لئوناردو دی‌کاپریو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
لئوناردو دی‌کاپریو
Leonardo DiCaprio January 2014.jpg
دی‌کاپریو در سال ۲۰۱۴
نام اصلی لئوناردو ویلهلم دی‌کاپریو[۱]
زمینه فعالیت بازیگر، تهیه کننده
تولد ۱۱ نوامبر ۱۹۷۴(۱۹۷۴-11-۱۱) ‏(۴۱ سال)
هالیوود، ایالت کالیفورنیا
والدین پدر جورج دی‌کاپریو
مادر ایرملین ایندربرکن
سال‌های فعالیت ۱۹۸۹ - تاکنون
صفحه در وب‌گاه IMDb

لئوناردو ویلهلم دی‌کاپریو (به انگلیسی: Leonardo Wilhelm DiCaprio) بازیگر و تهیه‌کنندهٔ آمریکایی است. دی کاپریو کار خود را با حضور در تبلیغات تلویزیونی آغاز کرد. او به خاطر نقش‌آفرینی در فیلم‌های مشهور و موفق هالیوود همچون تایتانیک، جزیره شاتر و گرگ وال استریت شهرت بسیاری کسب کرده‌است. وی تا به حال ۶ بار نامزد دریافت جایزهٔ اسکار شده که برای اولین بار در سال ۲۰۱۶ برای فیلم بازگشته موفق به کسب جایزه بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.[۲] وی در سپتامبر ۲۰۱۴ به سمت سفیر صلح سازمان ملل متحد و نماینده این سازمان در امور تغییرات جوی برگزیده شد.[۳][۴]

زندگی‌نامه[ویرایش]

لئوناردو، در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۴ در شهر لس آنجلس در ایالت کالیفرنیا متولد شد. پدرش جورج دی‌کاپریو نویسنده کتاب‌های کمیک و بازیگر-تهیه کننده فیلم‌های طنز و مادرش ایرملین ایندربرکن و مادربزرگش هلنا ایندربرکن است. اجداد لئوناردو اهل ایتالیا و آلمان بودند و سه چهارم دی کاپریو در واقع آلمانی است. نام لئوناردو توسط مادر او و به خاطر نام لئوناردو داوینچی هنگامی که نقاشی این هنرمند را در ایتالیا مشاهده نمود بر او گذاشته شد. مادر و پدر لئو هنگامی که تنها یک سال داشت از یکدیگر طلاق گرفتند و لئوناردو همراه مادرش در محلهٔ فقیرنشینی با نام اکو پارک[۵] که موسوم به زاغه‌های هالیوود است زندگی کرد و بزرگ شد. مادر بزرگ مادری دی کاپریو، هلن ایندربرکن، در یلنا اسمیرنوا متولد شد، یک روسی مهاجر به آلمان بود.

آغاز بازیگری و کارنامه[ویرایش]

آغاز کار لئوناردو در ۱۹۸۹ با بازی در نقش گری بکمن در سریال تلویزیونی بود در همین هنگام بود که با یکی دیگر از بازیگران سینما توبی مگوایر توبی ماکیور آشنا شد و دوستیشان تا کنون در جایش باقی‌است. دی کاپریو در واقع در سال ۱۹۹۱ با فیلم ترسناک و علمی-تخیلی مخلوقات ۳ پا به عرصه سینما گذاشت. او بازیگری را در ۵ سالگی با بازی در سریال تلویزیونی رامپر روم آغاز کرد اما به علت رفتارش از پروژه اخراج شد و پس از آن تصمیم گرفت تا تحصیلاتش را به طور جدی آغاز کند و به مدرسه جان مارشال پیوست. وی در سال ۱۹۹۲ پیشرفت چشم گیری کرد و توسط رابرت دنیرو از بین چهار صد جوانی که برای تست بازی در فیلم زندگی این پسر شرکت کرده بودند، انتخاب شد و در آن فیلم در کنار الن بارکین و خود رابرت دنیرو به ایفای نقش پرداخت. در ابتدای دوران کارش مدیر آژانس و مدیر برنامه‌هایش به او گوش زد کردند که نام «لئوناردو» بیش از حد غیر انگلیسی و خارجی است و او باید نامش را به لنی ویلیامز تغییر دهد اما لئوناردو نپذیرفت و با بازی در فیلم زندگی این پسر در سال ۱۹۹۳ به صورت جدی تر وارد سینما شد.

دی کاپریو، فیلم دار و دسته نیویورکی‌ها، جشنواره کن ۲۰۰۲ جشنواره فیلم کن

دی‌کاپریو در اواخر سال ۱۹۹۳ با ایفای نقش یک معلول ذهنی در فیلم چه چیزی گیلبرت گریپ را می‌خورد در کنار جانی دپ قرار گرفت و خوش درخشید که موفق شد برای ایفای نقش گلبرت گراپ کاندیدای جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد در سن نوزده سالگی شود. در سال ۱۹۹۶ دی‌کاپریو در نقش رومئو در فیلم جدید رومئو و ژولیت اثر شکسپیر حاضر گشت و موفق به برنده شدن خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین شود. اما با این همه فعالیت و کارنامهٔ خوب فیلم پر سرو صدای تایتانیک ۱۹۹۷ ساخته جیمز کامرون بود که او را تبدیل به فوق ستاره‌ای در دنیای هالیوود کرد. دی کاپریو در این فیلم، نقش یک جوان ۲۰ ساله از آمریکای شمالی را بر عهده داشت که برنده دو بلیط برای حضور در کشتی سلطنتی تایتانیک می‌شود. دی کاپریو در ابتدا از پذیرفتن این نقش امتناع کرد ولی سرانجام با اصرار و تشویق‌های جیمز کامرون، که به توانایی او در ایفای این نقش ایمان داشت، نقش را پذیرفت. بر خلاف انتظارات، این فیلم موفقیتی بی نظیر در گیشه‌ها کسب کرد و با فروشی بیش از ۱٫۸۴۳ میلیارد دلار آمریکا، در رده بالاترین فیلم پر فروش آن زمان و تاریخ سینما قرار گرفت. این فیلم، دی کاپریو را در کنار محبوب‌ترین بازیگرانی که عمده هوادارانشان زنان و دختران جوان بودند، قرار داد. او برای بازی در این نقش نامزد جوایز بسیاری از جمله جایزه گلدن گلوب و جایزه سینمایی ام‌تی‌وی شد.

از ۱۹۹۸ تا به حال[ویرایش]

بعد از موفقیت بزرگ تایتانیک او حضوری نه چندان دلچسب در فیلم شهرت وودی آلن داشت و بعد از آن نیز در سال ۲۰۰۰ یعنی ۴ سال بعد از تایتانیک در مصاحبه‌ای با مجله تایم اقرار کرد که دوران تایتانیک برای او سخت‌ترین دوران بوده‌است. لئوناردو می‌گوید: «در زمان تایتانیک هیچ گونه رابطه‌ای با خود نتوانستم برقرار کنم، دیگر به آن شهرت دست نخواهم یافت و انتظار مجددش را هم ندارم و چیزی نیست که من حال به دنبالش باشم». بعد از آن لئو ناردو در فیلم ساحل ظاهر شد فیلمی که نه از نظر منتقدان و نه از نظر تماشاگران راضی‌کننده نبود و با شکست تجاری شدید مواجه شد. در سال ۲۰۰۲ دی‌کاپریو خود را کمی از دنیای پر زرق و برق هالیوود و عکس‌های کلیشه‌ای مجلات دور کرد و تمرکزش را به روی دو اثر موفق اگه می‌تونی منو بگیر[۶] به کارگردانی استیون اسپیلبرگ با بازی تام هنکس و دار و دسته‌های نیویورکی[۷] به کارگردانی مارتین اسکورسیزی با بازی دانیل دی-لوئیس را در کارنامه‌اش قرار داد که هر دو فیلم مورد توجه منتقدین قرار گرفتند و نمرات زیادی را دریافت نمودند و هر دو نزدیک به هم اکران شدند. او برای ایفای نقش فرانک آبیگنل جونیور در فیلم اگه می‌تونی منو بگیر نامزد دریافت گلدن گلوب شد. بعد از آن نوبت به اثر قابل توجه هوانورد که بر اساس زندگی واقعی هاوارد هیوز کارگردان و هوانورد معروف آمریکایی ساخته شده بود رسید. دومین کار مشترک اسکورسیزی دومین کاندیدایی جایزه اسکار را بعنوان بهترین بازیگر نقش اول مرد برای او به ارمغان آورد و همچنین موفق به دریافت جایزه گلدن گلوب بهترین بازیگر مرد درام شد.

لئوناردو دی کاپریو، مارتین اسکورسیزی و کامرون دیاز در سال ۲۰۰۲

همچنان دی‌کاپریو همکاریش را با اسکورسیزی ادامه داده به طوری که او جایگزین رابرت دنیرو در فیلم‌های هزاره جدید وی است.

دی‌کاپریو در سال ۲۰۰۵ مشغول همکاری سومش با اسکورسیزی به نام رفتگان[۸]با حضور ستارگان دیگری چون جک نیکلسون، الک بالدوین و مت دیمون شد در ضمن هنوز دو همکاری دیگر مارتین اسکورسیزی و دی‌کاپریو باقی مانده‌است. وی در سال ۲۰۰۶ برای بازی در فیلم الماس خونین جلوی دوربین ادوارد زوئیک رفت. دی کاپریو برای سومین بار برای بازی در فیلم الماس خونین نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد شد.

لئوناردو با موفقیت در سال ۲۰۰۶ به استراحتی کوتاه پرداخت و مشغول ساختن فیلمی در مورد محیط زیست شد و این فیلم را به جشنواره فیلم کن برد. دی کاپریو ۲۰۰۸ را با بازی در فیلم یک مشت دروغ ریدلی اسکات آغاز کرد. همچنین او در فیلم جاده انقلابی ۲۰۰۸ یک بار دیگر با کیت وینسلت همبازی شد. در سال ۲۰۱۰ او در دو فیلم جزیره شاتر و تلقین حضور یافت که هردو پرفروش‌ترین فیلم‌های سال شناخته شدند. در آمد او در سال ۲۰۱۰ به ۶۰ میلیون دلار تخمین زده شد. این دو فیلم پشت سر هم جزو فیلم‌های موفق او و کارگردان‌های کار بوده است. دی کاپریو همکاری خود با اسکورسیزی را در فیلم روان شناختی مهیج جزیره شاتر که بر اساس رمانی با همین نام نوشته دنیس لهین بود ادامه داد. جزیره شاتر با بودجه‌ای معادل ۴۱ میلیون دلار آمریکا فروش بی نظیری در گیشه‌ها داشت و بیشترین موفقیت دی کاپریو و اسکورسیزی در گیشه‌ها تا آن زمان نام گرفت. همچنین دی کاپریو در فیلم علمی-تخیلی تلقین کریستوفر نولان نیز که دربارهٔ رویاهای فردی و وارد کردن رؤیا به ذهن بود، بسیار درخشید. لئو، در نقش دام کاب یک خارج کننده اطلاعات و وارد کننده رویاهای خاص به ذهن افراد بود. او اولین بازیگری بود که برای ایفای نقش در این فیلم توسط نولان انتخاب شد. این فیلم بسیار مورد توجه منتقدان قرار گرفت و در روز اول اکران ۲۱ میلیون و در آخر همان هفته ۶۲٫۷ میلیون دلار آمریکا فروش داشت. لئوناردو در سال ۲۰۱۱ به استراحت پرداخت و در سال ۲۰۱۲ درفیلم جنگوی آزاد شده ساختهٔ کوئنتین تارانتینو به بازی پرداخت و در سال ۲۰۱۳ در دو فیلم گتسبی بزرگ که براساس رمانی به همین نام ساختهٔ باز لورمان و گرگ وال استریت ساختهٔ مارتین اسکورسیزی که براساس کتاب دلال بزرگ جردن بلفورت ساخته شده بود جلوی دوربین رفت و بازی درخشانی را به نمایش گذاشت، او که در این فیلم به عنوان تهیه کننده نیز حضور داشت پنجمین همکاری خود را با اسکورسیزی تجربه کرد. برای لئوناردو بازی در گرگ وال استریت چهارمین نامزدی جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد و همچنین به دلیل آنکه یکی از تهیه کنندگان این فیلم بود پنجمین نامزدی جایزه اسکار برای بهترین فیلم را به ارمغان آورد. همچنین دی کاپریو جایزه سینمایی ام‌تی‌وی بهترین لحظه را نیز به دست آورد. در سال ۲۰۱۳ وی تهیه کنندگی دو فیلم رانر رانر و خارج از کوره را بر عهده گرفت. دی کاپریو در سال ۲۰۱۵ با فیلم بازگشته آلخاندرو گونزالز اینیاریتو بار دیگر به عنوان یک بازیگر قدرتمند مورد توجه قرار گرفت و در ابتدا جایزه گلدن گلوب، جایزه انجمن منتقدان فیلم شیکاگو، جایزه بفتا و جایزه ستلایت را از آن خود کرد. او در ادامه برای ششمین بار نامزد جایزه اسکار شد و توانست این بار برای اولین بار جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد را به دست آورد. پیام تبریک به او در توییتر رکورد بیشترین پیام اختصاص داده شده را شکست و به مرز دو میلیون رسید و همچنین در اکثر نقاط کشورهای مختلف پس از دریافت اسکار وی دست به خوشحالی و شادی زدند. در سال ۲۰۱۶ فعل Leo به معنی « بدست أوردن چیزی پس از سالها تلاش » به گنجینه ی دیکشنری آکسفورد اضافه گردید که این فعل برگرفته از نام لئوناردو دی‌کاپریوست که توانست پس از سالها تلاش در این سال برنده ی جایزه ی اسکار شود.[۹]

زندگی خصوصی[ویرایش]

دی کاپریو و جان کری

دی کاپریو تنها فرزند ایرملین ایندربرکن و جورج دی کاپریو بود، که در لس آنجلس کالیفرنیا متولد شد. مادر آلمانی الاصل او یک منشی حقوقی بازنشسته و پدرش نیز بازیگر و تهیه کننده فیلم‌های کمدی زیرزمینی و توزیع کننده کتب طنز بود. مادر دی کاپریو، در طول دهه ۱۹۵۰ از اور-ارکن‌اشویک در منطقه رور آلمان به آمریکا مهاجرت کرد. در حالی که خانواده پدر وی که دو رگه ایتالیایی از ناحیهٔ ناپل و آلمانی از ناحیهٔ باواریا در جنوب آلمان بودند از چهار نسل قبل در آمریکا زندگی می‌کردند. مادر بزرگ مادری دی کاپریو، هلن ایندربرکن، در یلنا اسمیرنوا متولد شده و یک روسی مهاجر به آلمان بود. در مصاحبه‌ای با مهم‌ترین کلیسا روسیه در سال ۲۰۱۰، دی کاپریو بیان کرد که پدر بزرگ او نیز روس بوده و افزود: در نتیجه من هم یک نیمه روسی محسوب می‌شوم. دی‌کاپریو دارای خانه‌ای در شهر لس‌آنجلس و آپارتمانی در شهر نیویورک آمریکا است. وی همچنین صاحب جزیره‌ای در بلیز است. او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ با ژیزل بوندشن سوپر مدل برزیلی و از آن پس تا سال ۲۰۱۰ با بار رافائلی مدل اسرائیلی رابطه عشقی داشته‌است. لئو در طی دوسال ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ با دو مدل دیگر به ترتیب با بلیک لایولی و ارین هیثرتون رابطه داشته است. دی‌کاپریو درسال ۲۰۱۴ رابطه‌ای چند ماه بایک مدل آلمانی به نام تونی گارن داشت و پس از آن شایعاتی مبنی بر رابطه او با خواننده مشهور باربادوسی یعنی ریانا برسر زبان‌ها افتاد که هرگز رنگ واقعیت نگرفته است.

سفیر صلح سازمان ملل و فعالیت‌ها[ویرایش]

او فعالیت‌های وسیعی را برای منابع طبیعی به خصوص در حفظ و نگه‌داری گوریل‌ها انجام می‌دهد و نیز تقبل بخشی از کمک‌های بیمارستان لس آنجلس که مخصوص کودکان سرطانی‌است را به عهده دارد. وی در سپتامبر ۲۰۱۴ به سمت سفیر صلح سازمان ملل متحد و نماینده این سازمان در امور تغییرات جوی برگزیده شد. وی از سال ۱۹۹۸ تا کنون همواره برای حفظ محیط زیست تلاش کرده است و در بنیادی که با نام او راه‌اندازی شده، فعالیت می‌کند.[۱۰][۱۱] او در اکتبر ۲۰۱۴ برای ایجاد و گسترش مناطق حفاظت شده دریایی و همچنین متوقف کردن صید غیرقانونی در دریاها و ۵ اقیانوس زمین، ۲ میلیون دلار کمک کرد، مجموع کمک‌های مالی وی در این زمینه به بیش از ۳ میلیون دلار می‌رسد.[۱۲] دی‌کاپریو در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۶ در واتیکان با پاپ فرانسیس، رهبر مسیحیان جهان، به صورت خصوصی دیدار کرد. این دو نفر در مورد نگرانی‌ها در زمینه محیط زیست سخن گفتند و لئوناردو دی‌کاپریو از طرف مؤسسه خیریه‌اش چکی را به پاپ اهدا کرد. او همچنین کتاب آثار هیرونیموس بوش، نقاش قرن پانزدهم میلادی را به پاپ هدیه داد. در عوض پاپ هم نسخه‌ای جلد چرمی از لوداتو سی، بخشنامه‌ای که در خصوص محیط زیست نوشته، و کتاب پیشینش «لذت تعالیم مسیح» را به لئوناردو دی‌کاپریو تقدیم کرد.[۱۳]
فعالیت‌های وی منتقدانی نیز دارد که او را به دورویی و ریاکاری متهم کرده اند و بیان داشتتد که: 'دی کپریو از حفظ محیط زیست و گرمایش زمین سخن می‌گوید در حالی که خودش در یات‌های عظیم مهمانی می‌گیرد و با جت‌های خصوصی‌اش مسافرت می‌کند که مصرف سوخت بالایی داشته و برای محیط زیست مضرند.'[۱۴][۱۵][۱۶][۱۷][۱۸]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

سال نام فیلم English title نقش کارگردان توضیحات
۲۰۱۵ بازگشته (به انگلیسی: The Revenant)[۱۹] گلس آلخاندرو گونزالز اینیاریتو ساخته شده
۲۰۱۴ ویرونگا (به انگلیسی: Virunga)[۲۰] اورلاندو ون اینسیدل تهیه کننده اجرایی
۲۰۱۳ گرگ وال استریت (به انگلیسی: The Wolf of Wall Street)[۲۱] جردن بلفورت مارتین اسکورسیزی تهیه کننده
خارج از کوره (به انگلیسی: Out of the Furnace)[۲۲] اسکات کوپر تهیه کننده
رانر رانر (به انگلیسی: Runner Runner)[۲۳] برد فرمن تهیه کننده
گتسبی بزرگ (به انگلیسی: The Great Gatsby)[۲۴] جی گتسبی باز لورمان
۲۰۱۲ جنگوی آزاد شده (به انگلیسی: Django Unchained)[۲۵] کلوین کندی کوئنتین تارانتینو
۲۰۱۱ جی. ادگار (به انگلیسی: J.Edgar)[۲۶] جان ادگار هوور کلینت ایستوود
نیمه ماه مارس (به انگلیسی: The Ides of March)[۲۷] جرج کلونی تهیه کننده اجرایی
گردش شنل‌قرمزی (به انگلیسی: Red Riding Hood)[۲۸] کاترین هاردویک تهیه کننده
۲۰۱۰ تلقین (به انگلیسی: Inception)[۲۹] دام کاب کریستوفر نولان
هابل سه‌بعدی (به انگلیسی: Hubble 3D)[۳۰] "راوی" تونی مایرز
جزیره شاتر (به انگلیسی: Shutter Island)[۳۱] ادوارد دنیلز مارتین اسکورسیزی
۲۰۰۹ یتیم (به انگلیسی: Orphan)[۳۲] جوآم کولت-سرا
۲۰۰۸ جاده انقلابی (به انگلیسی: Revolutionary Road)[۳۳] فرانک ویلر سم مندز
مجموعه دروغ‌ها (به انگلیسی: Body of Lies)[۳۴] راجر فریس ریدلی اسکات
۲۰۰۷ باغبان عدن (به انگلیسی: Gardener of Eden)[۳۵] کوین کانلی تهیه کننده
مستند یازدهمین ساعت (به انگلیسی: The 11th Hour)[۳۶] "راوی" نادیا کانرز و لیلا کانرز پترسن تهیه کننده
۲۰۰۶ الماس خونین (به انگلیسی: Blood Diamond)[۳۷] دنی آرچر ادوارد زوئیک
جدامانده (به انگلیسی: The Departed)[۳۸] بیلی کاستیگان مارتین اسکورسیزی
۲۰۰۴ ترور ریچارد نیکسون (به انگلیسی: The Assassination of Richard Nixon)[۳۹] نیلس مولر تهیه کننده اجرایی
هوانورد (به انگلیسی: The Aviator)[۴۰] هاوارد هیوز مارتین اسکورسیزی تهیه کننده اجرایی
۲۰۰۲ اگه میتونی منو بگیر (به انگلیسی: Catch Me If You Can)[۴۱] فرانک ابگنیل استیون اسپیلبرگ
دار و دسته‌های نیویورکی (به انگلیسی: Gangs of New York)[۴۲] آمستردام والن مارتین اسکورسیزی
۲۰۰۱ آلوی دان (به انگلیسی: Don's Plum)[۴۳] درک ر.د. راب
۲۰۰۰ ساحل (به انگلیسی: The Beach)[۴۴] ریچارد دنی بویل
۱۹۹۸ شهرت (به انگلیسی: Celebrity)[۴۵] براندون دارو وودی آلن
مردی در نقاب آهنی (به انگلیسی: The man in the iron mask)[۴۶] لویی چهاردهم رندل والاس
۱۹۹۷ تایتانیک (به انگلیسی: Titanic)[۴۷] جک داوسن جیمز کامرون
۱۹۹۶ اتاق ماروین (به انگلیسی: Marvin's Room)[۴۸] هنک جری زکس
رومئو + ژولیت (به انگلیسی: Romeo+juliet)[۴۹] رومئو باز لورمان
۱۹۹۵ کسوف کامل (به انگلیسی: Total Eclipse)[۵۰] آرتور رمبو آگنیشکا هولاند
خاطرات بسکتبال (به انگلیسی: The Basketball Diaries)[۵۱] جیم کرول اسکات کالورت
برنده و بازنده (به انگلیسی: The quike and the dead)[۵۲] فی هرود «بچه» سام ریمی
هزار و یک شب (به انگلیسی: One Hundred and One Nights)[۵۳] آنیس واردا
۱۹۹۳ چه چیزی گیلبرت گریپ را آزار می‌دهد (به انگلیسی: What's Eating Gilbert Grape)[۵۴] آرنی گریپ لاسه هالستروم
زندگی این پسر (به انگلیسی: This Boy's Life) توبی ولف مایکل کتون-جونز
۱۹۹۲ پیچک سمی (به انگلیسی: Poison Ivy) شخص کت شی
۱۹۹۱ مخلوقات ۳ (به انگلیسی: Critters 3) |[۵۵] جاش کریستین پیترسون

جایزه‌ها[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «Leonardo DiCaprio - Britannica.com». 
  2. «نخستین اسکار دی کاپریو». خبر آنلاین، ۲۰۱۶. بازبینی‌شده در {{جا:تاریخ}}. 
  3. تظاهرات در سراسر جهان در اعتراض به ادامه روند گرمایش بی‌بی‌سی فارسی
  4. لئوناردو دی کاپریو سفیر صلح سازمان ملل دویچه‌وله فارسی
  5. eco park
  6. Catch me if you can
  7. Gangs of New York
  8. The Departed
  9. http://www.oxfordtimes.co.uk/news/14397572._Social_fleedia__and_to__Leo__among_new_words_added_to_Oxford_Dictionaries/
  10. تظاهرات در سراسر جهان در اعتراض به ادامه روند گرمایش بی‌بی‌سی فارسی
  11. لئوناردو دی کاپریو سفیر صلح سازمان ملل دویچه‌وله فارسی
  12. Leonardo DiCaprio Donates $2 Million to Create Marine Reserves and Stop Illegal Fishing The Hollywood Reporter
  13. دیدار خصوصی دی‌کاپریو با پاپ
  14. http://www.dailymail.co.uk/news/article-3177965/Leonardo-DiCaprio-picks-award-environmental-work-spending-WEEK-sailing-round-Mediterranean-luxury-yacht.html#comments
  15. http://www.dailymail.co.uk/tvshowbiz/article-3605779/Eco-warrior-hypocrite-Leonardo-DiCaprio-jets-world-partying-preaching-global-warming-Title-goes-here.html#comments
  16. http://www.dailymail.co.uk/news/article-3602023/Leonardo-DiCaprio-takes-private-jet-TWICE-pick-environmental-award-New-York-flying-party-France.html#comments
  17. http://www.dailymail.co.uk/tvshowbiz/article-3044176/Leonardo-DiCaprio-eco-warrior-flew-private-jet-NY-LA-SIX-times-SIX-weeks-Sony-hack-documents-reveal.html#comments
  18. http://www.huffingtonpost.ca/cody-battershill/leonardo-dicaprio-activism_b_9025188.html
  19. Child, Ben (April 16, 2014). "Leonardo DiCaprio will make his return in The Revenant". The Guardian (Guardian Media Group). Retrieved September 29, 2014. 
  20. Hooton, Christopher (November 11, 2014). "Virunga on Netflix: Leonardo DiCaprio hopes to save 'one of the last pristine places on Earth' with moving gorilla documentary". The Independent (Independent Print Limited). Retrieved January 21, 2015. 
  21. "The Wolf of Wall Street (2013)". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  22. Dargis, Manohla (December 3, 2013). "Fraternal Ties, of Gut and Sinew". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  23. McCarthy, Todd (September 25, 2013). "Runner Runner: Film Review". The Hollywood Reporter (Prometheus Global Media). Retrieved September 29, 2014. 
  24. Foundas, Scott (May 5, 2013). "Film Review: ‘The Great Gatsby’". Variety (Penske Media Corporation). Retrieved September 29, 2014. 
  25. "'Django Unchained' a brazen, bloody spectacle, critics say". Los Angeles Times (Tribune Publishing). December 26, 2012. Retrieved September 28, 2014. 
  26. Schutte, Lauren (November 8, 2011). "Leonardo DiCaprio As J. Edgar Hoover: What The Critics Think". The Hollywood Reporter (Prometheus Global Media). Retrieved September 29, 2014. 
  27. "The Ides of March (2011) – Production Credits". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  28. Dargis, Manohla (March 10, 2011). "The Girl Who Sighed Wolf". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  29. French, Philip (July 18, 2010). "Inception: Film Review". The Guardian (Guardian Media Group). Retrieved September 29, 2014. 
  30. "Review: ‘Hubble 3D’". Variety (Penske Media Corporation). March 14, 2010. Retrieved September 29, 2014. 
  31. Ebert, Roger (February 17, 2010). "Shutter Island Movie Review & Film Summary (2010)". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  32. "Orphan (2009)". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  33. Ebert, Roger (December 30, 2008). "Revolutionary Road Movie Review (2008)". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  34. "Film review: Body of Lies". The Guardian (Guardian Media Group). November 21, 2008. Retrieved September 27, 2014. 
  35. Buchanan, Jason. "Gardener of Eden (2007)". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  36. Dargis, Manohla (August 17, 2007). "The 11th Hour (2007)". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  37. Roeper, Richard. "Blood Diamond Review". Richard Roeper. Retrieved September 29, 2014. 
  38. Dargis, Manohla (October 6, 2006). "Scorsese’s Hall of Mirrors, Littered With Bloody Deceit". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  39. "The Assassination of Richard Nixon". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  40. "The Aviator (2004) – Acting Credits". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  41. "Holiday Movies / Sit back and enjoy his flight / DiCaprio tries to stay one step ahead of the law in Spielberg's lighthearted 'Catch Me If You Can'". San Francisco Chronicle (Hearst Corporation). December 25, 2002. Retrieved September 29, 2014. 
  42. Ebert, Roger (December 20, 2002). "Gangs of New York Movie Review (2002)". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  43. Cockrell, Eddie (February 12, 2001). "Review: ‘Don’s Plum’". Variety (Penske Media Corporation). Retrieved September 27, 2014. 
  44. "The Beach (2000)". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  45. Ebert, Roger (November 20, 1998). "Celebrity Movie Review & Film Summary". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  46. "The Man in the Iron Mask". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  47. Ebert, Roger (December 19, 1997). "Titanic Movie Review & Film Summary (1997)". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  48. Levy, Emanuel (December 14, 1996). "Review: 'Marvin’s Room'". Variety (Penske Media Corporation). Retrieved September 29, 2014. 
  49. "Review: 'William Shakespeare’s Romeo & Juliet'". Variety (Penske Media Corporation). October 27, 1996. Retrieved September 29, 2014. 
  50. Turan, Kenneth (November 3, 1995). "Movie Review: 'Eclipse' a Grim Tale of Licentious Poets". Los Angeles Times (Tribune Publishing). Retrieved September 29, 2014. 
  51. Maslin, Janet (April 21, 1995). "The Basketball Diaries (1995) Film Review; Looking for Poetry In All the Wrong Places". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  52. Ebert, Roger (February 10, 1995). "The Quick and the Dead Movie Review (1995)". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  53. "One Hundred and One Nights – Full Acting Credits". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  54. Maslin, Janet (December 17, 1993). "Review/Film; Johnny Depp as a Soulful Outsider". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  55. Ferguson, John. "Critters 3". Radio Times (Immediate Media Company). Retrieved September 29, 2014. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]