌دست بیلی دکید
گربه روی شیروانی داغ بریک پالیت نامزد جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد
پسرها، دور پرچم جمع شوید! هری بانرمن
۱۹۵۹ فیلادلفیایی‌های جوان آنتونی جودسون لارنس
۱۹۶۰ از تراس دیوید آلفرد ایتن
خروج آری بن کانان
۱۹۶۱ بیلیاردباز ادی فلسن جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام
بلوز پاریس رَم بوئن
۱۹۶۲ پرنده شیرین جوانی چنس وین نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام
ماجراهای یک مرد جوان همینگوی اَد فرانسیس، «جنگجو» نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام
۱۹۶۳ هاد هاد بانن نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام
نوع جدید عشق استیو شرمن
پاداش اندرو کریگ
۱۹۶۴ چه راهی برای رفتن! لری فلینت
تجاوز جوان کراسکو
۱۹۶۵ لیدی ال آرماند دنیس
۱۹۶۶ هارپر لو هارپر
پرده پاره پروفسور مایکل آرمسترانگ
۱۹۶۷ مرد جان راسل
لوک خوش‌دست لوک جکسون نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام
۱۹۶۸ جنگ پنهان هری فریگ سرباز هری فریگ
۱۹۶۹ پیروزی فرانک کاپوا
بوچ کسیدی و ساندنس کید بوچ کسیدی نامزد - جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۷۰ دابلیویواس‌ای راینهارت
کینگ: مستند… از مونتگمری تا ممفیس خودش
گاهی فکری بزرگ هنک استمپر
۱۹۷۱ روزگاری پشت فرمان خودش برنده جایزه فستیوال جهانی تلویزیون

برنده جایزه بین‌المللی بهترین مستند ورزشی

۱۹۷۲ پول توجیبی جیم کین
زندگی و روزگار قاضی روی بین قاضی روی بین
۱۹۷۳ مأمور مکینتاش جوزف ریردن
نیش هنری گاندورف
۱۹۷۴ آسمانخراش جهنمی داگ رابرتز
۱۹۷۵ دراونینگ پول لو هارپر
۱۹۷۶ فیلم صامت خودش
بوفالو بیل و سرخپوستان، یا درس تاریخ گاو نشسته ویلیام اف. کودی، «بوفالو بیل»
۱۹۷۷ ضربه محکم رجی "رگ" دنلاپ
۱۹۷۹ کوئینتت اسکس
۱۹۸۰ وقتی که زمان به آخر رسید هنک اندرسون
۱۹۸۱ دژ آپاچی، برانکس مورفی
بدون سوءنیت مایکل کالین کالِگر نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
۱۹۸۲ همراه من بیائید تلویزیون
حکم فرانک گالوین نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام
۱۹۸۴ هری و پسر هری کیچ
۱۹۸۶ رنگ پول ادی فلسن، «ادی تنددست» جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام
۱۹۸۹ مرد چاق و پسر کوچک ژنرال لسلی گروز
بلیز فرماندار ارل یانگ
۱۹۹۰ آقا و خانم بریج والتر بریج
۱۹۹۳ طبقه آمریکایی دِیو تنها در فیلم‌های آرشیوی صداگذاری مجدد شده
۱۹۹۴ وکیل هادساکر سیدنی جی. ماسبرگر
هیچ‌کس احمق نیست دانلد جی. سالیوان، «سالی» نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد
نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد فیلم درام
۱۹۹۸ گرگ‌ومیش هری راس
۱۹۹۹ پیامی در بطری داج بلیک
۲۰۰۰ جایی که پول هست هنری مانینگ
۲۰۰۱ سیمپسون‌ها خودش صدا (فصل سیزده، اپیزود پنج، سال‌های پراشتباه)
۲۰۰۲ جاده پردیشن جان رونی نامزد - جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
نامزد - جایزه بفتای بهترین بازیگر نقش مکمل مرد
نامزد - جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر نقش مکمل مرد - فیلم سینمایی
۲۰۰۳ شهر ما مدیر صحنه نامزد - جایزه امی
۲۰۰۵ سقوط امپراطوری مکس رابی جایزه امی; جایزه گلدن گلوب
ویرانی باشکوه: قدم زدن روی ماه سه‌بعدی دِیو اسکات صدا
۲۰۰۶ ماشین‌ها داک هادسون صدا
۲۰۰۷ دیل راوی صدا
۲۰۰۸ دم‌عصایی‌ها راوی صدا

به عنوان تهیه‌کننده و کارگردان[ویرایش]

سال عنوان اطلاعات اضافه
۱۹۶۸ ریچل، ریچل جایزه گلدن گلوب بهترین کارگردانی
نامزد - جایزه اسکار بهترین فیلم
جایزه انجمن منتقدان فیلم نیویورک (بهترین کارگردانی)[۳]
۱۹۶۹ بوچ کسیدی و ساندنس کید یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی (در تیتراژ نیامده)
پیروزی یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی (در تیتراژ نیامده)
۱۹۷۰ دابلیویواس‌ای تهیه‌کننده مشترک
۱۹۷۱ گاهی فکری بزرگ کارگردان و یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی
آنها ممکن است غول باشند تهیه‌کننده
تأثیر اشعه گاما بر گل‌های همیشه بهاری مردی در ماه کارگردان و تهیه‌کننده
۱۹۷۲ زندگی و روزگار قاضی روی بین یکی از تهیه‌کنندگان اجرایی (در تیتراژ نیامده)
۱۹۸۰ بازی موش و گربه کارگردان
۱۹۸۴ هری و پسر کارگردان و تهیه‌کننده
۱۹۸۷ باغ‌وحش شیشه‌ای کارگردان
۲۰۰۵ سقوط امپراطوری تهیه‌کننده، نامزد: جایزه امی

پانویس[ویرایش]

  1. "Hollywood legend Paul Newman dies of cancer age 83". Wikinews. Retrieved 27 September 2008.
  2. دوپونت، لوک. «۱۰۰۱ راهکار تبلیغاتی». تهران: انتشارات سیته: ۳۷.
  3. Bernstein, Adam (September 27, 2008), "Academy-Award Winning Actor Paul Newman Dies at 83", The Washington Post Company (The Washington Post ed.) Retrieved on 2008-09-27.

منابع[ویرایش]

مشارکت‌کنندگان ویکی‌پدیا. «Paul Newman». در دانشنامهٔ ویکی‌پدیای انگلیسی، بازبینی‌شده در ۲۷ سپتامبر ۲۰۰۸.

PAUL NEWMAN (ILLUS. HIST. OF THE MOVIES) by Michael Kerbel, Star Bks. Press, 1975

Paul Newman: A Life in Pictures by Pierre-Henri Verlhac and Yann-Brice Dherbier, Chronicle Books Publishing, Inc. ، 2006

پیوند به بیرون[ویرایش]

Paul Newman, 1963

Paul Leonard Newman (* 26. Januar 1925 in Shaker Heights, Ohio; † 26. September 2008 in Westport, Connecticut) war ein US-amerikanischer Schauspieler, Filmregisseur, Rennfahrer und Unternehmer. Nach seinem Durchbruch Mitte der 1950er Jahre zählte er rund drei Jahrzehnte lang zu den populärsten und erfolgreichsten Hollywoodstars. In einer Zeitspanne von 44 Jahren war er neunmal für den Oscar nominiert. Neben dem schon 1986 vergebenen Oscar für sein Lebenswerk erhielt er die Auszeichnung ein Jahr später für Die Farbe des Geldes auch als bester Hauptdarsteller.

Leben[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Paul Newman wurde 1925 in Shaker Heights, einem Vorort von Cleveland in Ohio geboren. Seine katholische Mutter stammte aus dem heute slowakischen Ort Ptičie (damals Österreich-Ungarn) bei Humenné[1][2]. Sein jüdischer Vater Arthur Sigmund Newman, polnisch-ungarischer Herkunft,[3] zu dem er ein gespanntes Verhältnis hatte, betrieb ein erfolgreiches Sportartikelgeschäft.[4] Bereits in jungen Jahren sammelte er erste schauspielerische Erfahrungen an einem Kindertheater in Cleveland. 1943 meldete er sich freiwillig zur US Navy, um Pilot zu werden. Da er aufgrund seiner Farbenblindheit nicht geeignet war, ein Flugzeug zu steuern, leistete er drei Jahre lang Dienst als Funker an Bord eines Torpedobombers im pazifischen Raum.

Paul Newman um 1945
Newman bei einem politischen Treffen in Menomonee Falls, Wisconsin (1968)

Zurück in Amerika lernte Newman 1947 die Schauspielerin Jacqueline Witte kennen, die er zwei Jahre später heiratete. Seinen Lebensunterhalt verdiente sich das junge Paar mit dem Sportgeschäft, das Newman von seinem Vater geerbt hatte. Die Ehe hielt jedoch nur wenige Jahre. Nachdem Paul Newman 1949 sein Studium am Kenyon College abgeschlossen hatte, verkaufte er kurze Zeit später seine Anteile an dem Geschäft an seinen Bruder und schrieb sich an der Yale Drama School in New York ein, um Schauspielunterricht zu nehmen. Nach nur einem Vorsprechen an Lee Strasbergs legendärem Actors Studio wurde er dort 1953 zugelassen und begann sein Studium zusammen mit Eli Wallach, Rod Steiger, Julie Harris und Geraldine Page. Mit Jobs in Live-Fernsehsendungen und Engagements am Broadway verdiente er sich seinen Lebensunterhalt. In dieser Zeit lernte er Joanne Woodward kennen, die wie er am Broadway als Zweitbesetzung engagiert war. Erste Aufmerksamkeit erlangte er durch seine Rolle als Alan Seymour in dem Stück Picnic, das ein Erfolg wurde und ihm seinen ersten Hollywood-Filmvertrag bei der Warner Brothers einbrachte.

1954 spielte er seine erste Filmrolle, den griechischen Sklaven Basilius, in der Produktion Der silberne Kelch. Rückblickend bezeichnete Newman diese Rolle als eine Katastrophe. Seine Kostümierung war ihm derart peinlich, dass er sich nicht traute, in die Kamera zu schauen. Zur selben Zeit drehte er Probeaufnahmen mit James Dean für Jenseits von Eden unter der Regie von Elia Kazan, erhielt aber die Rolle des Aron nicht. Sein Vertrag erlaubte es ihm, an den Broadway zurückzukehren und dort in der Hauptrolle in The Desperate Hours mit Karl Malden aufzutreten. 1955 war er neben Eva Marie Saint und Frank Sinatra in dem live gesendeten Fernsehspiel Our Town zu sehen. Erst 1956 wagte er sich erneut vor die Filmkamera, diesmal als Box-Champion Rocky Graziano in Die Hölle ist in mir. Dieser Film offenbarte Paul Newmans Starqualitäten und sein sportlicher Körper und seine stechend blauen Augen machten ihn bald darauf in Hollywood zu einem gefragten Schauspieler. 1957 erhielt er für Der silberne Kelch an der Seite von Pier Angeli den Golden Globe als bester Nachwuchsdarsteller. 1958, nachdem er von seiner ersten Frau 1957 geschieden worden war, heirateten Paul Newman und Joanne Woodward.

Eine geschickte Drehbuchauswahl, seine Vielseitigkeit und sein Ehrgeiz brachten Newman künstlerischen und finanziellen Erfolg, sodass er bald in die Riege der gefragtesten Hollywoodstars aufstieg. Zu den wichtigsten und bekanntesten Filmen, in denen er mitwirkte, gehörten Der lange heiße Sommer (1958), Die Katze auf dem heißen Blechdach (1958), Exodus (1960), Haie der Großstadt (1961), Der Wildeste unter Tausend (1963), Ein Fall für Harper (1966), Der zerrissene Vorhang (1966), Man nannte ihn Hombre (1967), Der Unbeugsame (1967), Zwei Banditen (1969), Das war Roy Bean (1972), Der Clou (1973), Flammendes Inferno (1974), Schlappschuss (1977), The Verdict – Die Wahrheit und nichts als die Wahrheit (1982), Die Farbe des Geldes (1986), Hudsucker – Der große Sprung (1994), Nobody’s Fool – Auf Dauer unwiderstehlich (1994) und Road to Perdition (2002). Viele seiner frühen Filme wurden von Martin Ritt inszeniert, der großen Anteil an der Findung und Etablierung von Newmans Leinwandpersönlichkeit hatte. Mit dem Produzenten John Foreman gründete Newman Ende der 1960er Jahre die Newman-Foreman Productions, die mehrere erfolgreiche Filmproduktionen hervorbrachte. Mit seiner zweiten Frau Joanne Woodward drehte der Star 14 Filme zusammen. Die Dreharbeiten zu dem Film Indianapolis – Wagnis auf Leben und Tod 1969 weckten bei ihm ebenso das Interesse am Automobilrennsport wie bei seinen Kollegen James Garner und Steve McQueen.

Durch seine Kochleidenschaft angeregt gründete er seine eigene Lebensmittelkette Newman’s Own, die weit über 200 Millionen Dollar erwirtschaftete und durch die mehrere soziale Projekte finanziert wurden. So gründete er mit seiner Frau das The Hole in the Wall Gang Camp für krebskranke Kinder und solche mit lebensbedrohlichen Blutkrankheiten (1996 ausgezeichnet mit dem Lego-Preis). Im Gedenken an seinen 1978 verstorbenen Sohn aus erster Ehe rief er die nach diesem benannte Scott Newman Foundation ins Leben, die sich dem Kampf gegen Drogenmissbrauch bei Jugendlichen verschrieben hat.

Ab den 1960er Jahren als aktiver Teilnehmer der Bürgerrechtsbewegung engagierte sich Newman auch politisch. Er unterstützte während des Kalten Krieges Abrüstungskampagnen und nutzte seine Popularität, um Spendengelder zu sammeln. Auf Präsident Nixons berüchtigter „Feindesliste“ stand er auf Rang 19, was er einmal als eine seiner besten Auszeichnungen gepriesen hat.[5]

1994 erhielt Newman den Jean Hersholt Humanitarian Award, eine Auszeichnung für besondere humanitäre Verdienste im Sinne der Filmindustrie im Rahmen der Oscarverleihung.

Paul Newman 2007

Im Mai 2007 gab er in der US-Nachrichtensendung Good Morning America nach fünf Jahrzehnten als Schauspieler seinen Rücktritt bekannt. Als Gründe nannte er sein immer schlechter werdendes Gedächtnis sowie sein geschwundenes Selbstvertrauen.[6] Anfang Juni 2008 berichteten Medien, dass Newman bereits seit mehreren Monaten an Lungenkrebs erkrankt sei und im New Yorker Sloan-Kettering-Krebszentrum stationär behandelt werde. Der Schauspieler, der als Kettenraucher galt, ließ wie schon zuvor Berichte über seine Krankheit zunächst dementieren.[7][8] Im August verschlechterte sich sein Zustand jedoch so sehr, dass er die Chemotherapie abbrach und auf eigenen Wunsch nach Hause zurückkehrte. Newman starb am 26. September 2008 in seinem Haus in Westport, Connecticut.[9]

Er war seit dem 29. Januar 1958 mit Joanne Woodward verheiratet und hatte aus seinen beiden Ehen fünf Töchter. Sein Sohn Scott Newman (* 1950) aus erster Ehe starb am 20. November 1978 an einer Überdosis Drogen in Kombination mit Alkohol.[10]

Eine Rolex Cosmograph Daytona Referenz 6239 aus dem Besitz Newmans wurde im Oktober 2017 für umgerechnet 15,3 Mio. Euro versteigert und damit zur bis dahin teuersten Armbanduhr der Welt.[11]

Motorsport[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Im Jahr 1979, im Alter von 54 Jahren, erreichte Paul Newman bei den 24 Stunden von Le Mans im Team mit Rolf Stommelen auf einem Porsche 935 Platz 2, wobei der Porsche jedoch fast ausschließlich von Stommelen gefahren wurde. Im Alter von 70 Jahren war Newman 1995 Mitglied im Siegerteam beim 24-Stunden-Rennen von Daytona. Auch in den Folgejahren war er noch mehrfach am Start.

Paul Newman gründete 1983 zusammen mit dem damaligen Lola-Generalimporteur Carl Haas das Newman/Haas-Team, das siegreichste Champ-Car-Team nach Penske Racing sowie Meisterteam von:

Filmografie[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Schauspieler[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Regisseur

Produzent

  • 1968: Die Liebe eines Sommers (Rachel, Rachel)
  • 1969: Die Wirkung von Gammastrahlen auf Ringelblumen (The Effect of Gamma Rays on Man-in-the-Moon Marigolds)
  • 1970: Machenschaften (WUSA)
  • 1984: Harry & Sohn (Harry & Son)

Auszeichnungen[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Seit er 1958 mit Elizabeth Taylor in Die Katze auf dem heißen Blechdach vor der Kamera gestanden hatte, waren Paul Newman in regelmäßigen Abständen Hoffnungen auf einen Oscar gemacht worden. Insgesamt neun Mal zählte er zu den Favoriten. Erst 1986 jedoch erhielt er den Ehrenoscar für sein Gesamtwerk. Ein Jahr später erhielt er für seine Rolle als gealterter Billardprofi Fast Eddie Felson in Martin Scorseses Die Farbe des Geldes den Oscar als bester Hauptdarsteller, den er aber nicht persönlich entgegennahm.

Newman wurde mit folgenden Filmpreisen ausgezeichnet: Oscar

Golden Globes

  • 1957: Golden Globe in der Kategorie Bester Nachwuchsdarsteller für Der silberne Kelch
  • 1962: Golden-Globe-Nominierung als Bester Hauptdarsteller (Drama) für Haie der Großstadt
  • 1963: Golden-Globe-Nominierung als Bester Hauptdarsteller (Drama) für Süßer Vogel Jugend
  • 1963: Golden Globe Nominierung als Bester Nebendarsteller für Hemingways Abenteuer eines jungen Mannes
  • 1964: Henrietta Award
  • 1964: Golden-Globe-Nominierung als Bester Hauptdarsteller (Drama) für Der Wildeste unter Tausend
  • 1966: Henrietta Award
  • 1968: Golden-Globe-Nominierung als Bester Hauptdarsteller (Drama) für Der Unbeugsame
  • 1968: Henrietta Award
  • 1969: Golden Globe in der Kategorie Bester Filmregisseur für Die Liebe eines Sommers
  • 1984: Cecil B. DeMille Award
  • 1987: Golden-Globe-Nominierung als Bester Hauptdarsteller (Drama) für Die Farbe des Geldes
  • 1995: Golden-Globe-Nominierung als Bester Hauptdarsteller (Drama) für Nobody’s Fool – Auf Dauer unwiderstehlich
  • 2003: Golden-Globe-Nominierung als Bester Nebendarsteller in Road to Perdition
  • 2006: Golden Globe in der Kategorie Bester Nebendarsteller/TV-Serie für Empire Falls

British Film Academy Award

  • 1959: British Film Academy Award – Nominierung in der Kategorie Bester ausländischer Darsteller für Die Katze auf dem heißen Blechdach
  • 1962: British Film Academy Award – Auszeichnung in der Kategorie Bester ausländischer Darsteller für Haie der Großstadt
  • 1964: British Film Academy Award – Nominierung in der Kategorie Bester ausländischer Darsteller für Der Wildeste unter Tausend
  • 1964: British Film Academy Award – Nominierung in der Kategorie Bester Darsteller für Zwei Banditen

Berlinale 1995

  • 1995: Silberner Bär in der Kategorie Bester Darsteller für Nobody’s Fool – Auf Dauer unwiderstehlich

Cannes Film Festival

  • 1958: Preis für den besten Darsteller für Der lange heiße Sommer

David di Donatello

  • 1983: David di Donatello in der Kategorie Bester ausländischer Darsteller für The Verdict – Die Wahrheit und nichts als die Wahrheit

Festival Internacional de Cine de Mar del Plata

  • 1962: Preis in der Kategorie Bester Darsteller für Haie der Großstadt

National Board of Review

  • 1986: NBR Award in der Kategorie Bester Hauptdarsteller für Die Farbe des Geldes

National Society of Film Critics Awards

  • 1995: NSFC Award in der Kategorie Bester Darsteller für Nobody’s Fool – Auf Dauer unwiderstehlich

New York Film Critics Circle Award

  • 1986: NYFCC Award in der Kategorie Bester Regisseur für Die Liebe eines Sommers
  • 1994: NYFCC Award in der Kategorie Bester Hauptdarsteller für Nobody’s Fool – Auf Dauer unwiderstehlich

Screen Actors Guild Awards

Außerdem diverse Nominierungen für oben genannte und andere Filmpreise.

Synchronisation[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Newmans deutsche Standardsynchronstimme war bis 1997 Gert Günther Hoffmann, der ihn in Filmen wie Zwei Banditen, Der Clou und Die Farbe des Geldes synchronisierte. Wolfgang Kieling oder Michael Chevalier vertraten ihn in Abwesenheit. Nach Hoffmanns Ausscheiden wegen Krankheit (gestorben 1997) übernahmen vorwiegend Otto Mellies und in dessen Vertretung Joachim Höppner die Synchronisation.

Motorsport-Statistik[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Le-Mans-Ergebnisse[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Jahr Team Fahrzeug Teamkollege Teamkollege Platzierung Ausfallgrund
1979 Vereinigte StaatenVereinigte Staaten Dick Barbour Racing Porsche 935/77 A DeutschlandDeutschland Rolf Stommelen Vereinigte StaatenVereinigte Staaten Dick Barbour Rang 2

Sebring-Ergebnisse[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

Jahr Team Fahrzeug Teamkollege Platzierung Ausfallgrund
1977 Vereinigte StaatenVereinigte Staaten Bill Freeman Porsche 911S Vereinigte StaatenVereinigte Staaten Bill Freeman Rang 25

Literatur[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  • Ward Calhoun (Hrsg.): Paul Newman. Mit Texten von Manfred Hobsch. Schwarzkopf & Schwarzkopf, Berlin 2009. ISBN 978-3-89602-937-9.
  • Michael Kerbel: Paul Newman. Pyramid Publ., New York 1973. Deutsche Ausgabe: Paul Newman. Seine Filme – sein Leben. 6. aktualisierte Auflage, Heyne-Verlag, München 1990 (Heyne-Filmbibliothek, Band 13). ISBN 3-453-86013-6.
  • Eric Lax: Paul Newman. A Biography, Turner Publ., Atlanta 1996. Deutsche Ausgabe: Paul Newman. Rebell und Gentleman. Henschel-Verlag, Berlin 1997. ISBN 3-89487-276-4.
  • John Skow: Paul Newman: Verdict on a Superstar. In: Time, Ausgabe vom 6. Dezember 1982 (ausführliches Porträt).

Nachrufe

Weblinks[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

 Commons: Paul Newman – Sammlung von Bildern, Videos und Audiodateien

Einzelnachweise[Bearbeiten | Quelltext bearbeiten]

  1. Martin Votruba: Paul Newman Slovak Studies Program, University of Pittsburgh (nach den Personenstandsverzeichnissen) (abgerufen am 13. September 2010)
  2. Miloslav Rechcigl jr.: Cultural contributions of Americans with Roots in Slovakia (Memento des Originals vom 15. November 2008 im Internet Archive) i Info: Der Archivlink wurde automatisch eingesetzt und noch nicht geprüft. Bitte prüfe Original- und Archivlink gemäß Anleitung und entferne dann diesen Hinweis.@1@2Vorlage:Webachiv/IABot/www.svu2000.org, Czechoslovak Society of Arts and Sciences (SUV), Washington, mit Anm. 33. (abgerufen am 13. September 2010)
  3. Genealogy.com – Ancestry of Paul Newman. 27. September 2010, archiviert vom Original am 27. September 2010; abgerufen am 8. Januar 2017.
  4. Paul Newman war einer der ganz Großen in Die Zeit, 27. September 2008
  5. Marian Edelman Borden: Paul Newman. ABC-CLIO, 2010, ISBN 978-0-313-38310-6, S. 95 (eingeschränkte Vorschau in der Google-Buchsuche).
  6. Paul Newman will nie wieder Film drehen, in Der Spiegel, 26. Mai 2007
  7. Krebsgerüchte dementiert: Paul Newman ist gesund, n-tv, 11. Juni 2008
  8. Verwirrspiel um Gesundheit von Paul Newman, im Stern, 12. Juni 2008
  9. Paul Newman ist tot in Frankfurter Rundschau, 27. September 2008
  10. Time Magazine: Milestones, Dec. 4, 1978 – Died: Alan Scott Newman
  11. 17 Millionen für die Rolex von Paul Newman. In: Spiegel Online, 27. Oktober 2017. Abgerufen am 28. Oktober 2017.