رنو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
رنو
نوع خودروسازی
بنا نهاده ۱۸۹۹
بنیانگذاران

لوئی رنو

مارسل رنو
فرناند رنو
دفتر مرکزی فرانسه بولونی بیانکور، فرانسه
محدودهٔ فعالیت جهانی
مدیر عامل كارلوس غصن
رئیس هیئت مدیره كارلوس غصن
محصولات خودرو
خودروی لوکس
وسایل نقلیه تجاری
خدمات فاینانس خودرو
درآمد ۵۸٫۷۷ میلیارد یورو (۲۰۱۷)[۱]
سود خالص ۳٫۸۰ میلیارد یورو (۲۰۱۷)[۱]
مجموع دارایی ۱۰۹٫۹۴ میلیارد یورو (۲۰۱۷)[۱]
مالک دولت فرانسه (۱۵٫۰۱٪)
نیسان (۱۵٪)
دایملر آ گ (۳٫۱۰٪)
کارکنان ۱۲۷٫۰۸۶ نفر (۲۰۱۳)[۱]
شرکت‌های وابسته داچیا (۹۹٫۴۳٪)
رنو سامسونگ موتورز (۸۰٫۰۱٪)
نیسان (۴۴٫۳٪)
آوتوواز (۲۵٪)
رنو اسپرت اف۱
دانگفنگ رنو (۵۰٪)
اویاک-رنو
رنو پارس (۴۹٪)
وبگاه www.Renault.com
مرکز تحقیق و توسعه رنو، در گویانکور، که ۱۲٫۰۰۰ نفر در آن اشتغال دارند

رنو، (به فرانسوی: Renault) شرکت خودروسازی فرانسوی است، که در زمینه طراحی، ساخت و توزیع کلاس‌های مختلف خودرو، وسایل نقلیه تجاری، کامیون، تریلر، تراکتور، اتوریل، اتوبوس و خودروهای برقی فعالیت می‌نماید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر بولوین-بیانکور، فرانسه قرار دارد.

شرکت رنو در سال ۲۰۱۱ پس از گروه فولکس‌واگن و پژو سیتروئن به‌عنوان سومین خودروساز اروپا شناخته شد.[۲] این شرکت هم‌اکنون در رتبه نهم از بزرگترین شرکت‌های خودروسازی جهان قرار دارد.

شرکت رنو مالک اکثریت سهام شرکت رومانیایی داچیا، شرکت ترکیه‌ای اویاک-رنو، شرکت کره‌ای رنو سامسونگ موتورز و شرکت ایرانی رنو پارس می‌باشد.[۳] این شرکت هم‌چنین ۴۳٫۴٪ درصد از سهام شرکت ژاپنی نیسان[۴] و ۲۵٪ درصد از شرکت روسی آوتوواز را نیز در اختیار دارد. در حال حاضر کارلوس غصن در جایگاه مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره رنو، عملاً سکان رهبری این شرکت فرانسوی را در دست دارد. وی همین مناصب را نیز در شرکت ژاپنی نیسان برعهده دارد.

این دو کمپانی پس از مشارکت در راه‌اندازی گروه رنو-نیسان آلیانس، هم‌اکنون در قالب این گروه، به‌عنوان چهارمین خودروساز بزرگ جهان، شناخته می‌شوند.[۵] دولت فرانسه با در اختیار داشتن ۱۵٪ درصد از سهام رنو، بزرگترین سهام‌دار آن محسوب می‌شود.

شرکت رنو فعالیت گسترده‌ای نیز در مسابقات اتومبیل‌رانی و موتوراسپرت داشته و تیم فرمول یک رنو در طول سال‌های گذشته، یکی از موفق‌ترین تیم‌های فرمول یک بوده‌است.[۶]

تاریخچه[ویرایش]

رنو تیپ ای؛ نخستین اتومبیل ساخته شده توسط لوئی رنو در ۱۸۹۸
یکی از تاکسی‌های تاریخی رنو، مشهور به Taxi de la Marne

کارآفرین و صنعتگر فرانسوی؛ لوئی رنو بنیانگذار شرکت رنو می‌باشد، که نخستین اتومبیل او رنو تیپ ای نام داشت و در سال ۱۸۹۸ ساخته شد. شرکت رنو به طور رسمی در سال ۱۸۹۹ توسط لوئی رنو و برادرانش (مارسل و فرناند) با نام رنو فررس با یک سرمایه کوچک تأسیس شد.

در ابتدای دهه ۱۹۰۰ میلادی، رنو ابداع جعبه دنده رانش مستقیم (به انگلیسی: Direct Drive) را به نام خود ثبت کرد. با گسترش سریع شرکت، فروش سالانه آنها بالا گرفت و با توسعه نیروی کار در سال ۱۹۰۲ توانستند وسعت کارخانه را به ۷٫۵۰۰ متر مربع گسترش دهند. در همان سال، لوئی اقدام به ساخت اولین موتور تحت نام تجاری رنو، با چهار سیلندر و ۲۴ اسب بخار نمود و خیلی زود بعد از آن امتیاز موتور توربو را برای او دربرداشت.

در سال ۱۹۰۳ در مسابقه‌ای که بین پاریس و مادرید انجام شد، در اثر تصادف، مارسل رنو در سن ۳۱ سالگی درگذشت. در این تصادف ۶ نفر کشته و ۱۵ نفر دیگر نیز آسیب دیدند. در این سال (۱۹۰۳) فرناند رنو، شروع به دایر کردن شبکه فروش محصولات رنو و تأسیس شرکت تجاری در خارج از فرانسه، در کشورهای انگلستان، بلژیک، ایتالیا، آلمان و اسپانیا نمود.

در سال ۱۹۰۵ این شرکت، سفارشی برای ساخت ۲۵۰ دستگاه تاکسی دریافت کرد، که این قرارداد، در عمل، رنو را از یک کارگاه، به یک کارخانه تولید انبوه و سازنده شماره یک فرانسه تبدیل نمود. در سال ۱۹۰۷ در حدود نیمی از تاکسی‌های شهر لندن، رنو بودند. در سال ۱۹۱۹ لوئی رنو در صنایع اتومبیل اروپا بطور جداگانه در میان رقیبان آمریکایی رخنه کرد و با آنها به رقابت پرداخت.

در طول جنگ جهانی اول، رنو نقش مهمی را ایفا می‌کرد، که دو واقعه آن روزها، قابل توجه بودند: نخست واقعه تاکسی‌های وارنه؛ که به ۵۰۰ دستگاه تاکسی رنو اشاره دارد، که در خلال جنگ جهانی اول، برای حمل سربازان در پاریس استفاده شدند. دوم تانک سبکی که در سال ۱۹۱۷ طراحی شد و نقش کلیدی در پیروزی متفقین ایفا نمود.

در پایان جنگ رنو با کارخانه‌هایی در بلژیک، انگلستان و اسپانیا، کماکان، تولیدکننده اصلی خودرو در فرانسه محسوب می‌شد. در سال ۱۹۴۰ پس از آنکه فرانسه به اشغال آلمان درآمد، لوئی رنو از ساختن تانک برای آلمان نازی سر باز زد و آلمان‌ها کنترل کارخانه را در دست گرفته و شروع به ساخت کامیون‌های بارکش نمودند.

در آن زمان دولت موقت جمهوری فرانسه، لوئی رنو را، متهم به همکاری با آلمان‌ها کردند و بعد از آزادسازی ویشی فرانسه در سال ۱۹۴۴ وی را دستگیر نمودند و در زندان فرزنه، محبوس کردند. وی در اوضاع آشفته آن روزها، در سال ۱۹۴۵ در حالی که منتظر محاکمه خود بود، در زندان درگذشت.

در اول ژانویه ۱۹۴۵ در پی حکم ژنرال دوگل، بر اساس اتهامی اثبات نشده، کمپانی از لوئی رنو سلب امتیاز گردید و کارخانه رنو، ملی اعلام شد. این شرکت، برای ۵۰ سال بعدی، تحت کنترل دولت باقی ماند. فلسفه اصلی تغییر نیافت و ابداعات متعددی همچنین در دنیای مسابقات نیز عرضه شد.

این شرکت در سال ۱۹۹۰ کارخانجات ماک را خریداری کرد و در حال حاضر نیز مالک آن می‌باشد. رنو در سال ۱۹۹۹ معادل، ۴۵٪ درصد از سهام نیسان را خرید و ۱۵٪ درصد سهام خود را به نیسان داد. در همین سال سامسونگ نیز به رنو پیوست و با مشارکت دو شرکت رنو سامسونگ موتورز راه‌اندازی شد.

در سال ۲۰۰۰ قراردادی بین ولوو و رنو امضا شد که با واگذاری ۲۰٪ درصد سهام ولوو به این شرکت، رنو حضور فعالی در ساخت کامیون پیدا کرد. در سال ۲۰۰۱ ساخت دوچرخه‌های کوهستانی و خیابانی را آغاز کرد و مشارکت رنو و نیسان سبب شد که نیسان به سود دهی بیشتری برسد.

رنو در سال ۲۰۰۵ با رانندگی فرناندو آلونسو به قهرمانی مسابقات فرمول یک دست یافت و در سال ۲۰۰۹ شروع به طراحی و ساخت خودروهای الکتریکی کرد. رنو با مشارکت فرانس تلکوم اولین تولیدکننده اتومبیل «آدیس لاین» با سیستم ماهواره‌ای بوده و مدل «ول ساتیس» رنو به عنوان بی صداترین اتومبیل جهان شناخته شده‌است. دفتر مرکزی رنو در بیلانکورت واقع شده و بیش از ۱۲۴ هزار نفر در ۱۱۸ کشور دنیا برای رنو کار می‌کنند.

سهام‌داران[ویرایش]

در فهرست زیر سهام‌داران عمده شرکت رنو، در انتهای سال مالی ۲۰۱۱ با ذکر درصد مالکیت هر یک، درج شده‌است.[۷]

سهام‌دار درصد مالکیت
دولت فرانسه ۱۵٫۰۱٪ درصد
نیسان ۱۵٪ درصد
دایملر آ گ ۳٫۱۰٪ درصد
کارکنان ۳٫۰۶٪ درصد
شناور ۶۲٫۴۶٪ درصد

مدل‌های تولید شده[ویرایش]

سال‌های
تولید
مدل توضیحات تصویر

خودروهای سوپرمینی[ویرایش]

۱۹۴۶–۱۹۶۱ رنو ۴سی‌وی این مدل در زمان تولید و عرضه بعلت شباهتی که به فولکس قورباغه‌ای داشت، باعث شد که گروهی به اشتباه آنرا کپی شده از این خودروی آلمانی فرض نمایند، که در واقع اینگونه نبود. شرکت رنو در دهه‌های ۱۹۴۰ و ۱۹۵۰ شمار ۱٫۵ میلیون دستگاه از این مدل خودرو را تولید و به‌فروش رساند. 4cvfront.JPG
۱۹۶۱–۱۹۶۲ رنو ۳ نسخه اولیه از مدل رنو ۴ محسوب می‌شود. R3 1.jpg
۱۹۶۱–۱۹۹۲ رنو ۴ این مدل اولین خودروی ۵-درب شرکت رنو بود، که در اقشار مختلف، طرفدار داشت و تا سالهای ابتدایی از دهه ۱۹۹۰ همچنان به شکل انبوه تولید می‌شد. رنو از این مدل بیش از ۸ میلیون دستگاه به فروش رساند. R4 3 v sst.jpg
۱۹۷۲–۱۹۹۶ رنو ۵ یکی از انقلابی‌ترین مدل‌های رنو در زمان خود محسوب می‌شد، که در طراحی آن، توجه اصلی به هزینه پایین تولید و ابعاد کوچکتر خودرو معطوف بود. گنجایش موتورهای این مدل از ۸۵۰ سی‌سی تا ۱۸۰۰ سی‌سی بود.
Renault 5 GT Turbo Raider.jpg
۱۹۸۰–۱۹۸۶ رنو ۵ توربو خودروی چهار سیلندر موتور وسط بود، که موتور آن به توربو شارژر مجهز شده بود. ظرفیت موتور با حجم ۱۳۹۷ سی‌سی ساخته شده بود، که توان خروجی آن بالغ بر ۱۶۰ اسب بخار و حداکثر گشتاور نیرو به ۲۱۰ نیوتن بر متر، رسیده بود. Renault 5 Turbo 2.jpg
۱۹۷۴–۱۹۸۳ رنو ۷ خودروی ۴-درب و در کلاس لیفت بک، سدان بود، که بر پایه پلتفرم رنو ۵ طراحی و تنها در کشور اسپانیا تولید گردید. R7 ar.jpg
۱۹۹۰–۱۹۹۸ رنو کلیو در اواسط سال ۱۹۹۰ تولید و عرضه شد. در ساخت این مدل نیز از پلتفرم رنو ۵ الهام گرفته شد، که دو بار در سالهای ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ نیز تغییراتی در طراحی آن ایجاد گردید. Renault Clio front 20071030.jpg
۱۹۹۳–۲۰۰۷ رنو توئینگو اتومبیلی با شتاب بالا در جاده‌ها محسوب می‌شد. در سال ۱۹۹۸ تغییرات جزئی در بدنه و ظاهر آن ایجاد شد و در سال ۲۰۰۳ تغییرات زیادی در این مدل داده شد، که برای نمونه می‌توان به بهبود سیستم ترمز، تغییر حجم و طراحی موتور، با ظرفیت ۱٫۲ لیتر و ۱۶ سوپاپ، همچنین افزودن سیستم ناوبری اشاره کرد. Renault twingo 1.jpg
۱۹۹۸–۲۰۰۵ رنو کلیو دو نسل دوم از رنو کلیو؛ که با دو تغییر نسبت به نسل اول این مدل، عرضه شد. در سال ۲۰۰۱ مدل چراغ‌های عقب و جلوی این مدل تغییر پیدا کرد. در سال ۲۰۰۳ موتوری جدید با حجم ۲ لیتر با آرایش ۱۶ سوپاپ، با توان خروجی ۱۷۹ اسب بخار نیز جایگزین موتور قبلی شد. Renault Clio II Phase I Dreitürer.JPG
Renault Clio II Phase III Extreme Dreitürer.JPG
۲۰۰۵-اکنون رنو کلیو سه نسل سوم رنو کلیو با موتوری شش سیلندر و توان ۲۰۱ اسب بخار می‌باشد، که اولین مرحله توسعه آن در سال ۲۰۰۹ انجام شد. Renault Clio III 20090527 front.JPG
۲۰۰۷-اکنون' رنو توئینگو دو نسل دوم از مدل رنو توئینگو می‌باشد، که در کلاس هاچ‌بک ۳-درب، طراحی شده‌است. Renault Twingo (II, Facelift) – Frontansicht, 21. Juli 2012, Heiligenhaus.jpg

خودروی کامپکت[ویرایش]

۱۹۳۷–۱۹۵۵ رنو جاواکواترو نخستین بار در نمایشگاه اتومبیل ۱۹۳۷ پاریس، از این مدل رونمایی شد. در ابتدا به‌طور عمده توسط اداره پست فرانسه مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹ نسخه ۲-درب و سدان ۴-درب آن نیز به بازار عرضه شد. Juvaquatre.JPG
۱۹۵۶–۱۹۶۸ رنو دوفین به عنوان یک سدان چهار درب با موتور عقب ساخته شد. MHV Renault Dauphine 01.jpg
۱۹۶۸–۱۹۸۰ رنو ۶ در والادولید، اسپانیا، همچنین کشورهای کلمبیا و آرژانتین تولید و عرضه شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور وسط-محور جلو بوده‌است. Renault 6 front 20080918.jpg
۱۹۷۶–۱۹۸۲ رنو ۱۴ فرانسه و بلژیک تولید شده، این خودرو در کلاس خودروی کامپکت لیفت بک قرار گرفته‌است. R14 001.JPG
۱۹۸۱–۱۹۸۸ رنو ۹ و ۱۱ مدل‌های خواهر رنو ۹ و رنو ۱۱، هر دو مدل در کلاس دیفرانسیل جلو هستند، که نوع رنو۹ سدان ۴-درب و رنو۱۱ هاچ‌بک ۳ و ۵-درب ساخته شد. این مدل به جهت مصرف بنزین پائین، در طول زمان تولید خود در تمامی کشورهای غرب اروپا بطور گسترده بفروش رسید. در پاییز ۱۹۸۸ تولید این مدل متوقف شد. Renault 9 Cambridge.jpg
Renault11verde.jpg
۱۹۸۸–۱۹۹۷ رنو ۱۹ این مدل یکی از با کیفیت‌ترین خودروهای رنو می‌باشد و نخست بعنوان یک خودروی هاچ‌بک به بازارهای خودرو عرضه گردید، سپس در تابستان ۱۹۸۹ مدل سدان آن نیز ساخته شد. در سال ۱۹۹۱ توسط شرکت کارمان توسعه پیدا کرد. R19 A.JPG
۱۹۹۵–۲۰۰۳ رنو مگان این مدل در ابتدا در کلاس کلاسیک سالن ساخته شد و تا سال ۱۹۹۹ مدل کوپه و کوپه کروکی آن نیز وارد بازار گردید. تا سال ۲۰۰۳ مدل‌های سدان و استیشن واگن آن نیز ساخته شد. Renault Megane front 20080820.jpg
۲۰۰۲–۲۰۰۹ رنو مگان دو نسل دوم از مدل رنو مگان است، که با تمرکز بر افزایش ایمنی خودرو، توسعه یافته است. این مدل در تست تصادفات، دارای گواهی یورو ان‌سی‌ای‌پی می‌باشد. Renault-Megane-IMG 1910.jpg
۲۰۰۸–۲۰۱۶ رنو مگان سه نسخه سوم از مدل رنو مگان است که نخستین بار در نوامبر ۲۰۰۸ به بازار عرضه شد. تولید مدل کوپه ۳-درب آن نیز از ژانویه ۲۰۰۹ آغاز گردید. Renault Mégane-Mk3-5p Front-view.JPG
۲۰۱۶-اکنون رنو مگان چهار نسل چهارم از مدل رنو مگان است، که خودرویی کوچک در کلاس اتومبیل‌هایی چون فورد فوکوس ،پژو ۳۰۸ و فولکس واگن گلف می‌باشد. Renault Mégane (IV) – Frontansicht, 19. September 2015, Frankfurt.jpg

خودروهای خانواده[ویرایش]

۱۹۶۲–۱۹۷۳ رنو ۸ سدان ۴-درب با کشیدگی طراحی در عقب و موتوری ۴ سیلندر می‌باشد. Renault R 10 Major 2009.jpg
۱۹۶۹–۱۹۸۰ رنو ۱۲ اولین خودروی سایز متوسط رنو بود، که در اواسط سال ۱۹۶۹ وارد بازار شد. این خودرو در کشور رومانی، تحت نام داچیا ۱۳۰۰/۱۴۰۰ و تحت لیسانس شرکت رنو، تولید می‌شد. گرچه تولید این مدل از رنو در سال ۱۹۸۰ متوقف شد ولی تنها در رومانی، تا سال ۲۰۰۶ تولید آن ادامه داشت. از مدل رنو ۱۲ شمار ۴٫۲ میلیون دستگاه به‌فروش رسید. R12TL.JPG
۱۹۷۸–۱۹۸۶ رنو ۱۸ خودرویی سدان بود، که از سال ۱۹۷۹ مدل استیشن واگن آن نیز وارد بازار شد. در کل ۵ موتور برای این مدل ساخته شد، که عبارتند از: ۱٫۴ لیتر، ۱٫۷ لیتر، ۱٫۶ لیتر توربو، ۲٫۲ لیتر و ۲٫۱ لیتر توربو دیزل. Renault 18 (vert) en Espagne.jpg
۱۹۸۶–۱۹۹۴ رنو ۲۱ در دو نوع ۲٫۱ لیتر دیزلی و ۲ لیتر توربو و در کلاس‌های سدان، واگن و هاچ‌بک ساخته شد. Renault 21 front 20071031.jpg
۱۹۹۴–۲۰۰۱ رنو لاگونا نخستین بار در کلاس هاچ‌بک وارد بازار شد. از سال ۱۹۹۵ توسعه آن آغاز شد و در نتیجه چندین بار توسعه، در کلاس‌ها و موتورهایی با گنجایش مختلف ساخته شد. در اوایل ۲۰۰۱ که تولید آن توسط رنو متوقف شد، بیش از ۱٫۵ میلیون دستگاه رنو لاگونا توسط این شرکت فرانسوی بفروش رسیده بود. Renault Laguna I Phase II 1.6 16V.JPG
۲۰۰۱–۲۰۰۷ رنو لاگونا دو در کلاس‌های هاچ‌بک و استیشن واگن در دهه ۲۰۰۰ عرضه گردید. Renault Laguna Kombi front 20080108.jpg
۲۰۰۷–تاکنون رنو لاگونا سه نسل سوم از رنو لاگونا است، که از سال ۲۰۰۷ با مشارکت شرکت‌های نیسان و رنو تولید و عرضه می‌شود. Renault Laguna III Grandtour (seit 2007) front MJ.JPG
۲۰۰۹–تاکنون رنو فلیوینس بر پایه مدل رنو مگان طراحی و ساخته شده است و نخستین بار در سال ۲۰۰۹ در نمایشگاه بین‌المللی خودروی فرانکفورت از آن رونمایی شد. Renault Fluence front 20100918.jpg

خودروی شرکتی[ویرایش]

۱۹۵۱–۱۹۶۰ رنو فرگیت نخستین بار در سال ۱۹۵۰ در نمایشگاه اتومبیل پاریس رونمایی شد. 1959 Renault Frégate Transfluide.jpg
۱۹۶۵–۱۹۸۰ رنو ۱۶ نخستین خودروی متوسط شرکت رنو بود، که در کلاس هاچ‌بک طراحی و ساخته شد و در سال ۱۹۶۵ وارد بازار گردید. این مدل به‌عنوان خودروی سال ۱۹۶۶ اروپا انتخاب شد. Renault 16 TX.jpg
۱۹۷۵–۱۹۸۴ رنو ۳۰ نخستین خودروی ۶ سیلندر ساخته شده توسط رنو، در دوران پس از جنگ جهانی دوم بود. این مدل بطور مشترک با شرکت‌های پژو و ولوو توسعه یافت و مدل ۴ سیلندر آن، در سال ۱۹۷۸ عرضه شد. Renault 30TX front 20070404.jpg
۱۹۷۵–۱۹۸۴ رنو ۲۰ Renault 20 ar.jpg
۱۹۸۴–۱۹۹۲ رنو ۲۵ Renault25.jpg
۱۹۹۲–۲۰۰۰ رنو سفقان Renault Safrane front 20080222.jpg
۲۰۰۲–۲۰۰۹ رنو ول ساتیس RenaultVS.jpg
۲۰۱۰-اکنون رنو لتیتیود بر پایه رنو سامسونگ اس‌ام۵. Renault Latitude China 2012-05-06.JPG

خودروهای اسپورت کوپه[ویرایش]

۱۹۵۸–۱۹۶۸ رنو کاراول طراحی این مدل، بر پایه رنو دوفین می‌باشد. Renault Caravelle Front.jpg
۱۹۷۱–۱۹۷۹ رنو ۱۵ خودروی کوپه با پیشرانه ۹۰ اسب بخار و موتوری ۴ سیلندر، با ظرفیت ۱۲۸۹ سی‌سی بود، که در طول دهه ۱۹۷۰ عرضه گردید. حداکثر سرعت رنو ۱۵ بالغ بر ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت برآورد شده است. R15 reims ar.jpg
۱۹۷۱–۱۹۷۹ رنو ۱۷ این مدل، شباهت بسیاری با مشخصات رنو ۱۵ دارد و تفاوت آنها در گنجایش موتور این دو مدل می‌باشد. ظرفیت موتور رنو ۱۷ معادل ۱۵۶۵ سی‌سی و حداکثر سرعت آن ۱۷۰ کیلومتر بر ساعت بده است. Renault R17 TS.jpeg
۱۹۸۰–۱۹۸۶ رنو فیوگو بر پایه طراحی رنو ۱۵، رنو ۱۷ و رنو ۱۸ ساخته شده است. Renner Fuego At Hoghton.jpg
۱۹۹۵–۱۹۹۹ رنو اسپورت اسپایدر خودروی رودستر ۲-درب است که در دهه ۱۹۹۰ توسط رنو تولید شد. Renault Spider.jpg
۲۰۰۱–۲۰۰۳ رنو اوانتایم کوپه ون منحصر بفردی بود، که در سال ۲۰۰۱ تولید شد ولی بعلت تعطیلی کارخانه شرکت تولیدکننده، یعنی ماترا، در سال ۲۰۰۳ پس از تولید ۸٫۵۰۰ دستگاه، خط تولید آن متوقف شد. Renault Avantime bleu front.jpg
۲۰۰۸–تاکنون رنو لاگونا کوپه نسل سوم از رنو لاگونا است، که در کلاس کوپه تولید شده‌است. Renault Laguna III Phase I Coupé Dynamique 2.0 16V Turbo Stahlgrau Heck.JPG
۲۰۰۹–تاکنون رنو مگان کوپه نسل سوم از رنو مگان است، که در دو کلاس کوپه و اسپورت تولید شده‌است. Renault Mégane III Phase I Coupé Dynamique TCe 130 Cayenneorange Heck.JPG
Renault Mégane III RS Kyalamigelb.JPG

خودروهای اس‌یووی[ویرایش]

۲۰۰۸–تاکنون رنو کولئوس طراحی این مدل، بطور مشترک توسط شرکت‌های رنو و رنو سامسونگ موتورز انجام شده‌است. Renault Koleos rear.JPG

خودروهای وانت[ویرایش]

۱۹۵۰–۱۹۵۷ رنو کالریل Renault Colorale dépanneuse.jpg
۱۹۸۴–۱۹۹۱ رنو اسپیس طراحی این مدل توسط ماترا انجام شده است، که در فاصله سالهای ۱۹۸۴ تا ۱۹۹۱ توسط رنو تولید و عرضه می‌شد. Renault Espace 1 en France azure.jpg
۱۹۹۱–۱۹۹۶ رنو اسپیس دو مدل توسعه یافته از رنو اسپیس و نسل دوم این مدل است، که طراحی موتور آن بر پایه رنو ۲۵ انجام شده است. Renault Espace front 20070520.jpg
۱۹۹۶–۲۰۰۳ رنو سینیک بر پایه مدل رنو مگان طراحی و تولید می‌شد. Renault Scenic front 20080118.jpg
۱۹۹۶–۲۰۰۲ رنو اسپیس سه نسل سوم از مدل رنو اسپیس بود که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد. 2002 Renault Espace Expression DCi 2.2 Front.jpg
۲۰۰۰–تاکنون' رنو اسپیس چهار نسل چهارم از خودروی رنو اسپیس است، که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد. Renault Espace IV Phase II 2.0 dCi.JPG
۲۰۰۳–۲۰۰۹ رنو سینیک دو نسل دوم از رنو سینیک است، که مدل کوچک از خودروی رنو مگان نسل دوم نیز می‌باشد. Renault Scenic II front 20090202.jpg
۲۰۰۴–۲۰۱۲ رنو مودس بر پایه مدل‌های رنو توینگو و کلیو. Renault Grand Modus front-1.JPG
۲۰۰۹–تاکنون' رنو سینیک سه بر پایه مدل رنو وگان نسل سوم. Renault Scénic III Phase I Grand Dynamique Mokkabraun.JPG

خودروهای استیشن[ویرایش]

۱۹۶۵–۱۹۹۲ رنو اف۴ بر روی پلتفرم مدل رنو ۴. Renault 4 F4.JPG
۱۹۸۵–۱۹۹۸ رنو رپید بر پایه مدل نسل دوم رنو ۵. Renault Express.jpg
۱۹۹۸–۲۰۰۷ رنو کانگو طراحی توسط سیتروئن. Renault Kangoo I front 20090121.jpg
۲۰۰۸-اکنون رنو کانگو دو نسل دوم از رنو کانگو.[۸] Renault Kangoo II Phase I Mint-Blau.JPG

خودروهای ون[ویرایش]

۱۹۸۱–۱۹۹۸ رنو مستر یک Renault van.jpg
۱۹۸۱–۲۰۰۱ رنو ترافیک یک Renault Trafic front 20080106.jpg
۱۹۹۸–۲۰۱۰ رنو مستر دو بر پایه نیسان اینتراستار. Renault Master front 20080326.jpg
۲۰۰۱-اکنون رنو ترافیک بر پایه خودروی اوپل ویوارو. Renault Trafic Kombi.jpg
۲۰۱۰-اکنون رنو مستر سه Renault Master III front 20100504.jpg

رنو در ایران[ویرایش]

اسناد تأسیس رنو پارس به تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۰۴ توسط رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل رنو، رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، مدیرعامل‌های وقت شرکت‌های پارس خودرو، ایران خودرو و سایپا به امضاء رسید. از این تاریخ، فعالیت رنو پارس بعنوان یک شرکت مشارکتی، که مسئولیت هماهنگی و همکاری میان رنو و صنعت خودروسازی ایران را به عهده دارد، آغاز گردید.

تا سال ۲۰۱۸ مدل‌های زیر از رنو در ایران یا مونتاژ می‌شوند یا مونتاژ می‌شده‌اند یا به ایران وارده شده‌اند:

برخی خودروهایی که با برند رنو در ایران موجود می‌باشند، در قالب سی‌کی‌دی توسط شرکت رنو به کارخانجات سه شرکت ایران خودرو، سایپا و پارس خودرو تحویل داده می‌شود و فرایند مونتاژ آنها تحت نظارت رنو پارس انجام می‌گیرد. برخی دیگر از مدل‌های رنو نیز بصورت سی بی یو از طریق نمایندگی رسمی این شرکت در ایران، یعنی شرکت نگین خودرو به بازار عرضه می‌شود.

محصولات شرکت رنو تراکس نیز که از شرکت‌های تابعه اسبق رنو می‌باشد و شامل کامیون و اتوبوس است، توسط شرکت رنو تراکس ایران و شرکت شهاب خودرو، در ایران مونتاژ می‌شوند.

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ "Consolidated financial statements 2013" (PDF). Renault. Archived from the original on 18 March 2014. Retrieved 18 March 2014. 
  2. "World motor vehicle production OICA correspondants survey without double counts world ranking of manufacturers year 2011" (PDF). 
  3. Pearson, David (8 July 2010). "Renault's First-Half Global Sales Rise 22%". online.wsj.com. وال استریت ژورنال. Retrieved 24 February 2014. 
  4. Ciferri, Luca (10 January 2014). "Why Ghosn favors separate CEOs for Renault and Nissan". europe.autonews.com. Automotive News Europe. Archived from the original on 24 February 2014. Retrieved 24 February 2014. 
  5. "Renault Group website". Renault.com. 27 March 1999. Retrieved 5 January 2011. 
  6. "France Investigates Renault Spying Case". NPR.org. Retrieved 10 January 2011. 
  7. http://www.renault.com/en/finance/action/pages/repartition-du-capital.aspx
  8. Kangoo Elektro ist Van of the Year 2012, Verkehrsrundschau, 25. November 2011, abgerufen am 5. Dezember 2013
  9. http://www.neginkhodro.com

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]