عود (چوب)

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
چندین نوع عود عطری
عود در حال سوختن

عود یا داربوی، که در اوستا وهوکرته (Vohukereta) و در پهلوی هوکرت (Hukart) نامیده شده‌است،[۱] تکه چوبیست بریده شده از درختی خاص که در جزایر هند و چین می‌روید، و چون آن را می‌سوزانند دودی خوش‌بو از آن حاصل می‌شود. عود در کشورهایی چون هند و چین بیشتر در آیینهای مذهبی سوزانده می‌شود. این ماده از گذشته تاکنون در ایران نیز به عنوان خوش‌بوکننده استفاده می‌شد.

ولی از نظر پزشکی عود برای کسانی که مشکل تنفسی و آسم دارند بد و خطرناک است.

در ادبیات[ویرایش]

تا صبر را نباشد شیرینی شکر تا بید را نباشد بوی چو داربوی
درون خرگه از بوی خجسته بخور عود و عنبر کله بسته
هر کجا عود بود بوی خوش عود بود ندهد بوی نه هر چوبی و نه هر حطبی

پانویس[ویرایش]

منابع[ویرایش]

کتاب‌ها
  • میرحیدر، حسین. معارف گیاهی. چاپ اول. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی، ۱۳۷۳. ۶۴۷. 
  • واژه‌نامه برخط دهخدا