عود (چوب)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
چندین نوع عود عطری
عود در حال سوختن

عود یا داربوی، که در اوستا وهوکرته (Vohukereta) و در پهلوی هوکرت (Hukart) نامیده شده‌است،[۱] تکه چوبیست بریده شده از درختی خاص که در جزایر هند و چین می‌روید، و چون آن را می‌سوزانند دودی خوش‌بو از آن حاصل می‌شود. عود در کشورهایی چون هند و چین بیشتر در آیینهای مذهبی سوزانده می‌شود. این ماده از گذشته تاکنون در ایران نیز به عنوان خوش‌بوکننده استفاده می‌شد.

پزشکی[ویرایش]

دود عود حاوی آلاینده های مختلفی از جمله آلاینده های گازی مانند منوکسید کربن (CO) ، اکسیدهای ازت (NOx) ، اکسیدهای گوگرد (SOx) ، ترکیبات آلی فرار (VOCs) و آلاینده های سمی قابل جذب (هیدروکربن های آروماتیک چند حلقه ای و فلزات سمی) است. این ذرات جامد بین 10 تا 500 نانومتر است. در مقایسه بین چوب های مختلف ، مشخص شد که چوب صندل هند بالاترین میزان انتشار را دارد ، پس از آن آلوئودوود ژاپنی ، سپس چوب آلوئیس تایوانی ، در حالی که چوب صندل دودی چینی کمترین میزان را داشته است.

در این مطالعه آلدهیدهای آلیفاتیک گازی ، که سرطان زا و جهش زا هستند ، در دود عود یافتند.

بررسی عوامل خطر سرطان ریه ، نشان داد که رابطه بین سوزاندن بخور و آدنوکارسینوما ریه وجود دارد ، هرچند که این یافته قابل توجه نبود.

دود عود برای افراد دارای آسم خطرناک است.

در ادبیات[ویرایش]

تا صبر را نباشد شیرینی شکر تا بید را نباشد بوی چو داربوی
درون خرگه از بوی خجسته بخور عود و عنبر کله بسته
هر کجا عود بود بوی خوش عود بود ندهد بوی نه هر چوبی و نه هر حطبی

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

کتاب‌ها
  • میرحیدر، حسین (۱۳۷۳). معارف گیاهی. ۸ جلدی. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی. ص. ۶۴۷.
  • واژه‌نامه برخط دهخدا