مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۱۳

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
مسابقات جهانی فرمول یک فصل ۲۰۱۳
مسابقات قهرمانی رانندگان: سباستین فتل
مسابقات قهرمانی سازندگان: ردبول-رنو
قبلی: فصل ۲۰۱۲ بعدی: فصل ۲۰۱۴
مسابقه بر پایهٔ کشور | مسابقه بر پایهٔ فصل
سباستین فتل به همراه ردبول ریسینگ برای چهارمین دوره پیاپی قهرمان شد.
فرناندو آلونسو با ۱۵۰ امتیاز کمتر در رتبهٔ دوم رده‌بندی رانندگان ایستاد.

مسابقات فرمول یک فصل ۲۰۱۳ شصت و هفتمین دورهٔ مسابقات اتومبیل‌رانی فرمول یک بود که توسط فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی به عنوان بالاترین سطح رقابت خودروهای مسابقه‌ای چرخ‌باز تأیید شده‌است. یازده تیم و بیست و سه راننده در ۱۹ مسابقه جایزه بزرگ شرکت کردند تا رانندهٔ برندهٔ مسابقات جهانی رانندگان و تیم برندهٔ مسابقات جهانی سازندگان مشخص شود. فصل ۲۰۱۳ با مسابقهٔ استرالیا در ۱۷ مارس آغاز شد و با مسابقهٔ برزیل در ۲۴ نوامبر به پایان رسید.

فصل ۲۰۱۳ آخرین فصلی بود که از تنظیمات موتور وی۸ ۲٫۴ لیتری استفاده می‌شد. از سال ۲۰۱۴ موتور وی۶ توربوشارژ ۱٫۵ لیتری جایگزین آن شد. همچنین با بازنشسته شدن میشائیل شوماخر در پایان فصل ۲۰۱۲، نخستین فصلی بود که هیچ راننده‌ای از سدهٔ پیش در آن شرکت نداشت. جنسون باتن که در سال ۲۰۰۰ وارد فرمول یک شده‌بود، باتجربه‌ترین رانندهٔ فصل بود.

سباستین فتل با موفقیت از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد[۱] و چهار مسابقه پیش از پایان فصل، برای چهارمین بار پیاپی قهرمان جهان شد. به این ترتیب او سومین راننده‌ای شد که چهار قهرمانی پیاپی در فرمول یک به دست آورده‌است. همچنین عملکرد فتل در فصل ۲۰۱۳ برای او جایزهٔ لوریس ورزشکار برتر سال را به ارمغان آورد.[۲] فتل پس از آلن پروست، خوان مانوئل فانخیو و میشائیل شوماخر چهارمین راننده‌ای بود که دست کم چهار بار قهرمان شده‌است.

تیم مسابقه ردبول با همکاری فتل و هم‌تیمی او مارک وبر در همان مسابقه‌ای که فتل قهرمان شد، از عنوان قهرمانی جهان سازندگان دفاع کرد.

تیم‌ها و رانندگان[ویرایش]

تیم‌ها و رانندگان زیر برای رقابت در فصل ۲۰۱۳ تحت توافق‌نامهٔ کنکورد قرارداد بستند. در جایزه بزرگ مالزی ۲۰۱۲ برنی اکلستون اعلام کرد که اکثریت تیم‌های حاضر در فصل ۲۰۱۲ با حضور در فصل ۲۰۱۳ موافقت کرده‌اند.[۳] سپس در جایزه بزرگ بریتانیا اعلام کرد همهٔ تیم‌ها با اصول قرارداد جدید موافق هستند[۴] و آخرین نسخهٔ توافق‌نامه پیش از جایزه بزرگ هند ۲۰۱۲ در اختیار تیم‌ها قرار گرفت.[۵]

فهرست ورودی اولیه توسط فدراسیون بین‌المللی در ۳۰ نوامبر ۲۰۱۲[۶] و فهرست نهایی در ۳ مارس ۲۰۱۳ منتشر شد.[۷]

ورودی سازنده شاسی موتور لاستیک شماره رانندگان مسابقه‌ای مسابقات رانندگان تمرینی
اتریش اینفینیتی ردبول ریسینگ ردبول-رنو آربی۹ رنو آراس۲۷-۲۰۱۳ P ۱ آلمان سباستین فتل[۸] همه ن/م
۲ استرالیا مارک وبر[۹] همه
ایتالیا اسکودریا فراری فراری اف۱۳۸ فراری نوع ۰۵۶ P ۳ اسپانیا فرناندو آلونسو[۱۰] همه ن/م
۴ برزیل فلیپه ماسا[۱۱] همه
بریتانیای کبیر وودافون مک‌لارن مرسدس مک‌لارن-مرسدس ام‌پی۴-۲۸ مرسدس اف‌او ۱۰۸اف P ۵ بریتانیای کبیر جنسون باتن[۱۲] همه ن/م
۶ مکزیک Sergio Pérez[۱۳] همه
بریتانیای کبیر تیم فرمول یک لوتوس لوتوس-رنو ای۲۱ رنو آراس۲۷-۲۰۱۳ P ۷ فنلاند کیمی رایکونن[۱۴] ۱–۱۷ ن/م
فنلاند هیکی کوالاینن[۱۵] ۱۸–۱۹
۸ فرانسه رومن گروژان[۱۶] همه
آلمان تیم فرمول یک مرسدس ای‌ام‌جی پتروناس مرسدس اف۱ دبلیو۰۴ مرسدس اف‌او ۱۰۸اف[۱۷] P ۹ آلمان نیکو رزبرگ[۱۸] همه ن/م
۱۰ بریتانیای کبیر لوئیز همیلتون[۱۹] همه
سوئیس تیم فرمول یک ساوبر Sauber-فراری سی۳۲ فراری نوع ۰۵۶ P ۱۱ آلمان Nico Hülkenberg[۲۰] همه ن/م
۱۲ مکزیک Esteban Gutiérrez[۲۱] همه
هند تیم فرمول یک ساهارا فورس ایندیا فورس ایندیا-مرسدی وی‌جی‌ام۰۶ مرسدس اف‌او ۱۰۸اف P ۱۴ بریتانیای کبیر Paul di Resta[۲۲] همه بریتانیای کبیر James Calado[۲۳]
۱۵ آلمان آدریان زوتیل[۲۴] همه
بریتانیای کبیر تیم فرمول یک ویلیامز ویلیامز-رنو اف‌دبلیو۳۵ رنو آراس۲۷-۲۰۱۳ P ۱۶ ونزوئلا Pastor Maldonado[۲۵] همه ن/م
۱۷ فنلاند والتری بوتاس[۲۵] همه
ایتالیا اسکودریا تورو روسو تورو روسو-فراری اس‌آرتی۸ فراری نوع ۰۵۶ P ۱۸ فرانسه Jean-Éric Vergne[۲۶] همه روسیه Daniil Kvyat[۲۷][۲۸]
۱۹ استرالیا دنیل ریکاردو[۲۶] همه
مالزی تیم فرمول یک کترهام کترهام-رنو سی‌تی۰۳ رنو آراس۲۷-۲۰۱۳ P ۲۰ فرانسه Charles Pic[۲۹] همه چین Ma Qinghua[۳۰]
فنلاند هیکی کوالاینن[۳۱]
ایالات متحده آمریکا الکساندر روسی[۳۲]
۲۱ هلند Giedo van der Garde[۳۳] همه
روسیه تیم فرمول یک ماروسیا ماروسیا-کازوورث ام‌آر۰۲ کازوورث سی‌ای۲۰۱۳ P ۲۲ فرانسه ژول بیانچی[۳۴] همه ونزوئلا Rodolfo González[۳۱]
۲۳ بریتانیای کبیر Max Chilton[۳۵] همه

تغییر تیم‌ها[ویرایش]

پنج راننده در فصل ۲۰۱۳ نخستین حضور خود در فرمول یک را تجربه کردند. چهار رانندهٔ تصویر بالا (از بالا راست به صورت ساعتگرد): والتری بوتاس (ویلیامز)، مکس چیلتون و ژول بیانچی (ماروسیا) و استبان گوتیرز (ساوبر). گیدو فن در گارد در تصویر دیده نمی‌شود.
لوئیز همیلتون از مک‌لارن جدا شد و به مرسدس بنز پیوست.

تسان کپیتال مالک تیم اچ‌آرتی در نوامبر ۲۰۱۲ اعلام کرد که قصد دارد تیم را به فروش برساند. اگر تا ۳۰ نوامبر (آخرین مهلت پرداخت ورودی برای فصل ۲۰۱۳) خریداری برای تیم پیدا نمی‌شد، تیم بسته می‌شد. تسان کپیتال نتوانست خریداری پیدا کند و تیم اچ‌آرتی از فهرست ورودی ۲۰۱۳ کنار گذاشته شد. مدتی بعد خبر تصفیه شرکت منتشر شد و در نهایت به تئو مارتین که مالک شرکتی در زمینهٔ بازیافت قطعات خودرو بود، فروخته شد.

تغییر رانندگان[ویرایش]

میشائیل شوماخر در فصل ۲۰۱۰ قراردادی سه‌ساله با مرسدس ای‌ام‌جی بست و با خاتمهٔ قرارداد در پایان فصل ۲۰۱۲ پیشنهادی برای تمدید قرارداد او در فصل ۲۰۱۳ ارائه شد. ولی شوماخر که نتایج خوبی در سه فصل گذشته به دست نیاورده بود، دربارهٔ آیندهٔ خود مردد بود و مرسدس به دنبال به خدمت گرفتن رانندهٔ تازه‌ای رفت. پس از یک دوره مذاکره، لوئیز همیلتون، قهرمان فصل ۲۰۰۸ اعلام کرد که برای سه سال آینده به تیم مرسدس خواهد پیوست. با این انتقال، همکاری چهارده ساله همیلتون با مک‌لارن به پایان رسید. در نهایت، شوماخر بازنشستگی خود را در پایان فصل ۲۰۱۲ اعلام کرد.

با جدایی همیلتون از مک‌لارن، سرخیو پرز از ساوبر جانشین او شد. پرز پیشتر عضو انجمن رانندگان فراری بود و اگر صندلی خالی در فراری وجود داشت، نخستین نامزد پیوستن به تیم در نظر گرفته می‌شد.[۳۶] ولی اعتراف کرد با این که با تیم صحبت کرده‌بود، هرگز رانندگی برای آن‌ها را پیشنهادی واقعی نمی‌دانست. ضمناً مک‌لارن بهترین جایی بود که می‌توانست برود.[۳۷]

نیکو هالکنبرگ که قرارداری چندساله با فورس ایندیا امضا کرده‌بود، پس از یک سال از این تیم جدا شد[۳۸] تا صندلی خالی ساوبر را پر کند. استبان گوتیرز که در فصل‌های ۲۰۱۱ و ۲۰۱۲ افزون بر شرکت در مسابقات جی‌پی۲ رانندهٔ آزمایشی و ذخیرهٔ ساوبر بود، هم‌تیمی هالکنبرگ شد. آدریان زوتیل که یک فصل دور از مسابقات بود، جانشین هالکنبرگ در فورس ایندیا شد.[۲۴]

با پیوستن هالکنبرگ و گوتیرز به ساوبر، دیگر جایی برای کامویی کوبایاشی در تیم نبود. کوبایاشی تلاش کرد با جمع‌آوری کمک از هواداران، سرمایه‌ای برای به دست آوردن یک صندلی فراهم کند. ولی مدت کوتاهی پس از آن که لوتوس اعلام کرد رومن گروژان را در فصل بعد حفظ خواهد کرد، کوبایاشی اعلام کرد امید خود برای به دست آوردن یک صندلی برای حضور در فصل ۲۰۱۳ را از دست داده‌است. البته او در فصل ۲۰۱۴ با تیم کترهام به فرمول یک بازگشت.

ویلیامز رانندهٔ آزمایشی و ذخیرهٔ خود، والتری بوتاس را به رانندهٔ تمام‌وقت ارتقا داد و او را جانشین برونو سنا کرد. بوتاس در فصل ۲۰۱۲ در پانزده جایزه بزرگ در مراحل تمرینی شرکت کرده‌بود. سنا که از تیم ویلیامز کنار گذاشته بود، ابتدا قرار بود به فورس ایندیا ملحق شود،[۳۹] ولی در نهایت وارد مسابقات قهرمانی استقامت جهان شد.[۴۰]

تغییرات میانهٔ فصل[ویرایش]

کیمی رایکونن به دلیل عمل جراحی دو مسابقه آخر فصل را از دست داد و هم‌وطنش هیکی کوالاینن جایگزین او شد. او در جایزه بزرگ سنگاپور مصدوم شده‌بود و مدتی از درد پشت رنج می‌برد.

زمان‌بندی فصل[ویرایش]

نوزده مسابقهٔ جایزه بزرگ در تقویم فصل ۲۰۱۳ گنجانده شد. تعداد مسابقات در توافق‌نامه کنکورد که میان تیم‌ها، فدراسیون بین‌المللی اتومبیل‌رانی و مدیریت فرمول یک امضا شده‌بود، مشخص شد.[۴۱]

در جایزه بزرگ مجارستان ۲۰۱۲ اکلستون اعلام کرد فصل آینده باید شامل ۲۰ مسابقه و تا حد زیادی شبیه فصل ۲۰۱۲ باشد.[۴۲] تقویم موقت در جایزه بزرگ سنگاپور اعلام شد[۴۳] و در ۲۸ سپتامبر ۲۰۱۲ به تأیید شورای ورزش‌های موتوری فدراسیون رسید.

تقویم شامل ۲۰ مسابقه بود و برای نخستین بار جایزه بزرگ آمریکا در آن گنجانده شده‌بود. قرار بود این مسابقه در ۱۶ ژوئن در خیابان‌های نیوجرسی برگزار شود.[۴۴] پس از حذف این مسابقه از تقویم،[۴۵] تعداد مسابقات به ۱۹ مسابقه کاهش یافت. شورای ورزش‌های موتوری اعلام کرد پس از توافق اکلستون با برگزار کنندگان، بیستمین مرحله در پیستی در اروپا برگزار خواهد شد.[۴۶] در فوریهٔ ۲۰۱۳ اکلستون اعلام کرد جایگزینی پیدا نکرده‌است و ۱۹ جایزه بزرگ در تقویم باقی ماند.[۴۷]

مسابقه جایزه بزرگ پیست تاریخ
۱ جایزه بزرگ استرالیا استرالیا پیست جایزه بزرگ ملبورن، ملبورن ۱۷ مارس
۲ Malaysian Grand Prix مالزی پیست بین‌المللی سپانگ، کوالا لامپور ۲۴ مارس
۳ جایزه بزرگ چین چین پیست بین‌المللی شانگهای، شانگهای ۱۴ آوریل
۴ Bahrain Grand Prix بحرین پیست بین‌المللی بحرین، صخیر ۲۱ آوریل
۵ Spanish Grand Prix اسپانیا پیست کاتالونیا، بارسلون ۱۲ مه
۶ مسابقات جایزه بزرگ موناکو موناکو Circuit de Monaco، مونت‌کارلو ۲۶ مه
۷ Canadian Grand Prix کانادا Circuit Gilles Villeneuve، مونترآل ۹ ژوئن
۸ British Grand Prix بریتانیای کبیر پیست سیلورستون، سیلورستون ۳۰ ژوئن
۹ جایزه بزرگ آلمان آلمان Nürburgring، نوربورگ ۷ ژوئیه
۱۰ Hungarian Grand Prix مجارستان ورزشگاه هونگارورینگ، بوداپست ۲۸ ژوئیه
۱۱ Belgian Grand Prix بلژیک پیست اسپا-فرانکورشان، ستوولو ۲۵ اوت
۱۲ Italian Grand Prix ایتالیا پیست ناتزیوناله مونتزا، مونتزا ۸ سپتامبر
۱۳ Singapore Grand Prix سنگاپور پیست مارینا بی استریت، سنگاپور ۲۲ سپتامبر
۱۴ Korean Grand Prix کره جنوبی Korea International Circuit، Yeongam ۶ اکتبر
۱۵ جایزه بزرگ ژاپن ژاپن پیست سوزوکا، سوزوکا ۱۳ اکتبر
۱۶ Indian Grand Prix هند Buddh International Circuit، Greater Noida ۲۷ اکتبر
۱۷ Abu Dhabi Grand Prix امارات متحده عربی پیست یاس مارینا، ابوظبی ۳ نوامبر
۱۸ United States Grand Prix ایالات متحده آمریکا پیست امریکاس، آستین ۱۷ نوامبر
۱۹ Brazilian Grand Prix برزیل پیست ژوزه کارلوس پیس، سائو پائولو ۲۴ نوامبر
منبع:[۴۸][۴۹][۵۰]

گزارش فصل[ویرایش]

مارک وبر در آخرین فصل خود در فرمول یک رتبهٔ سوم را کسب کرد.

در پایان فصل، سباستین فتل از عنوان قهرمانی خود دفاع کرد. او با پیروزی در جایزه بزرگ هند، برتری خود را به ۱۱۵ امتیاز رساند که در سه مسابقهٔ باقیمانده قابل جبران نبود. فتل با پیروزی در ۹ مسابقهٔ پیاپی در یک فصل، رکورد تازه‌ای به ثبت رساند. همچنین با رکورد تعداد پیروزی پیاپی که در فصل‌های ۱۹۵۲ و ۱۹۵۳ توسط آلبرتو اسکاری ثبت شده‌بود و نیز تعداد پیروزی در یک فصل که توسط میشائیل شوماخر در فصل ۲۰۰۴ با ۱۳ پیروزی به ثبت رسیده‌بود، برابری کرد.[۵۱] پیروزی او در جایزه بزرگ مالزی بحث‌برانگیز بود؛ زیرا برخلاف دستور تیمی از مارک وبر سبقت گرفت تا پیروزی خود را قطعی کند.[۵۲] فتل پس از مسابقه از تیم خود عذرخواهی کرد. وبر در پایان آخرین فصل حضور خود در فرمول یک در سکوی سوم قرار گرفت. نتایج فتل و وبر منجر به قطعی شدن قهرمانی ردبول در مسابقات قهرمانی سازندگان در جایزه بزرگ هند شد.

فرناندو آلونسو از فراری نایب قهرمان شد. او در دو مسابقه پیروز شد و در ۵ مسابقه بر سکوی دوم ایستاد. ولی در چند مسابقه نیز نمایش ضعیفی داشت، از جمله نتوانست جایزه بزرگ مالزی را به پایان رساند. هم‌تیمی او فلیپه ماسا در رتبهٔ هشتم قرار گرفت. در نهایت، فراری با اختلاف ۶ امتیاز رتبهٔ دوم را تقدیم مرسدس کرد.

لوئیز همیلتون از مرسدس، با یک پیروزی و چهار مقام سومی، در رتبهٔ چهارم فصل قرار گرفت. در جایزه بزرگ مالزی، دستور تیمی به سوم شدن همیلتون کمک کرد. هرچند پس از مسابقه اعتراف کرد سکو حق رزبرگ بوده‌است.[۵۳] هم‌تیمی او نیکو رزبرگ نیز با وجود پیروزی در دو مسابقه، جایگاه ششم را به دست آورد. او در سه مسابقه به خط پایان نرسید و در چند مسابقه بداقبال بود.

کیمی رایکونن از لوتوس رتبهٔ پنجم را کسب کرد؛ هرچند به دلیل جراحی کمر، دو مسابقهٔ آخر را از دست داد.[۵۴] رایکونن برندهٔ مسابقهٔ افتتاحیه در استرالیا شد و در چند مسابقه در رتبهٔ دوم ایستاد. هم‌تیمی او رومن گروژان نیز که یک مقام دومی و چند مقام سومی را کسب کرده‌بود، در پایان فصل در رتبهٔ هفتم قرار گرفت. نمایش ضعیف در چند مسابقه باعث شد لوتوس رتبهٔ سوم را به فراری بدهد و در رتبهٔ چهارم قرار گیرد.

فصل ۲۰۱۳ فصل سختی برای مک‌لارن بود[۵۵] و بهترین رتبهٔ آن‌ها رتبهٔ چهارم جنسون باتن در برزیل بود. از فصل ۲۰۰۶ نخستین باری بود که مک‌لارن در هیچ مسابقه‌ای پیروز نشد و از فصل ۱۹۸۰ نخستین باری بود که هیچ سکویی کسب نکرد. فورس ایندیا که در نیمهٔ‌ابتدایی فصل نتایج خوبی به دست آورده بود، در نیمهٔ دوم فصل افت کرد و در هفت مسابقهٔ پیاپی تنها ۳ امتیاز به دست آورد. در سوی مقابل، ساوبر نیمهٔ اول فصل بسیار سختی داشت؛ ولی پس از آن نیکو هالکنبرگ در چند مسابقه نتایج خوبی به دست آورد.

نتایج و رده‌بندی‌ها[ویرایش]

جایزه بزرگ‌ها[ویرایش]

مسابقه جایزه بزرگ Pole position Fastest lap رانندهٔ برنده سازندهٔ برنده
۱ استرالیا جایزه بزرگ استرالیا آلمان سباستین فتل فنلاند کیمی رایکونن فنلاند کیمی رایکونن بریتانیای کبیر لوتوس-رنو
۲ مالزی Malaysian Grand Prix آلمان سباستین فتل مکزیک Sergio Pérez آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۳ چین جایزه بزرگ چین بریتانیای کبیر لوئیز همیلتون آلمان سباستین فتل اسپانیا فرناندو آلونسو ایتالیا فراری
۴ بحرین Bahrain Grand Prix آلمان نیکو رزبرگ آلمان سباستین فتل آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۵ اسپانیا Spanish Grand Prix آلمان نیکو رزبرگ مکزیک Esteban Gutiérrez اسپانیا فرناندو آلونسو ایتالیا فراری
۶ موناکو مسابقات جایزه بزرگ موناکو آلمان نیکو رزبرگ آلمان سباستین فتل آلمان نیکو رزبرگ آلمان مرسدس
۷ کانادا Canadian Grand Prix آلمان سباستین فتل استرالیا مارک وبر آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۸ بریتانیای کبیر British Grand Prix بریتانیای کبیر لوئیز همیلتون استرالیا مارک وبر آلمان نیکو رزبرگ آلمان مرسدس
۹ آلمان جایزه بزرگ آلمان بریتانیای کبیر لوئیز همیلتون اسپانیا فرناندو آلونسو آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۱۰ مجارستان Hungarian Grand Prix بریتانیای کبیر لوئیز همیلتون استرالیا مارک وبر بریتانیای کبیر لوئیز همیلتون آلمان مرسدس
۱۱ بلژیک Belgian Grand Prix بریتانیای کبیر لوئیز همیلتون آلمان سباستین فتل آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۱۲ ایتالیا Italian Grand Prix آلمان سباستین فتل بریتانیای کبیر لوئیز همیلتون آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۱۳ سنگاپور Singapore Grand Prix آلمان سباستین فتل آلمان سباستین فتل آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۱۴ کره جنوبی Korean Grand Prix آلمان سباستین فتل آلمان سباستین فتل آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۱۵ ژاپن جایزه بزرگ ژاپن استرالیا مارک وبر استرالیا مارک وبر آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۱۶ هند Indian Grand Prix آلمان سباستین فتل فنلاند کیمی رایکونن آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۱۷ امارات متحده عربی Abu Dhabi Grand Prix استرالیا مارک وبر اسپانیا فرناندو آلونسو آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۱۸ ایالات متحده آمریکا United States Grand Prix آلمان سباستین فتل آلمان سباستین فتل آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو
۱۹ برزیل Brazilian Grand Prix آلمان سباستین فتل استرالیا مارک وبر آلمان سباستین فتل اتریش ردبول-رنو

رده‌بندی رانندگان[ویرایش]

به ۱۰ رانندهٔ برتر هر مسابقه بر اساس جدول زیر امتیاز داده شد:

امتیاز اول دوم سوم چهارم پنجم ششم هفتم هشتم نهم دهم
امتیاز ۲۵ ۱۸ ۱۵ ۱۲ ۱۰ ۸ ۶ ۴ ۲ ۱
رتبه راننده استرالیا
استرالیا
مالزی
مالزی
چین
چین
بحرین
بحرین
اسپانیا
اسپانیا
موناکو
موناکو
کانادا
کانادا
بریتانیا
بریتانیای کبیر
آلمان
آلمان
مجارستان
مجارستان
بلژیک
بلژیک
ایتالیا
ایتالیا
سنگاپور
سنگاپور
کره ج.
کره جنوبی
ژاپن
ژاپن
هند
هند
امارات
امارات متحده عربی
آمریکا
ایالات متحده آمریکا
برزیل
برزیل
امتیاز
۱ آلمان سباستین فتل ۳ ۱ ۴ ۱ ۴ ۲ ۱ انصراف ۱ ۳ ۱ ۱ ۱ ۱ ۱ ۱ ۱ ۱ ۱ ۳۹۷
۲ اسپانیا فرناندو آلونسو ۲ انصراف ۱ ۸ ۱ ۷ ۲ ۳ ۴ ۵ ۲ ۲ ۲ ۶ ۴ ۱۱ ۵ ۵ ۳ ۲۴۲
۳ استرالیا مارک وبر ۶ ۲ انصراف ۷ ۵ ۳ ۴ ۲ ۷ ۴ ۵ ۳ ۱۵ انصراف ۲ انصراف ۲ ۳ ۲ ۱۹۹
۴ بریتانیای کبیر لوئیز همیلتون ۵ ۳ ۳ ۵ ۱۲ ۴ ۳ ۴ ۵ ۱ ۳ ۹ ۵ ۵ انصراف ۶ ۷ ۴ ۹ ۱۸۹
۵ فنلاند کیمی رایکونن ۱ ۷ ۲ ۲ ۲ ۱۰ ۹ ۵ ۲ ۲ انصراف ۱۱ ۳ ۲ ۵ ۷ انصراف ۱۸۳
۶ آلمان نیکو رزبرگ انصراف ۴ انصراف ۹ ۶ ۱ ۵ ۱ ۹ ۱۹ ۴ ۶ ۴ ۷ ۸ ۲ ۳ ۹ ۵ ۱۷۱
۷ فرانسه رومن گروژان ۱۰ ۶ ۹ ۳ انصراف انصراف ۱۳ ۱۹ ۳ ۶ ۸ ۸ انصراف ۳ ۳ ۳ ۴ ۲ انصراف ۱۳۲
۸ برزیل فلیپه ماسا ۴ ۵ ۶ ۱۵ ۳ انصراف ۸ ۶ انصراف ۸ ۷ ۴ ۶ ۹ ۱۰ ۴ ۸ ۱۲ ۷ ۱۱۲
۹ بریتانیای کبیر جنسون باتن ۹ ۱۷ ۵ ۱۰ ۸ ۶ ۱۲ ۱۳ ۶ ۷ ۶ ۱۰ ۷ ۸ ۹ ۱۴ ۱۲ ۱۰ ۴ ۷۳
۱۰ آلمان Nico Hülkenberg DNS ۸ ۱۰ ۱۲ ۱۵ ۱۱ انصراف ۱۰ ۱۰ ۱۱ ۱۳ ۵ ۹ ۴ ۶ ۱۹ ۱۴ ۶ ۸ ۵۱
۱۱ مکزیک Sergio Pérez ۱۱ ۹ ۱۱ ۶ ۹ ۱۶ ۱۱ ۲۰ ۸ ۹ ۱۱ ۱۲ ۸ ۱۰ ۱۵ ۵ ۹ ۷ ۶ ۴۹
۱۲ بریتانیای کبیر Paul di Resta ۸ انصراف ۸ ۴ ۷ ۹ ۷ ۹ ۱۱ ۱۸ انصراف انصراف ۲۰ انصراف ۱۱ ۸ ۶ ۱۵ ۱۱ ۴۸
۱۳ آلمان آدریان زوتیل ۷ انصراف انصراف ۱۳ ۱۳ ۵ ۱۰ ۷ ۱۳ انصراف ۹ ۱۶ ۱۰ ۲۰ ۱۴ ۹ ۱۰ انصراف ۱۳ ۲۹
۱۴ استرالیا دنیل ریکاردو انصراف ۱۸ ۷ ۱۶ ۱۰ انصراف ۱۵ ۸ ۱۲ ۱۳ ۱۰ ۷ انصراف ۱۹ ۱۳ ۱۰ ۱۶ ۱۱ ۱۰ ۲۰
۱۵ فرانسه Jean-Éric Vergne ۱۲ ۱۰ ۱۲ انصراف انصراف ۸ ۶ انصراف انصراف ۱۲ ۱۲ انصراف ۱۴ ۱۸ ۱۲ ۱۳ ۱۷ ۱۶ ۱۵ ۱۳
۱۶ مکزیک Esteban Gutiérrez ۱۳ ۱۲ انصراف ۱۸ ۱۱ ۱۳ ۲۰ ۱۴ ۱۴ انصراف ۱۴ ۱۳ ۱۲ ۱۱ ۷ ۱۵ ۱۳ ۱۳ ۱۲ ۶
۱۷ فنلاند والتری بوتاس ۱۴ ۱۱ ۱۳ ۱۴ ۱۶ ۱۲ ۱۴ ۱۲ ۱۶ انصراف ۱۵ ۱۵ ۱۳ ۱۲ ۱۷ ۱۶ ۱۵ ۸ انصراف ۴
۱۸ ونزوئلا Pastor Maldonado انصراف انصراف ۱۴ ۱۱ ۱۴ انصراف ۱۶ ۱۱ ۱۵ ۱۰ ۱۷ ۱۴ ۱۱ ۱۳ ۱۶ ۱۲ ۱۱ ۱۷ ۱۶ ۱
۱۹ فرانسه ژول بیانچی ۱۵ ۱۳ ۱۵ ۱۹ ۱۸ انصراف ۱۷ ۱۶ انصراف ۱۶ ۱۸ ۱۹ ۱۸ ۱۶ انصراف ۱۸ ۲۰ ۱۸ ۱۷ ۰
۲۰ فرانسه Charles Pic ۱۶ ۱۴ ۱۶ ۱۷ ۱۷ انصراف ۱۸ ۱۵ ۱۷ ۱۵ انصراف ۱۷ ۱۹ ۱۴ ۱۸ انصراف ۱۹ ۲۰ انصراف ۰
۲۱ فنلاند هیکی کوالاینن ۱۴ ۱۴ ۰
۲۲ هلند Giedo van der Garde ۱۸ ۱۵ ۱۸ ۲۱ انصراف ۱۵ انصراف ۱۸ ۱۸ ۱۴ ۱۶ ۱۸ ۱۶ ۱۵ انصراف انصراف ۱۸ ۱۹ ۱۸ ۰
۲۳ بریتانیای کبیر Max Chilton ۱۷ ۱۶ ۱۷ ۲۰ ۱۹ ۱۴ ۱۹ ۱۷ ۱۹ ۱۷ ۱۹ ۲۰ ۱۷ ۱۷ ۱۹ ۱۷ ۲۱ ۲۱ ۱۹ ۰
رتبه راننده استرالیا
استرالیا
مالزی
مالزی
چین
چین
بحرین
بحرین
اسپانیا
اسپانیا
موناکو
موناکو
کانادا
کانادا
بریتانیا
بریتانیای کبیر
آلمان
آلمان
مجارستان
مجارستان
بلژیک
بلژیک
ایتالیا
ایتالیا
سنگاپور
سنگاپور
کره ج.
کره جنوبی
ژاپن
ژاپن
هند
هند
امارات
امارات متحده عربی
آمریکا
ایالات متحده آمریکا
برزیل
برزیل
امتیاز
جایزه بزرگ
  • پررنگ - خط یک
  • مورب - سریع‌ترین دور

یادداشت:

  • † — راننده علی‌رغم به پایان نرساندن مسابقه، به علت طی کردن بیش از ۹۰٪ مسیر، در رده‌بندی قرار گرفت.

منابع[ویرایش]

  1. "Vettel is champion, Button wins thriller". Autosport. 25 November 2012. Retrieved 25 November 2012. 
  2. Rumsby, Ben (26 March 2014). "Laureus Awards: Sebastian Vettel named World Sportsman of the Year". The Telegraph. London: Telegraph Media Group Limited. Retrieved 27 March 2014. 
  3. Noble, Jonathan (24 March 2012). "'Majority' of Formula 1 teams commit to new Concorde deal". Autosport. Retrieved 24 March 2012. 
  4. Noble, Jonathan (7 July 2012). "Ecclestone suggests leading teams should help set future technical rules in new Concorde Agreement". Autosport. Retrieved 7 July 2012. 
  5. "Press Release – 2012 Concorde Agreement". Fédération Internationale de l'Automobile. 22 October 2012. Archived from the original on 25 October 2012. Retrieved 23 October 2012. 
  6. "2013 FIA Formula One World Championship Entry List" (PDF). Fédération Internationale de l'Automobile. 30 November 2012. Archived (PDF) from the original on 31 May 2013. Retrieved 31 January 2012. 
  7. "2013 FIA Formula One World Championship Entry List". Fédération Internationale de l'Automobile. 3 March 2013. Archived from the original on 10 March 2013. Retrieved 31 January 2014. 
  8. Beer, Matt (14 March 2011). "Horner pleased to end Vettel rumours". Autosport. Retrieved 14 March 2011. 
  9. Beer, Matt (10 July 2012). "Webber will stay with Red Bull Racing for the 2013 Formula 1 season". Autosport. Retrieved 10 July 2012. 
  10. "Fernando Alonso signs new Ferrari contract". BBC Sport. 8 March 2012. Retrieved 19 May 2012. 
  11. "Massa signs new Ferrari deal for 2013". ESPN. 16 October 2012. Retrieved 16 October 2012. 
  12. Elizalde, Pablo (5 October 2011). "Button secures new multi-year contract at McLaren". Autosport. Retrieved 5 October 2011. 
  13. Collantine, Keith (28 September 2012). "Perez takes place of Mercedes-bound Hamilton at McLaren". f1fanatic.co.uk. 
  14. "Kimi Raikkonen re-signs with Lotus for 2013". Autosport. 29 October 2012. Retrieved 29 October 2012. 
  15. "Lotus agrees deal with Heikki Kovalainen to replace Kimi Raikkonen". Autosport. 10 November 2013. 
  16. "Romain Grosjean will stay at Lotus for 2013 F1 season". Autosport. 17 December 2012. Retrieved 17 December 2012. 
  17. "Mercedes F1 W04". مرسدس جی‌پی. Retrieved 24 January 2014. 
  18. "Mercedes GP Petronas and Nico Rosberg agree to contract extension". Mercedes GP. 10 November 2011. Archived from the original on 7 November 2011. Retrieved 10 November 2011. 
  19. Cary, Tom (28 September 2012). "Lewis Hamilton to join Mercedes in $100m move from McLaren, signing a three-year deal". The Daily Telegraph. London. Retrieved 28 September 2012. 
  20. "Sauber F1 Team signs on Nico Hulkenberg for 2013". Sauber F1 Team. 31 October 2012. Archived from the original on 4 November 2012. Retrieved 31 October 2012. 
  21. "Sauber F1 Team signs Esteban Gutiérrez as its race driver, Robin Frijns becomes test and reserve driver". Sauber F1 Team. 23 November 2012. Archived from the original on 30 November 2012. Retrieved 23 November 2012. 
  22. "Paul Di Resta". forceindiaf1.com. 31 January 2013. Archived from the original on 17 January 2013. Retrieved 31 January 2013. 
  23. "James Calado: Force India name Englishman as reserve driver". بی‌بی‌سی اسپورت. 2 September 2013. Retrieved 4 September 2013. 
  24. ۲۴٫۰ ۲۴٫۱ "Adrian Sutil completes Sahara Force India's 2013 line-up". forceindiaf1.com. 28 February 2013. Archived from the original on 2 March 2013. Retrieved 28 February 2013. 
  25. ۲۵٫۰ ۲۵٫۱ Collantine, Keith (28 November 2012). "Bottas joins Maldonado at Williams for 2013". F1 Fanatic. Keith Collantine. Retrieved 29 November 2012. 
  26. ۲۶٫۰ ۲۶٫۱ Collantine, Keith (31 October 2012). "Toro Rosso resigns Ricciardo and Vergne for 2013". f1fanatic.co.uk. 
  27. "GP3 champ Kvyat set for Toro Rosso Friday runs in USA, Brazil". Formula1.com. Archived from the original on 3 November 2013. Retrieved 2 November 2013. 
  28. "Toro Rosso 2014 Formula 1 driver Daniil Kvyat set for GP Friday runs". Autosports. 25 October 2013. Retrieved 26 October 2013. 
  29. "Marussia driver Charles Pic switches to Caterham for 2013". بی‌بی‌سی اسپورت. 23 November 2012. Retrieved 23 November 2012. 
  30. Collantine, Keith (12 April 2013). "Mercedes comfortably quickest in first practice". F1 Fanatic. Keith Collantine. Retrieved 12 April 2013. 
  31. ۳۱٫۰ ۳۱٫۱ Beer, Matt (19 April 2013). "Bahrain GP: Felipe Massa tops opening practice session". Autosport. Retrieved 19 April 2013. 
  32. "Di Resta tops damp Montreal opener". Formula One. 7 June 2013. Archived from the original on 10 June 2013. Retrieved 7 June 2013. 
  33. "Van der Garde to race for Caterham". GPUpdate.net. 1 February 2013. Retrieved 1 February 2013. 
  34. "Jules Bianchi to race". marussiaf1team.com. 1 March 2013. Archived from the original on 4 March 2013. Retrieved 1 March 2013. 
  35. "To the Max – Max Chilton will make his Formula 1 racing debut with us in 2013". marussiaf1team.com. 18 December 2012. Archived from the original on 31 December 2012. Retrieved 18 December 2012. 
  36. Noble, Jonathan (28 September 2012). "Sergio Perez gets Lewis Hamilton's McLaren seat". Autosport. Retrieved 28 September 2012. 
  37. Collantine, Keith (4 September 2012). "Perez: Ferrari was "never an option"". F1 Fanatic. Keith Collantine. Retrieved 4 September 2012. 
  38. "Force India won't stand in drivers way". Autosport. 9 September 2012. Retrieved 9 September 2012. 
  39. "F1 : Senna slams Indian Formula 1 team after talks – STR may switch engines". F1sa.com. 21 February 2013. Retrieved 23 February 2013. 
  40. Watkins, Gary (5 February 2013). "Bruno Senna leaves F1 for Aston Martin Le Mans and WEC drive". Autosport. Retrieved 5 February 2013. 
  41. "Concorde clause paves the way for 25 race F1 calendar". PitPass.com. 6 December 2010. Retrieved 26 October 2011. 
  42. Noble, Jonathan (28 July 2012). "F1 will stick to 20 races next season, Bernie Ecclestone confirms". Autosport. Retrieved 29 July 2012. 
  43. Coch, Mat (21 September 2012). "Revealed the 2013 draft calendar". Pitpass.com. 
  44. "New Jersey to host Grand Prix of America in 2013". BBC F1. 25 October 2011. 
  45. "New Jersey Grand Prix to be postponed until 2014". Autosport. 19 October 2012. Retrieved 19 October 2012. 
  46. "2013 FIA Formula One World Championship Race Calendar". Formula One. 17 November 2012. Archived from the original on 18 June 2014. Retrieved 17 November 2012. 
  47. Noble, Jonathan (5 February 2013). "Bernie Ecclestone confirms Formula 1 will stick to 19 races in 2013". Autosport. Retrieved 5 February 2013. 
  48. "FIA Formula One calendar". Fédération Internationale de l'Automobile. Archived from the original on 8 February 2013. Retrieved 21 February 2013. 
  49. "2013 Formula One calendar". Formula One. Archived from the original on 18 June 2014. Retrieved 21 February 2013. 
  50. Elizalde, Pablo (8 March 2013). "2013 Formula 1 calendar to stay at 19 races as FIA ends 20th GP hunt". Autosport. Haymarket Media Group. Retrieved 8 March 2013. 
  51. "F1: Sebastian Vettel caps record year with Brazilian GP win". thestar.com. Toronto: thestar.com. 24 November 2013. Retrieved 27 November 2013. 
  52. "Sparks fly at Malaysian Grand Prix". Al Jazeera. Sport. Doha, Qatar. 24 March 2013. Retrieved 16 April 2013. 
  53. Brown, Oliver (24 March 2013). "Malaysian Grand Prix 2013: Lewis Hamilton benefits from team orders as Niko Rosberg fumes". The Daily Telegraph. London. Retrieved 2 July 2013. 
  54. "Kimi Raikkonen to miss final two F1 races of the season". bbc.co.uk. BBC Sports. 10 November 2013. Retrieved 27 November 2013. 
  55. "Jenson Button says McLaren struggling with 2013 car". Racing Fanatic.net. racingfanatic.net. Archived from the original on 25 February 2013. Retrieved 16 April 2013.