عود

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
برای سازی به این نام بربط را ببینید.
چندین نوع عود عطری
عود در حال سوختن

عود یا داربوی، که در اوستا وهوکرته (Vohukereta)[نیازمند منبع] و در پهلوی هوکرت (Hukart) نامیده شده‌است،[۱] .

معمولا توسط مخلوط کردن یک ماده سوزاننده مثل ذغال یا گرد چوب با ماده ای معطر مثل چوب سندل و شکل دادن به آن ساخته میشود.[۲]

در کشورهایی چون هند و چین بیشتر در آیین‌های مذهبی سوزانده می‌شود.این ماده از گذشته تاکنون در ایران نیز به عنوان خوش‌بوکننده استفاده می‌شد.

پزشکی[ویرایش]

دود عود حاوی آلاینده‌های مختلفی از جمله آلاینده‌های گازی مانند منوکسید کربن (CO)، اکسیدهای ازت (NOx)، اکسیدهای گوگرد (SOx)، ترکیبات آلی فرار (VOCs) و آلاینده‌های سمی قابل جذب (هیدروکربن‌های آروماتیک چند حلقه ای و فلزات سمی) است. این ذرات جامد بین ۱۰ تا ۵۰۰ نانومتر است. در مقایسه بین چوب‌های مختلف، مشخص شد که چوب صندل هند بالاترین میزان انتشار را دارد، پس از آن آلوئودوود ژاپنی، سپس چوب آلوئیس تایوانی، در حالی که چوب صندل دودی چینی کمترین میزان را داشته‌است.

در این مطالعه آلدهیدهای آلیفاتیک گازی، که سرطان زا و جهش زا هستند، در دود عود یافتند.

دود عود برای افراد دارای آسم خطرناک است.

در ادبیات[ویرایش]

تا صبر را نباشد شیرینی شکر تا بید را نباشد بوی چو داربوی
درون خرگه از بوی خجسته بخور عود و عنبر کله بسته
هر کجا عود بود بوی خوش عود بود ندهد بوی نه هر چوبی و نه هر حطبی

پانویس[ویرایش]

  1. گیاه‌شناسی در ایران باستان بایگانی‌شده در ۱۳ مارس ۲۰۱۶ توسط Wayback Machine.
  2. «incense».

منابع[ویرایش]

کتاب‌ها
  • میرحیدر، حسین (۱۳۷۳). معارف گیاهی. ۸ جلدی. تهران: دفتر نشر فرهنگ اسلامی. ص. ۶۴۷.
  • واژه‌نامه برخط دهخدا