عود (چوب)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
چندین نوع عود عطری
عود در حال سوختن

عود یا داربوی، که در اوستا وهوکرته (Vohukereta) و در پهلوی هوکرت (Hukart) نامیده شده است،[۱] تکه چوبیست بریده شده از درختی خاص که در جزایر هند و چین می‌روید، و چون آن را می‌سوزانند دودی خوش‌بو از آن حاصل می‌شود. عود در کشورهایی چون هند و چین بیشتر در آیینهای مذهبی سوزانده می‌شود. این ماده از گذشته تاکنون در ایران نیز به عنوان خوش‌بو کننده استفاده می‌شد.

ولی از نظر پزشکی عود برای کسانی که مشکل تنفسی و آسم دارند بد و خطرناک است.

در ادبیات[ویرایش]

تا صبر را نباشد شیرینی شکر تا بید را نباشد بوی چو داربوی
درون خرگه از بوی خجسته بخور عود و عنبر کله بسته
هر کجا عود بود بوی خوش عود بود ندهد بوی نه هر چوبی و نه هر حطبی

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

کتاب‌ها
  • میرحیدر، حسین. معارف گیاهی. چاپ اول. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۳. ۶۴۷. 
  • واژه‌نامه برخط دهخدا