لئوناردو دی‌کاپریو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
لئوناردو دی‌کاپریو
Leonardo DiCaprio June 2014.jpg
دی‌کاپریو در سال ۲۰۱۴
نام اصلی لئوناردو ویلهلم دی‌کاپریو[۱]
زمینه فعالیت بازیگر، تهیه کننده
تولد ۱۱ نوامبر ۱۹۷۴(۱۹۷۴-11-۱۱) ‏(۴۱ سال)
هالیوود، ایالت کالیفورنیا
والدین پدرش جورج دی کاپریو
مادرش ارمهاین ایندربرکن
سال‌های فعالیت ۱۹۸۹ - تاکنون
صفحه در وب‌گاه IMDb

لئوناردو ویلهلم دی‌کاپریو (به انگلیسی: Leonardo Wilhelm DiCaprio) بازیگر آمریکایی و سینمای هالیوود است که به خاطر بازی در فیلم‌های مشهور و موفق هالیوود شهرت بسیاری کسب کرده‌است. وی در سپتامبر ۲۰۱۴ به سمت سفیر صلح سازمان ملل متحد و نماینده این سازمان در امور تغییرات جوی برگزیده شد.[۲][۳]

زندگی‌نامه[ویرایش]

لئوناردو، در ۱۱ نوامبر ۱۹۷۴ در شهر لس‌آنجلس در ایالت کالیفورنیا متولد شد. پدرش جورج دی کاپریو نویسنده کتاب‌های کومیک و مادرش ارمهاین ایندربرکن و مادربزرگش هلنا ایندربرکن است. اجداد لئوناردو اهل ایتالیا و آلمان بودند و سه چهارم دی کاپریو در واقع آلمانی است. نام لئوناردو توسط مادر او و به خاطر نام لئوناردو داوینچی هنگامی که نقاشی این هنرمند را در ایتالیا مشاهده نمود بر او گذاشته شد. مادر و پدر لئو هنگامی که تنها یک سال داشت از یکدیگر طلاق گرفتند و لئوناردو همراه مادرش در محلهٔ فقیرنشینی با نام ایکو پارک[۴] که موسوم به زاغه‌های هالیوود است زندگی کرد و بزرگ شد.

آغاز بازیگری[ویرایش]

او بازیگری را در ۵ سالگی با بازی در سریال تلویزیونی رامپر روم آغاز کرد اما به علت رفتارش از پروژه اخراج شد و پس از آن تصمیم گرفت تا تحصیلاتش را به طور جدی آغاز کند و به مدرسه جان مارشال پیوست. در ابتدای دوران کارش مدیر آژانس و مدیر برنامه‌هایش به او گوش زد کردند که نام «لئوناردو» بیش از حد غیر انگلیسی و خارجی‌است و او باید نامش را به لنی ویلیامز تغییر دهد اما لئوناردو نپذیرفت و با بازی در فیلم زندگی این پسر در سال ۱۹۹۳ وارد سینما شد.

دی کاپریو، فیلم دار و دسته نیویورکی‌ها، جشنواره کن ۲۰۰۲ جشنواره فیلم کن.

آغاز کار لئوناردو در ۱۹۸۹ با بازی در نقش گری بکمن در سریال تلویزیونی بود در همین هنگام بود که با یکی دیگر از بازیگران سینما توبی مگوایر توبی ماکیور آشنا شد و دوستیشان تا کنون در جایش باقی‌است. در ۱۹۹۳ در نقش توبی در فیلم خوش درخشید و نامش در فهرست عنوان بهترین هنرپیشه نقش دوم قرار گرفت. در همان سال با ایفای زیبای نقش یک معلول ذهنی در فیلم چه چیزی گیلبرت گریپ را می‌خورد در کنار جانی دپ قرار گرفت که نمره‌اش کاندید شدن برای جایزهٔ اسکار در سن نوزده سالگی بود. در سال ۱۹۹۶ دی‌کاپریو در نقش رومئو در فیلم جدید رومئو و ژولیت (اثر شکسپیر) حاضر گشت؛ و موفق به برنده شدن خرس نقره‌ای جشنواره فیلم برلین شود. اما با این همه فعالیت و کارنامهٔ خوب هنری فیلم پر سرو صدای تایتانیک (۱۹۹۷) بود که او را تبدیل به فوق‌ستاره‌ای در دنیای هالیوود کرد.

افول و صعود پس از تایتانیک[ویرایش]

بعد از موفقیت بزرگ تایتانیک او حضوری نه چندان دلچسب در فیلم شهرت وودی آلن داشت و بعد از آن نیز در سال ۲۰۰۰ یعنی ۴ سال بعد از تایتانیک در مصاحبه‌ای با مجله تایم اقرار کرد که دوران تایتانیک برای او سخت‌ترین دوران بوده‌است. لئوناردو می‌گوید: «در زمان تایتانیک هیچ گونه رابطه‌ای با خود نتوانستم برقرار کنم، دیگر به آن شهرت دست نخواهم یافت و انتظار مجددش را هم ندارم و چیزی نیست که من حال به دنبالش باشم». بعد از آن لئو ناردو در فیلم ساحل ظاهر شد فیلمی که نه از نظر منتقدان و نه از نظر تماشگران راضی‌کننده نبود و با شکست تجاری شدید مواجه شد. در سال ۲۰۰۲ دی‌کاپیرو خود را از دنیای پر زرق و برق هالیوود و عکس‌های کلیشه‌ای مجلات دور کرد و تمرکزش را به روی دو اثر موفق اگه می‌تونی منو بگیر[۵] به کارگردانی استیون اسپیلبرگ و دار و دسته‌های نیویورکی[۶] به کارگردانی مارتین اسکورسیزی را در کارنامه‌اش قرار داد که هر دو فیلم مورد توجه منتقدین قرار گرفتند و نمرات زیادی را دریافت نمودند و هر دو نزدیک به هم اکران شدند. او برای ایفای نقش فرانک آبیگنل جونیور در فیلم اگه می‌تونی منو بگیر نامزد دریافت گلدن گلوب شد. بعد از آن نوبت به اثر قابل توجه هوانورد که بر اساس زندگی واقعی هاوارد هیوز کارگردان و هوانورد معروف آمریکایی ساخته شده بود رسید. دومین کار مشترک اسکورسیزی دومین کاندیدایی جایزه اسکار بهترین هنرپیشه نقش اول را برای او به ارمغان آورد.

لئوناردو دی کاپریو، مارتین اسکورسیزی و کامرون دیاز در سال ۲۰۰۲

همچنان دی‌کاپریو همکاریش را با اسکورسیزی ادامه داده به طوری که او جایگزین دنیرو در فیلم‌های هزاره جدید وی است.

دی‌کاپرو در سال ۲۰۰۵ مشغول همکاری سومش با اسکورسیزی به نام رفتگان[۷]با حضور ستارگان دیگری چون جک نیکلسون، الک بالدوین و مت دیمون شد در ضمن هنوز ۲ همکاری دیگر مارتین اسکورسیزی و دی‌کاپریو باقی‌ مانده‌است. در این سال او برای سومین بار برای بازی در فیلم الماس خونین نامزد دریافت جایزه اسکار شد. لیو با موفقیت در سال ۲۰۰۶ به استراحتی کوتاه پرداخت و مشغول ساختن فیلمی در مورد محیط‌ زیست شد و این فیلم را به جشنواره فیلم کن برد. همچنین او در فیلم جاده انقلابی (۲۰۰۸) یک بار دیگر با کیت وینسلت همبازی شد. در سال ۲۰۱۰ او در دو فیلم جزیره شاتر و تلقین حضور یافت که هردو از پرفروش‌ترین فیلم‌های آن سال شناخته شدند. در آمد او در سال ۲۰۱۰ به ۶۰ میلیون دلار تخمین زده شد. لئوناردو در سال ۲۰۱۱ به استراحت پرداخت و در سال ۲۰۱۲ درفیلم جنگوی آزاد شده ساختهٔ کوئنتین تارانتینو به بازی پرداخت و در سال ۲۰۱۳ دردو فیلم گتسبی بزرگکه براساس رمانی به همین نام ساختهٔ باز لورمان و گرگ وال استریت ساختهٔ مارتین اسکورسیزی که براساس کتاب دلال بزرگ جردن بلفورت ساخته شده بود جلوی دوربین رفت و بازی درخشانی را به نمایش گذاشت، لازم به ذکراست که او در این فیلم تهیه کننده نیز بود، این کار پنجمین همکاری دی‌کاپریو و اسکورسیزی بود. لئوناردو برای بازی در گرگ وال استریت چهارمین بار نامزد اسکار بهترین بازیگر مرد شد.

زندگی خصوصی[ویرایش]

دی کاپریو و جان کری

دی‌کاپریو دارای خانه‌ای در شهر لس‌آنجلس و آپارتمانی در شهر نیویورک آمریکا است. وی همچنین صاحب جزیره‌ای در بلیز است. او از سال ۲۰۰۰ تا ۲۰۰۵ با ژیزل بوندشن سوپر مدل برزیلی و از آن پس تا سال ۲۰۱۰ با بار رافائلی مدل اسرائیلی رابطه عشقی داشته‌است. لئو در طی دوسال ۲۰۱۲ و ۲۰۱۳ با دو مدل دیگربه ترتیب با بلیک لایولی و ارین هیثرتون رابطه داشته است. دیکاپریو درسال ۲۰۱۴ رابطه‌ای چند ماه بایک مدل آلمانی به نام تونی گارن داشت و پس از آن شایعاتی مبنی بر رابطه او با خواننده مشهور باربادوسی یعنی ریانا برسر زبان‌ها افتاد که هنوز رنگ واقعیت نگرفته است.

سفیر صلح سازمان ملل[ویرایش]

او فعالیت‌های وسیعی را برای منابع طبیعی به خصوص در حفظ و نگه‌داری گوریل‌ها انجام می‌دهد و نیز تقبل بخشی از کمک‌های بیمارستان لس آنجلس که مخصوص کودکان سرطانی‌است را به عهده دارد. وی در سپتامبر ۲۰۱۴ به سمت سفیر صلح سازمان ملل متحد و نماینده این سازمان در امور تغییرات جوی برگزیده شد. وی از سال ۱۹۹۸ تا کنون همواره برای حفظ محیط زیست تلاش کرده است و در بنیادی که با نام او راه‌اندازی شده، فعالیت می‌کند.[۸][۹] او در اکتبر ۲۰۱۴ برای ایجاد و گسترش مناطق حفاظت شده دریایی و همچنین متوقف کردن صید غیرقانونی در دریاها و ۵ اقیانوس زمین، ۲ میلیون دلار کمک کرد، مجموع کمک‌های مالی وی در این زمینه به بیش از ۳ میلیون دلار می‌رسد.[۱۰]

دیدار با پاپ[ویرایش]

دی‌کاپریو در ۱۶ ژوئن ۲۰۱۶ در واتیکان با پاپ فرانسیس، رهبر مسیحیان جهان، به صورت خصوصی دیدار کرد. این دو نفر در مورد نگرانی‌ها در زمینه محیط زیست سخن گفتند و لئوناردو دی‌کاپریو از طرف مؤسسه خیریه‌اش چکی را به پاپ اهدا کرد. او همچنین کتاب آثار هیرونیموس بوش، نقاش قرن پانزدهم میلادی را به پاپ هدیه داد. در عوض پاپ هم نسخه‌ای جلدچرمی از لوداتو سی، بخشنامه‌ای که در خصوص محیط زیست نوشته، و کتاب پیشینش «لذت تعالیم مسیح» را به لئوناردو دی‌کاپریو تقدیم کرد.[۱۱]

فیلم‌شناسی[ویرایش]

سال نام فیلم English title نقش کارگردان توضیحات
۲۰۱۵ بازگشته (به انگلیسی: The Revenant)[۱۲] گلس آلخاندرو گونزالز اینیاریتو ساخته شده
۲۰۱۴ (به انگلیسی: Virunga)[۱۳] اورلاندو ون اینسیدل تهیه کننده اجرایی
۲۰۱۳ گرگ وال استریت (به انگلیسی: The Wolf of Wall Street)[۱۴] جردن بلفورت مارتین اسکورسیزی تهیه کننده
خارج از کوره (به انگلیسی: Out of the Furnace)[۱۵] اسکات کوپر تهیه کننده
رانر رانر (به انگلیسی: Runner Runner)[۱۶] برد فرمن تهیه کننده
گتسبی بزرگ (به انگلیسی: The Great Gatsby)[۱۷] جی گتسبی باز لورمان
۲۰۱۲ جنگوی آزاد شده (به انگلیسی: Django Unchained)[۱۸] کلوین کندی کوئنتین تارانتینو
۲۰۱۱ جی. ادگار (به انگلیسی: J.Edgar)[۱۹] جان ادگار هوور کلینت ایستوود
نیمه ماه مارس (به انگلیسی: The Ides of March)[۲۰] جرج کلونی تهیه کننده اجرایی
گردش شنل‌قرمزی (به انگلیسی: Red Riding Hood)[۲۱] کاترین هاردویک تهیه کننده
۲۰۱۰ تلقین (به انگلیسی: Inception)[۲۲] دام کاب کریستوفر نولان
هابل سه‌بعدی (به انگلیسی: Hubble 3D)[۲۳] "راوی" تونی مایرز
جزیره شاتر (به انگلیسی: Shutter Island)[۲۴] ادوارد دنیلز مارتین اسکورسیزی
۲۰۰۹ یتیم (به انگلیسی: Orphan)[۲۵] جوآم کولت-سرا
۲۰۰۸ جاده انقلابی (به انگلیسی: Revolutionary Road)[۲۶] فرانک ویلر سم مندز
مجموعه دروغ‌ها (به انگلیسی: Body of Lies)[۲۷] راجر فریس ریدلی اسکات
۲۰۰۷ باغ‌های بهشت (به انگلیسی: Gardener of Eden)[۲۸] کوین کانلی تهیه کننده
مستند یازدهمین ساعت (به انگلیسی: The 11th Hour)[۲۹] "راوی" نادیا کانرز و لیلا کانرز پترسن تهیه کننده
۲۰۰۶ الماس خونین (به انگلیسی: Blood Diamond)[۳۰] دنی آرچر ادوارد زوئیک
جدامانده (به انگلیسی: The Departed)[۳۱] بیلی کاستیگان مارتین اسکورسیزی
۲۰۰۴ ترور ریچارد نیکسون (به انگلیسی: The Assassination of Richard Nixon)[۳۲] نیلس مولر تهیه کننده اجرایی
هوانورد (به انگلیسی: The Aviator)[۳۳] هاوارد هیوز مارتین اسکورسیزی تهیه کننده اجرایی
۲۰۰۲ اگه میتونی منو بگیر (به انگلیسی: Catch Me If You Can)[۳۴] فرانک ابگنیل استیون اسپیلبرگ
دار و دسته‌های نیویورکی (به انگلیسی: Gangs of New York)[۳۵] آمستردام والن مارتین اسکورسیزی
۲۰۰۱ (به انگلیسی: Don's Plum)[۳۶] درک ر.د. راب
۲۰۰۰ ساحل (به انگلیسی: The Beach)[۳۷] ریچارد دنی بویل
۱۹۹۸ شهرت (به انگلیسی: Celebrity)[۳۸] براندون دارو وودی آلن
مردی در نقاب آهنی (به انگلیسی: The man in the iron mask)[۳۹] لویی چهاردهم رندل والاس
۱۹۹۷ تایتانیک (به انگلیسی: Titanic)[۴۰] جک داوسن جیمز کامرون
۱۹۹۶ اتاق ماروین (به انگلیسی: Marvin's Room)[۴۱] هنک جری زکس
رومئو + ژولیت (به انگلیسی: Romeo+juliet)[۴۲] رومئو باز لورمان
۱۹۹۵ کسوف کامل (به انگلیسی: Total Eclipse)[۴۳] آرتور رمبو آگنیشکا هولاند
خاطرات بسکتبال (به انگلیسی: The Basketball Diaries)[۴۴] جیم کرول اسکات کالورت
برنده و بازنده (به انگلیسی: The quike and the dead)[۴۵] فی هرود «بچه» سام ریمی
هزار و یک شب (به انگلیسی: One Hundred and One Nights)[۴۶] آنیس واردا
۱۹۹۳ چه چیزی گیلبرت گریپ را آزار می‌دهد (به انگلیسی: What's Eating Gilbert Grape)[۴۷] آرنی گریپ لاسه هالستروم
زندگی این پسر (به انگلیسی: This Boy's Life) توبی ولف مایکل کتون-جونز
۱۹۹۲ پیچک سمی (فیلم ۱۹۹۲) (به انگلیسی: Poison Ivy) شخص کت شی
۱۹۹۱ مخلوق ۳ (به انگلیسی: Critters 3) |[۴۸] جاش کریستین پیترسون

جایزه‌ها[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «Leonardo DiCaprio - Britannica.com». 
  2. تظاهرات در سراسر جهان در اعتراض به ادامه روند گرمایش بی‌بی‌سی فارسی
  3. لئوناردو دی کاپریو سفیر صلح سازمان ملل دویچه‌وله فارسی
  4. eco park
  5. Catch me if you can
  6. Gangs of New York
  7. The Departed
  8. تظاهرات در سراسر جهان در اعتراض به ادامه روند گرمایش بی‌بی‌سی فارسی
  9. لئوناردو دی کاپریو سفیر صلح سازمان ملل دویچه‌وله فارسی
  10. Leonardo DiCaprio Donates $2 Million to Create Marine Reserves and Stop Illegal Fishing The Hollywood Reporter
  11. دیدار خصوصی دی‌کاپریو با پاپ
  12. Child, Ben (April 16, 2014). "Leonardo DiCaprio will make his return in The Revenant". The Guardian (Guardian Media Group). Retrieved September 29, 2014. 
  13. Hooton, Christopher (November 11, 2014). "Virunga on Netflix: Leonardo DiCaprio hopes to save 'one of the last pristine places on Earth' with moving gorilla documentary". The Independent (Independent Print Limited). Retrieved January 21, 2015. 
  14. "The Wolf of Wall Street (2013)". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  15. Dargis, Manohla (December 3, 2013). "Fraternal Ties, of Gut and Sinew". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  16. McCarthy, Todd (September 25, 2013). "Runner Runner: Film Review". The Hollywood Reporter (Prometheus Global Media). Retrieved September 29, 2014. 
  17. Foundas, Scott (May 5, 2013). "Film Review: ‘The Great Gatsby’". Variety (Penske Media Corporation). Retrieved September 29, 2014. 
  18. "'Django Unchained' a brazen, bloody spectacle, critics say". Los Angeles Times (Tribune Publishing). December 26, 2012. Retrieved September 28, 2014. 
  19. Schutte, Lauren (November 8, 2011). "Leonardo DiCaprio As J. Edgar Hoover: What The Critics Think". The Hollywood Reporter (Prometheus Global Media). Retrieved September 29, 2014. 
  20. "The Ides of March (2011) – Production Credits". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  21. Dargis, Manohla (March 10, 2011). "The Girl Who Sighed Wolf". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  22. French, Philip (July 18, 2010). "Inception: Film Review". The Guardian (Guardian Media Group). Retrieved September 29, 2014. 
  23. "Review: ‘Hubble 3D’". Variety (Penske Media Corporation). March 14, 2010. Retrieved September 29, 2014. 
  24. Ebert, Roger (February 17, 2010). "Shutter Island Movie Review & Film Summary (2010)". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  25. "Orphan (2009)". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  26. Ebert, Roger (December 30, 2008). "Revolutionary Road Movie Review (2008)". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  27. "Film review: Body of Lies". The Guardian (Guardian Media Group). November 21, 2008. Retrieved September 27, 2014. 
  28. Buchanan, Jason. "Gardener of Eden (2007)". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  29. Dargis, Manohla (August 17, 2007). "The 11th Hour (2007)". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  30. Roeper, Richard. "Blood Diamond Review". Richard Roeper. Retrieved September 29, 2014. 
  31. Dargis, Manohla (October 6, 2006). "Scorsese’s Hall of Mirrors, Littered With Bloody Deceit". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  32. "The Assassination of Richard Nixon". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  33. "The Aviator (2004) – Acting Credits". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  34. "Holiday Movies / Sit back and enjoy his flight / DiCaprio tries to stay one step ahead of the law in Spielberg's lighthearted 'Catch Me If You Can'". San Francisco Chronicle (Hearst Corporation). December 25, 2002. Retrieved September 29, 2014. 
  35. Ebert, Roger (December 20, 2002). "Gangs of New York Movie Review (2002)". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  36. Cockrell, Eddie (February 12, 2001). "Review: ‘Don’s Plum’". Variety (Penske Media Corporation). Retrieved September 27, 2014. 
  37. "The Beach (2000)". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  38. Ebert, Roger (November 20, 1998). "Celebrity Movie Review & Film Summary". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  39. "The Man in the Iron Mask". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  40. Ebert, Roger (December 19, 1997). "Titanic Movie Review & Film Summary (1997)". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  41. Levy, Emanuel (December 14, 1996). "Review: 'Marvin’s Room'". Variety (Penske Media Corporation). Retrieved September 29, 2014. 
  42. "Review: 'William Shakespeare’s Romeo & Juliet'". Variety (Penske Media Corporation). October 27, 1996. Retrieved September 29, 2014. 
  43. Turan, Kenneth (November 3, 1995). "Movie Review: 'Eclipse' a Grim Tale of Licentious Poets". Los Angeles Times (Tribune Publishing). Retrieved September 29, 2014. 
  44. Maslin, Janet (April 21, 1995). "The Basketball Diaries (1995) Film Review; Looking for Poetry In All the Wrong Places". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  45. Ebert, Roger (February 10, 1995). "The Quick and the Dead Movie Review (1995)". Roger Ebert. Retrieved September 29, 2014. 
  46. "One Hundred and One Nights – Full Acting Credits". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  47. Maslin, Janet (December 17, 1993). "Review/Film; Johnny Depp as a Soulful Outsider". The New York Times (Arthur Ochs Sulzberger, Jr.). Retrieved September 29, 2014. 
  48. Ferguson, John. "Critters 3". Radio Times (Immediate Media Company). Retrieved September 29, 2014. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

منابع[ویرایش]