رنو-نیسان آلیانس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
رنو-نیسان آلیانس
نوع مشارکت استراتژیک
صنعت صنعت خودروسازی
بنا نهاده ۱۹۹۹
بنیانگذاران لوئیس شوارتز
یوشیکازو هاناوا
دفتر مرکزی آمستردام
افراد کلیدی کارلوس غصن
(رئیس هیئت مدیره)
و
(مدیر عامل اجرایی)
محصولات خودرو
کامیون
شرکت‌های وابسته رنو
نیسان
اینفینیتی
رنو سامسونگ موتورز
داتسون
داچیا
لادا
دایملر آ گ (۳٫۱٪)
وب‌گاه Renault–Nissan Alliance

رنو-نیسان آلیانس، (به فرانسوی: Renault–Nissan Alliance) شرکت خودروسازی ژاپنی-فرانسوی است، که از مشارکت استراتژیک دو شرکت خودروسازی رنو و نیسان در سال ۱۹۹۹ تأسیس شد و هم‌اکنون از هر ۱۰ خودروی تولید شده در جهان، یک خودرو به این شرکت تعلق دارد.[۱]

شرکت رنو-نیسان آلیانس در حال حاضر دارای بیش از ۳۵۰٫۰۰۰ کارمند است و کنترل ۷ شرکت خودروسازی اینفینیتی، رنو سامسونگ موتورز، نیسان، رنو، داتسون، داچیا و لادا را در اختیار دارد.[۲]

دفتر مرکزی این شرکت در شهر آمستردام، هلند قرار دارد و در سال ۲۰۱۲ شمار ۸٫۱ میلیون دستگاه خودرو به‌فروش رساند، که پس از شرکت‌های جنرال موتورز، تویوتا و گروه فولکس‌واگن به‌عنوان چهارمین شرکت خودروسازی جهان شناخته شد.[۳] در حال حاضر کارلوس غصن سکان رهبری شرکت رنو-نیسان آلیانس را در دست دارد.

رنو[ویرایش]

مرکز تحقیق و توسعه رنو، در گویانکور، که ۱۲٫۰۰۰ نفر در آن اشتغال دارند

رنو، (به فرانسوی: Renault) شرکت خودروسازی فرانسوی است، که در زمینه طراحی، ساخت و توزیع کلاس‌های مختلف خودرو، وسایل نقلیه تجاری، کامیون، تریلر، تراکتور، اتوریل، اتوبوس و خودروهای برقی فعالیت می‌نماید. دفتر مرکزی این شرکت در شهر بولوین-بیانکور، فرانسه قرار دارد.

شرکت رنو در سال ۲۰۱۱ پس از گروه فولکس‌واگن و پژو سیتروئن به‌عنوان سومین خودروساز اروپا شناخته‌شد.[۴] این شرکت هم‌اکنون در رتبه نهم از بزرگترین شرکت‌های خودروسازی جهان قرار دارد.

شرکت رنو مالک اکثریت سهام شرکت رومانیایی داچیا، شرکت ترکیه‌ای اویاک-رنو، شرکت کره‌ای رنو سامسونگ موتورز و شرکت ایرانی رنو پارس می‌باشد.[۵] این شرکت هم‌چنین ۴۳٫۴٪ درصد از سهام شرکت ژاپنی نیسان[۶] و ۲۵٪ درصد از شرکت روسی آوتوواز را نیز در اختیار دارد. در حال حاضر کارلوس غصن در جایگاه مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره رنو، عملأ سکان رهبری این شرکت فرانسوی را در دست دارد. وی همین مناصب را نیز در شرکت ژاپنی نیسان برعهده دارد.

این دو کمپانی پس از مشارکت در راه‌اندازی گروه رنو-نیسان آلیانس، هم‌اکنون در قالب این گروه، به‌عنوان چهارمین خودروساز بزرگ جهان، شناخته می‌شوند.[۷] دولت فرانسه با در اختیار داشتن ۱۵٪ درصد از سهام رنو، بزرگترین سهام‌دار آن محسوب می‌شود.

شرکت رنو فعالیت گسترده‌ای نیز در مسابقات اتومبیل‌رانی و موتوراسپرت داشته و تیم فرمول یک رنو در طول سال‌های گذشته، یکی از موفق‌ترین تیم‌های فرمول یک بوده‌است.[۸]

تاریخچه[ویرایش]

رنو تیپ ای؛ نخستین اتومبیل ساخته شده توسط لوئی رنو در ۱۸۹۸
یکی از تاکسی‌های تاریخی رنو، مشهور به Taxi de la Marne

کارآفرین و صنعتگر فرانسوی؛ لوئی رنو بنیانگذار شرکت رنو می‌باشد، که نخستین اتومبیل او رنو تیپ ای نام داشت و در سال ۱۸۹۸ ساخته شد. شرکت رنو به طور رسمی در سال ۱۸۹۹ توسط لوئی رنو و برادرانش (مارسل و فرناند) با نام رنو فررس با یک سرمایه کوچک تأسیس شد.

در ابتدای دهه ۱۹۰۰ میلادی، رنو ابداع جعبه دنده رانش مستقیم (به انگلیسی: Direct Drive) را به نام خود ثبت کرد. با گسترش سریع شرکت، فروش سالانه آنها بالا گرفت و با توسعه نیروی کار در سال ۱۹۰۲ توانستند وسعت کارخانه را به ۷٫۵۰۰ متر مربع گسترش دهند. در همان سال، لوئی اقدام به ساخت اولین موتور تحت نام تجاری رنو، با چهار سیلندر و ۲۴ اسب بخار نمود و خیلی زود بعد از آن امتیاز موتور توربو را برای او در برداشت.

در سال ۱۹۰۳ در مسابقه‌ای که بین پاریس و مادرید انجام شد، در اثر تصادف، مارسل رنو در سن ۳۱ سالگی درگذشت. در این تصادف ۶ نفر کشته و ۱۵ نفر دیگر نیز آسیب دیدند. در این سال (۱۹۰۳) فرناند رنو، شروع به دایر کردن شبکه فروش محصولات رنو و تأسیس شرکت تجاری در خارج از فرانسه، در کشورهای انگلستان، بلژیک، ایتالیا، آلمان و اسپانیا نمود.

در سال ۱۹۰۵ این شرکت، سفارشی برای ساخت ۲۵۰ دستگاه تاکسی دریافت کرد، که این قرارداد، در عمل، رنو را از یک کارگاه، به یک کارخانه تولید انبوه و سازنده شماره یک فرانسه تیدیل نمود. در سال ۱۹۰۷ در حدود نیمی از تاکسی‌های شهر لندن، رنو بودند. در سال ۱۹۱۹ لوئی رنو در صنایع اتومبیل اروپا بطور جداگانه در میان رقیبان آمریکایی رخنه کرد و با آنها به رقابت پرداخت.

در طول جنگ جهانی اول، رنو نقش مهمی را ایفا می‌کرد، که دو واقعه آن روزها، قابل توجه بودند: نخست واقعه تاکسی‌های وارنه؛ که به ۵۰۰ دستگاه تاکسی رنو اشاره دارد، که در خلال جنگ جهانی اول، برای حمل سربازان در پاریس استفاده شدند. دوم تانک سبکی که در سال ۱۹۱۷ طراحی شد و نقش کلیدی در پیروزی متفقین ایفا نمود.

در پایان جنگ رنو با کارخانه‌هایی در بلژیک، انگلستان و اسپانیا، کماکان، تولیدکننده اصلی خودرو در فرانسه محسوب می‌شد. در سال ۱۹۴۰ پس از آنکه فرانسه به اشغال آلمان درآمد، لوئی رنو از ساختن تانک برای آلمان نازی سر باز زد و آلمان‌ها کنترل کارخانه را در دست گرفته و شروع به ساخت کامیون‌های بارکش نمودند.

در آن زمان دولت موقت جمهوری فرانسه، لوئی رنو را، متهم به همکاری با آلمان‌ها کردند و بعد از آزادسازی ویشی فرانسه در سال ۱۹۴۴ وی را دستگیر نمودند و در زندان فرزنه، محبوس کردند. وی در اوضاع آشفته آن روزها، در سال ۱۹۴۵ در حالی که منتظر محاکمه خود بود، در زندان درگذشت.

در اول ژانویه ۱۹۴۵ در پی حکم ژنرال دوگل، بر اساس اتهامی اثبات نشده، کمپانی از لوئی رنو سلب امتیاز گردید و کارخانه رنو، ملی اعلام شد. این شرکت، برای ۵۰ سال بعدی، تحت کنترل دولت باقی ماند. فلسفه اصلی تغییر نیافت و ابداعات متعددی همچنین در دنیای مسابقات نیز عرضه شد.

این شرکت در سال ۱۹۹۰ کارخانجات ماک را خریداری کرد و در حال حاضر نیز مالک آن می‌باشد. رنو در سال ۱۹۹۹ معادل، ۴۵٪ درصد از سهام نیسان را خرید و ۱۵٪ درصد سهام خود را به نیسان داد. در همین سال سامسونگ نیز به رنو پیوست و با مشارکت دو شرکت رنو سامسونگ موتورز راه‌اندازی شد.

در سال ۲۰۰۰ قراردادی بین ولوو و رنو امضاء شد که با واگذاری ۲۰٪ درصد سهام ولوو به این شرکت، رنو حضور فعالی در ساخت کامیون پیدا کرد. در سال ۲۰۰۱ ساخت دوچرخه‌های کوهستانی و خیابانی را آغاز کرد و مشارکت رنو و نیسان سبب شد که نیسان به سود دهی بیشتری برسد.

رنو در سال ۲۰۰۵ با رانندگی فرناندو آلونسو به قهرمانی مسابقات فرمول یک دست یافت و در سال ۲۰۰۹ شروع به طراحی و ساخت خودروهای الکتریکی کرد. رنو با مشارکت فرانس تلکوم اولین تولیدکننده اتومبیل «آدیس لاین» با سیستم ماهواره‌ای بوده و مدل «ول ساتیس» رنو به عنوان بی صداترین اتومبیل جهان شناخته شده است. دفتر مرکزی رنو در بیلانکورت واقع شده و بیش از ۱۲۴ هزار نفر در ۱۱۸ کشور دنیا برای رنو کار می‌کنند.

سهام‌داران[ویرایش]

در فهرست زیر سهام‌داران عمده شرکت رنو، در انتهای سال مالی ۲۰۱۱ با ذکر درصد مالکیت هر یک، درج شده است.[۹]

سهام‌دار درصد مالکیت
دولت فرانسه ۱۵٫۰۱٪ درصد
نیسان ۱۵٪ درصد
دایملر آ گ ۳٫۱۰٪ درصد
کارکنان ۳٫۰۶٪ درصد
شناور ۶۲٫۴۶٪ درصد

مدل‌های تولید شده[ویرایش]

سال‌های
تولید
مدل توضیحات تصویر

خودروهای سوپرمینی[ویرایش]

۱۹۴۶–۱۹۶۱ رنو ۴سی‌وی این مدل در زمان تولید و عرضه بعلت شباهتی که به فولکس قورباغه‌ای داشت، باعث شد که گروهی به اشتباه آنرا کپی شده از این خودروی آلمانی فرض نمایند! که در واقع اینگونه نبود. شرکت رنو از این مدل تعداد ۱٫۵ میلیون دستگاه بفروش رساند. 4cvfront.JPG
۱۹۶۱–۱۹۶۲ رنو ۳ در واقع نسخه اولیه از خودروی رنو ۴ محسوب می‌شود. R3 1.jpg
۱۹۶۱–۱۹۹۲ رنو ۴ این مدل اولین خودروی ۵ درب رنو بود، که در قشرها مختلف طرفدار داشته و تا دهه ۱۹۹۰ میلادی همچنان به شکل انبوه تولید می‌شد. از این مدل، بیش از ۸ میلیون دستگاه فروخته شد. R4 3 v sst.jpg
۱۹۷۲–۱۹۹۶ رنو ۵ یکی از انقلابی‌ترین مدل‌های رنو در زمان خود محسوب می‌شد، که در طراحی آن، توجه اصلی به هزینه پایین و ابعاد کوچکتر معطوف بود. گنجایش موتورهای این مدل از ۸۵۰ سی‌سی تا ۱۸۰۰ سی‌سی طراحی شده بود. Renault 5 first generation light blue.jpg
Renault 5 GT Turbo Raider.jpg
۱۹۸۰–۱۹۸۶ رنو ۵ توربو چهار سیلندر وسط موتور که با توربو شارژر مجهز شده بود. موتور طولی در مقابل محور عقب، با جابجایی از ۱۳۹۷ سی‌سی ساخته شده از ۱۶۰ اسب بخار نصب شده بود و حداکثر گشتاور نیرو به ۲۱۰ نیوتن متر رسیده بود. Renault 5 Turbo 2.jpg
۱۹۷۴–۱۹۸۳ رنو ۷ خودروی چهار درب و در کلاس لیفت بک سدان از مدل رنو ۵ طراحی شده بود، که تنها در کشور اسپانیا تولید گردید. R7 ar.jpg
۱۹۹۰–۱۹۹۸ رنو کلیو این خودرو در اواسط سال ۱۹۹۰ ساخته شد. در ساخت این مدل، نیز از رنو ۵ الهام گرفته شد، که دو بار در سالهای ۱۹۹۴ و ۱۹۹۶ تغییراتی در آن ایجاد شد. Renault Clio front 20071030.jpg
۱۹۹۳–۲۰۰۷ رنو توئینگو یک اتومبیل سریع در جاده‌ها محسوب می‌شد. در سال ۱۹۹۸ تغییرات جزئی در بدنه و ظاهر آن ایجاد شد و در سال ۲۰۰۳ تغییرات زیادی در این مدل داده شد، که برای نمونه: بهبود سیستم ترمز، تغییر موتور با موتوری ۱٫۲ لیتری ۱۶ سوپاپ و افزودن سیستم ناوبری و... Renault twingo 1.jpg
۱۹۹۸–۲۰۰۵ رنو کلیو دو نسل دوم از کلیو؛ که با دو تجدید نظر و تغییر نسبت به نسل اول عرضه شد. در سال ۲۰۰۱ چراغ‌های عقب جدید و چراغ‌های جلو پویاتری طراحی شد. در سال ۲۰۰۳ موتور جدید ۲ لیتری ۱۶ سوپاپ با ۱۷۹ اسب بخار جایگزین موتور قبلی شد. Renault Clio II Phase I Dreitürer.JPG
Renault Clio II Phase III Extreme Dreitürer.JPG
۲۰۰۵-تاکنون رنو کلیو سه نسل سوم کلیو با موتوری شش سیلندر و ۲۰۱ اسب بخار می‌باشد، که اولین مرحله توسعه آن در سال ۲۰۰۹ انجام شد. Renault Clio III 20090527 front.JPG
۲۰۰۷-تاکنون' رنو توئینگو دو نسل دوم از مدل رنو توئینگو می‌باشد، که در کلاس هاچ‌بک سه درب طراحی شده است. Renault Twingo (II, Facelift) – Frontansicht, 21. Juli 2012, Heiligenhaus.jpg

خودروی کامپکت[ویرایش]

۱۹۳۷–۱۹۵۵ رنو جاواکواترو نخستین بار در نمایشگاه اتومبیل ۱۹۳۷ پاریس از آن رونمایی شد. در ابتدا به طور عمده توسط اداره پست فرانسه مورد استفاده قرار گرفت. در سال ۱۹۳۹ نسخه دو درب و سدان چهار درب آن نیز به بازار عرضه شد. Juvaquatre.JPG
۱۹۵۶–۱۹۶۸ رنو دوفین به عنوان یک سدان چهار درب با موتور عقب ساخته شد. MHV Renault Dauphine 01.jpg
۱۹۶۸–۱۹۸۰ رنو ۶ در والادولید، اسپانیا، کلمبیا و آرژانتین تولید شده‌است. طراحی آن خودروهای موتور وسط-محور جلو بوده است. Renault 6 front 20080918.jpg
۱۹۷۶–۱۹۸۲ رنو ۱۴ فرانسه و بلژیک تولید شده، این خودرو در کلاس خودروی کامپکت لیفت بک قرار گرفته است. R14 001.JPG
۱۹۸۱–۱۹۸۸ رنو ۹ و ۱۱ مدل‌های خواهر رنو ۹ و رنو ۱۱ هر دو دیفرانسیل جلو هستند، که نوع رنو۹ سدان چهار درب بوده و رنو۱۱ نیز هاچ‌بک سه و پنج درب ساخته شد. این مدل به جهت مصرف بنزین پائین، در طول زمان تولید خود در تمامی کشورهای غرب اروپا بطور گسترده بفروش رسید. در پاییز ۱۹۸۸ تولید این مدل، متوقف شد. Renault 9 Cambridge.jpg
Renault11verde.jpg
۱۹۸۸–۱۹۹۷ رنو ۱۹ این مدل یکی از با کیفیت‌ترین خودروهای رنو می‌باشد و نخست بعنوان یک خودروی هاچ‌بک عرضه شد، سپس در تابستان ۱۹۸۹ مدل سدان آن نیز ساخته شد. در سال ۱۹۹۱ توسط شرکت کارمان توسعه پیدا کرد. R19 A.JPG
۱۹۹۵–۲۰۰۳ رنو مگان مگان در ابتدا در کلاس کلاسیک سالن ساخته شد و تا سال ۱۹۹۹ مدل کوپه و کوپه کوروکی آن نیز وارد بازار گردید. تا سال ۲۰۰۳ مدل‌های سدان، استیشن واگن آن نیز ساخته شد. Renault Megane front 20080820.jpg
۲۰۰۲–۲۰۰۹ رنو مگان دو نسل دوم رنو مگان در واقع مدل توسعه یافته‌ای از نسل اول این خودرو می‌باشد، که توسعه اصلی در زمینه ایمنی خودرو، انجام گرفت و در تست تصادف دارای گواهی یورو ان‌سی‌ای‌پی می‌باشد. Renault-Megane-IMG 1910.jpg
۲۰۰۸–تاکنون رنو مگان سه نسخه سوم از خودرو مگان است که از پایان ماه نوامبر ۲۰۰۸ به بازار عرضه شد. مدل کوپه سه درب آن نیز، از ژانویه ۲۰۰۹ تولیدش آغاز گردید. Renault Mégane-Mk3-5p Front-view.JPG

خودروهای خانواده[ویرایش]

۱۹۶۲–۱۹۷۳ رنو ۸ سدان چهار درب با درازا در عقب و با یک موتور چهار سیلندر. Renault R 10 Major 2009.jpg
۱۹۶۹–۱۹۸۰ رنو ۱۲ اولین خودروی سایز متوسط رنو بود، که در اواسط سال ۱۹۶۹ وارد بازار شذ. این خودرو در کشور رومانی، تحت نام داچیا ۱۳۰۰/۱۴۰۰ تحت لیسانس تولید می‌شد. گرچه تولید این مدل از رنو در سال ۱۹۸۰ متوقف شد ولی تنها در رومانی، تا سال ۲۰۰۶ تولید آن ادامه داشت. از مدل رنو ۱۲ شمار ۴٫۲ میلیون دستگاه به‌فروش رسید. R12TL.JPG
۱۹۷۸–۱۹۸۶ رنو ۱۸ خودرویی سدان بود، که از سال ۱۹۷۹ مدل استیشن واگن آن نیز وارد بازار شد. در کل ۵ موتور برای این مدل ساخته شد، که عبارتند از: ۱٫۴ لیتر، ۱٫۷ لیتر، ۱٫۶ لیتر توربو، ۲٫۲ لیتر و ۲٫۱ لیتر توربو دیزل. Renault 18 (vert) en Espagne.jpg
۱۹۸۶–۱۹۹۴ رنو ۲۱ در دو نوع ۲٫۱ لیتر دیزلی و ۲ لیتر توربو و در کلاس‌های سدان، واگن و هاچ‌بک ساخته شد. Renault 21 front 20071031.jpg
۱۹۹۴–۲۰۰۱ رنو لاگونا نخست در کلاس هاچ‌بک وارد بازار شد. از سال ۱۹۹۵ توسعه آن آغاز شد و در نتیجه چندین بار توسعه در کلاس‌ها و موتورهایی با گنجایش مختلف ساخته شد. در اوایل ۲۰۰۱ که تولیدش متوقف شد، بیش از ۱٫۵ میلیون دستگاه لاگونا بفروش رسیده بود. Renault Laguna I Phase II 1.6 16V.JPG
۲۰۰۱–۲۰۰۷ رنو لاگونا دو در کلاس‌های هاچ بک و استیشن واگن وارد بازار شد. Renault Laguna Kombi front 20080108.jpg
۲۰۰۷–تاکنون رنو لاگونا سه نسل سوم لاگونا با مشارکت شرکت نیسان ساخته شد. Renault Laguna III Grandtour (seit 2007) front MJ.JPG
۲۰۰۹–تاکنون رنو فلیوینس بر پایه مدل رنو مگان ساخته شد و در سال ۲۰۰۹ در نمایشگاه بین‌المللی خودروی فرانکفورت از آن رونمایی شد. Renault Fluence front 20100918.jpg

خودروی شرکتی[ویرایش]

۱۹۵۱–۱۹۶۰ رنو فرگیت نخستین بار در سال ۱۹۵۰ در نمایشگاه اتومبیل پاریس رونمایی شد. 1959 Renault Frégate Transfluide.jpg
۱۹۶۵–۱۹۸۰ رنو ۱۶ نخستین خودروی متوسط بود که در کلاس هاچ‌بک ساخته شد و در سال ۱۹۶۵ وارد بازار گردید. این مدل به‌عنوان خودروی سال ۱۹۶۶ انتخاب شد. Renault 16 TX.jpg
۱۹۷۵–۱۹۸۴ رنو ۳۰ نخستین خودروی ۶ سیلندر پس از جنگ جهانی دوم بود. این مدل بطور مشترک با شرکت‌های پژو و ولوو توسعه یافت و بصورت ۴ سیلندر در سال ۱۹۷۸ عرضه شد. Renault 30TX front 20070404.jpg
۱۹۷۵–۱۹۸۴ رنو ۲۰ Renault 20 ar.jpg
۱۹۸۴–۱۹۹۲ رنو ۲۵ Renault25.jpg
۱۹۹۲–۲۰۰۰ رنو سفقان Renault Safrane front 20080222.jpg
۲۰۰۲–۲۰۰۹ رنو ول ساتیس RenaultVS.jpg
۲۰۱۰-تاکنون رنو لتیتیود بر پایه رنو سامسونگ اس‌ام۵. Renault Latitude China 2012-05-06.JPG

خودروهای اسپورت کوپه[ویرایش]

۱۹۵۸–۱۹۶۸ رنو کاراول بر پایه داوفین. Renault Caravelle Front.jpg
۱۹۷۱–۱۹۷۹ رنو ۱۵ خودروی کوپه با پیشرانه ۹۰ اسب بخار ۴ سیلندر، با ظرفیت ۱۲۸۹ سی‌سی بود، که حداکثر سرعت آن معادل ۱۵۰ کیلومتر بر ساعت برآورد شد. R15 reims ar.jpg
۱۹۷۱–۱۹۷۹ رنو ۱۷ با مشخصات رنو ۱۵ تقریبأ یکی بوده، تنها گنجایش موتور آن، برابر ۱۵۶۵ سی‌سی و حداکثر سرعت آن ۱۷۰ کیلومتر بر ساعت می‌باشد. Renault R17 TS.jpeg
۱۹۸۰–۱۹۸۶ رنو فیوگو بر پایه رنو ۱۵، رنو ۱۷ و رنو ۱۸. Renner Fuego At Hoghton.jpg
۱۹۹۵–۱۹۹۹ رنو اسپورت اسپایدر خودروی رودستر دو درب Renault Spider.jpg
۲۰۰۱–۲۰۰۳ رنو اوانتایم کوپه ون منحصر بفردی بود، که در سال ۲۰۰۱ تولید شد ولی بعلت تعطیلی کارخانه شرکت تولیدکننده، یهنی ماترا در سال ۲۰۰۳ پس از تولید ۸٫۵۰۰ دستگاه، خط تولید آن متوقف شد. Renault Avantime bleu front.jpg
۲۰۰۸–تاکنون رنو لاگونا کوپه نسل سوم از رنو لاگونا است، که در کلاس کوپه تولید شده است. Renault Laguna III Phase I Coupé Dynamique 2.0 16V Turbo Stahlgrau Heck.JPG
۲۰۰۹–تاکنون رنو مگان کوپه نسل سوم از رنو مگان است، که در دو کلاس کوپه و اسپورت تولید شده است. Renault Mégane III Phase I Coupé Dynamique TCe 130 Cayenneorange Heck.JPG
Renault Mégane III RS Kyalamigelb.JPG

خودروهای اس‌یووی[ویرایش]

۲۰۰۸–تاکنون رنو کولئوس راحی آن بطور مشترک توسط شرکت رنو و رنو سامسونگ موتورز انجام شده است. Renault Koleos rear.JPG

خودروهای وانت[ویرایش]

۱۹۵۰–۱۹۵۷ رنو کالریل Renault Colorale dépanneuse.jpg
۱۹۸۴–۱۹۹۱ رنو اسپیس طراحی توسط ماترا. Renault Espace 1 en France azure.jpg
۱۹۹۱–۱۹۹۶ رنو اسپیس دو مدل توسعه یافته از رنو اسپیس و نسل دوم رنو اسپیس است، که طراحی موتور آن بر پایه رنو ۲۵ بوده است. Renault Espace front 20070520.jpg
۱۹۹۶–۲۰۰۳ رنو سینیک بر پایه رنو مگان. Renault Scenic front 20080118.jpg
۱۹۹۶–۲۰۰۲ رنو اسپیس سه نسل سوم از خودروی رنو اسپیس بود که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد. Renault Espace front 20080222.jpg
۲۰۰۰–تاکنون' رنو اسپیس چهار نسل چهارم از خودروی رنو اسپیس است، که توسط شرکت ماترا توسعه پیدا کرد. Renault Espace IV Phase II 2.0 dCi.JPG
۲۰۰۳–۲۰۰۹ رنو سینیک دو نسل دوم از رنو سینیک است، که مدل کوچک از خودروی رنو مگان نسل دوم می‌باشد. Renault Scenic II front 20090202.jpg
۲۰۰۴–۲۰۱۲ رنو مودس بر پایه مدل‌های توینگو و کلیو. Renault Grand Modus front-1.JPG
۲۰۰۹–تاکنون' رنو سینیک سه بر پایه مدل رنو وگان نسل سوم. Renault Scénic III Phase I Grand Dynamique Mokkabraun.JPG

خودروهای استیشن[ویرایش]

۱۹۶۵–۱۹۹۲ رنو اف۴ بر روی پلتفرم مدل رنو ۴. Renault 4 F4.JPG
۱۹۸۵–۱۹۹۸ رنو رپید بر پایه مدل نسل دوم رنو ۵. Renault Express.jpg
۱۹۹۸–۲۰۰۷ رنو کانگو طراحی توسط سیتروئن. Renault Kangoo I front 20090121.jpg
۲۰۰۸-تاکنون رنو کانگو دو نسل دوم از رنو کانگو.[۱۰] Renault Kangoo II Phase I Mint-Blau.JPG

خودروهای ون[ویرایش]

۱۹۸۱–۱۹۹۸ رنو مستر یک Renault van.jpg
۱۹۸۱–۲۰۰۱ رنو ترافیک یک Renault Trafic front 20080106.jpg
۱۹۹۸–۲۰۱۰ رنو مستر سه بر پایه نیسان اینتراستار. Renault Master front 20080326.jpg
۲۰۰۱-تاکنون رنو ترافیک بر پایه خودروی اوپل ویوارو. Renault Trafic Kombi.jpg
۲۰۱۰-تاکنون رنو مستر سه Renault Master III front 20100504.jpg

رنو در ایران[ویرایش]

اسناد تأسیس رنو پارس به تاریخ ۱۶ مارس ۲۰۰۴ توسط رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل رنو، رئیس هیئت مدیره و مدیرعامل سازمان گسترش و نوسازی صنایع ایران، مدیرعامل‌های وقت شرکت‌های پارس خودرو، ایران خودرو و سایپا به امضاء رسید. از این تاریخ، فعالیت رنو پارس بعنوان یک شرکت مشارکتی، که مسئولیت هماهنگی و همکاری میان رنو و صنعت خودروسازی ایران را به عهده دارد، آغاز گردید.

تا سال ۲۰۱۳ مدل‌های زیر از رنو در ایران مونتاژ می‌شوند:

کلیه خودروهایی که با برند رنو در ایران موجود می‌باشند، در قالب سی‌کی‌دی توسط شرکت رنو به کارخانجات سه شرکت ایران خودرو، سایپا و پارس خودرو تحویل داده می‌شود و فرایند مونتاژ آنها تحت نظارت رنو پارس انجام می‌گیرد و از طریق

محصولات شرکت رنو تراکس نیز که از شرکت‌های تابعه اسبق رنو می‌باشد و شامل کامیون و اتوبوس است، توسط شرکت رنو تراکس ایران و شرکت شهاب خودرو، در ایران مونتاژ می‌شوند.

نیسان[ویرایش]

نیسان، (به ژاپنی: 日産自動車株式会社) شرکت خودروسازی ژاپنی و چندملیتی است، که دفتر مرکزی آن در شهر یوکوهاما، ژاپن قرار دارد.

ریشه‌های تأسیس این شرکت به زمان راه‌اندازی شرکت خودروسازی داتسون بازمی‌گردد، در پی خریداری شرکت داتسون توسط یوشیسوکه آیکاوا، وی داتسون را در شرکت خوشه‌ای و تازه تأسیس خود، ادغام نمود و شرکت جدید را نیسان نامید.

شرکت نیسان همانند تویوتا و هوندا که به ترتیب شرکت‌های لکسوس و آکورا را در آمریکای شمالی تأسیس کردند، اقدام به راه‌اندازی شرکت اینفینیتی نمود.

از سال ۱۹۹۹ شرکت رنو به یکی از سهامداران اصلی نیسان تبدیل شد، به طوری که تا سال ۲۰۰۸ مالک ۴۴٪ از سهام آن گردید، در مقابل نیسان نیز ۱۵٪ درصد از سهام رنو را در اختیار دارد. هم‌اکنون کارلوس غصن بطور هم‌زمان، مدیرعامل و رئیس هیئت مدیره هر دو شرکت نیسان و رنو می‌باشد[۱۲] و از طریق شرکت رنو-نیسان آلیانس که حاصل مشارکت استراتژیک دو شرکت می‌باشد، سکان رهبری رنو و نیسان را در دست دارد. در سال ۲۰۱۲ نیسان پس از شرکت‌های جنرال موتورز، تویوتا، گروه فولکس‌واگن، هیوندای موتور گروپ و فورد، به‌عنوان ششمین خودروساز بزرگ جهان، شناخته شد.

تاریخچه[ویرایش]

دهه‌های ۱۹۱۰ و ۱۹۲۰[ویرایش]

نیسان پاترول مدل ۱۹۸۰

در سال ۱۹۱۱ ماسوجیرو هاشیموتو، شرکت کوایشینشا موتور کار ورکس (به انگلیسی: Kwaishinsha Motor Car Works) را تأسیس کرد و در ۱۹۱۴ این شرکت با سرمایه‌گذاری سه بازرگان ژاپنی، نخستین خودروی خود را طراحی و تولید نمود.

این وسیله نقلیه ۲ سیلندری که تنها ۱۰ اسب بخار قدرت داشت، دات نامیده شد، که از حروف اول نام خانوادگی سه سرمایه‌گذار آن، گرفته شده بود. سرمایه‌گذاران این پروژه عبارت بود از:

این شرکت در سال ۱۹۱۸ به کوایشینشا موتور کو تغییر نام داد و شروع به تولید کامیون‌های نظامی نمود.

در سال ۱۹۱۹ شرکت جیتسایو جیدوشا، به‌عنوان شرکت تابعه کمپانی کابوتا، در شهر اوساکا راه‌اندازی شد. این شرکت بلافاصله شروع به تولید کامیون‌های سایز کوچک نمود، که قطعات مورد نیاز آنها را، از ایالات متحده آمریکا وارد و در ژاپن مونتاژ می‌کرد.

در سال ۱۹۲۵ شرکت کوایشینشا موتور به دات موتور کار تغییر نام پیدا کرد.[۱۳] یک سال بعد در ۱۹۲۶ شرکت دات موتور و جیتسایو جیدوشا با هم ادغام شدند.

دهه‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۴۰[ویرایش]

نیسان لورل
نیسان سفری دو در

در سال ۱۹۳۰ اتومبیل دات، دست‌خوش تغییر شد.[۱۴] خودروی کوچک جدیدی به نام دات سان (به معنی پسر دات) تولید شد، که چندی بعد، به داتسون تغییر نام داد. در سال ۱۹۳۱ این شرکت مدل داتسون تیپ ۱۱ را به بازار عرضه کرد.[۱۵]

در ۱۹۳۴ داتسون اقدام به مشارکت با اتومبیل‌ساز دیگری به نام نیهون سانگیو نمود.[۱۶] این شرکت متعلق به کارآفرین و بازرگان ژاپنی؛ یوشیسوکه آیکاوا بود. آیکاوا ابتدا اقدام به خریداری داتسون نمود، سپس با تصاحب چند شرکت خودروسازی کوچک و ادغام کلیه شرکت‌ها در کمپانی نیهون سانگیو، این کمپانی، به یک شرکت خوشه‌ای تبدیل گشت، که از ۷۴ شرکت صنعتی و غیرصنعتی تشکیل می‌شد و شرکت‌های زیرمجموعه آن، در حوزه‌های مختلفی فعالیت می‌کردند، از این شرکت‌ها می‌توان به: توباتا و هیتاچی اشاره نمود. در ابتدای دهه ۱۹۳۰ پس از ورود شرکت نیهون سانگیو به بازار بورس توکیو، این شرکت در مبادلات سهام، به‌اختصار از نام نیسان استفاده کرد، که مختصر شده نیـهون سانـگیو بود. این شرکت و زیرمجموعه‌های آن، هیچ‌یک تا سال ۱۹۳۳ عملأ در صنعت خودروسازی فعالیت نمی‌کردند. در سال ۱۹۳۳ در پی خریداری شرکت توباتا، مالکیت داتسون (که زیرمجموعه‌ای از توباتا بود) در اختیار نیسان قرار گرفت، که نیسان را به صنعت خودروسازی وارد کرد و یک سال بعد، در ۱۹۳۴ شرکت خودروسازی نیسان تشکیل شد.[۱۷]

آیکاوا که طرح عظیمی برای تولید انبوه ۱۰ تا ۱۵ هزار دستگاه خودرو در هر سال داشت، شروع به عملی کردن این پروژه نمود. یک سال بعد و پیش از جنگ جهانی دوم، اولین داتسون‌های سایز کوچک در کارخانه مستقر در یوکوهاما، به خط مونتاژ فرستاده شد.[۱۸]

در طول جنگ جهانی دوم تولید این وسیله نقلیه، به کامیون‌های نظامی و موتور هواپیما و قایق‌های اژدرافکن، تغییر پیدا کرد. شرکت نیسان تولید وسایل غیرنظامی را در سال ۱۹۴۵ از سر گرفت و ۲ سال بعد، با دریافت سفارش تولید خودروهای داتسون، بار دیگر برند داتسون وارد خط تولید گردید.

دهه‌های ۱۹۵۰ و ۱۹۶۰[ویرایش]

دو مدل از نیسان زد

در سال‌های نخست دهه ۱۹۵۰ نیسان به‌عنوان یک کمپانی خودروسازی موفق ژاپنی در یوکوهاما، در سطح جهانی مطرح شده بود. با پیشرفت صنایع خودروسازی، زمان ساخت اتومبیل الکتریکی فرا رسید. دولت ژاپن بهره‌گیری از انرژی دوگانه را مدنظر قرار داد، سپس نیسان اقدام به تولید خودروی الکتریکی تاما نمود و آن را روانه بازار کرد.

به منظور جواب‌گویی به احتیاجات ارتش ژاپن، در سال ۱۹۵۱ اولین خودروی دو دیفرانسیل کمپانی نیسان به نام نیسان پاترول از خط تولید نیسان خارج شد. این خودرو از بسیاری جهات مورد توجه ژاپنی‌ها قرار گرفت و از نظر ظاهری نیز بسیار شبیه به اتومبیل جیپ ساخت ایالات متحده آمریکا بود.

در سال ۱۹۶۶ شرکت نیسان با پرینس موتور کمپانی ادغام شد. پس از این ادغام نیسان وارد فاز جدیدی از تولید محصولات شد، که به ساخت و عرضه مدل‌هایی چون نیسان اسکای‌لاین و نیسان گلوریا انجامید.

دهه‌های ۱۹۷۰ و ۱۹۸۰[ویرایش]

در دهه ۱۹۷۰ نیسان صادرات خودروهای خود را به ایالات متحده ادامه داد و بازاری برای خود فراهم کرد، که با فروش سالانه بیش از ۲۵۵ هزار دستگاه خودرو در سال ۱۹۷۱ ادامه یافت، ولی بحران عظیم سوخت در ایالات متحده آمریکا به عنوان یک کشور مصرفی باعث شد، که این کشور درخواست خودروهای کوچک‌تر، ارزان‌تر و با سوخت مناسب‌تری که همانند محصولات نیسان، هوندا و تویوتا بود، را بدهد.

در سال ۱۹۷۳ یک میلیون دستگاه داتسون در ایالات متحده به فروش رسیده بود و دو سال بعد از آن شرکت نیسان بزرگ‌ترین شرکت صادرکننده وسیله نقلیه به شمال آمریکا بود.

در دهه ۱۹۸۰ دو مرکز بزرگ تولید خودرو را در ایالات متحده آمریکا و بریتانیا ایجاد کرد و در سال ۱۹۸۳ خودروهایی مانند سانی را تحت نام نیسان به بازار ارائه کرد. تا سال ۱۹۸۷ صادرات رو به افزایش این شرکت، به بیست میلیون دستگاه در سال رسید.

دهه‌های ۱۹۹۰ و ۲۰۰۰[ویرایش]

نیسان ۳۷۰زد مدل ۲۰۰۹

در اوایل دهه ۱۹۹۰ نیسان خودروی میکرا را تولید کرد، که طراحی زیبایی داشت و سه سال بعد به عنوان خودروی سال اروپا انتخاب شد.

در خلال دهه ۱۹۹۰ هر ساله نیسان ضرر می‌داد. فورد و کرایسلر از دادن سفارش خودداری کردند، ولی رنو موافقت کرد، که در برابر پذیرش ۴/۵ میلیارد بدهی، ۸/۳۶ درصد دارایی‌های خالص شرکت را دریافت کند.

کارخانجات نیسان ظرفیت تولید بیش از یک میلیون خودرو را داشت، که قادر به فروش آنها بود. هزینه‌های خرید ۱۰ تا ۲۰ درصد بیش از رنو بود و با ۱۱ میلیارد بدهی، کمبود نقدینگی شدیدی وجود داشت. نیسان مبتلا به فقدان شفافیت در توجیه سود، تمرکز ناکافی روی مشتری‌ها، تمرکز زیاد برای بیرون کردن رقبا، فقدان فرهنگ کار همراه عملکرد، مرزها یا خطوط سلسله مراتب (به‌دلیل وجود بوروکراسی موجود) و عدم وجود دید همکاری بین افراد بود. در چنان وضعیت نابسامانی، نیسان برای نجات خود به‌دنبال یک ناجی می‌گشت.

کارلوس غصن در ژوئیه ۱۹۹۹ به‌عنوان مدیر عملیات نیسان، فعالیتش را در این شرکت آغاز نمود. در ابتدای سال ۲۰۰۰ به ریاست هیئت مدیره شرکت و در ژوئیه ۲۰۰۱ به مدیرعاملی نیسان منصوب گردید.

هنگامی‌که غصن سکان هدایت این شرکت ژاپنی را در دست گرفت، نیسان بالغ بر ۲۰ میلیارد دلار بدهی داشت و از ۴۸ مدل خودرویی که تولید می‌کرد، تنها ۳ مدل سود دهی داشت.

نیسان را تحویل گرفت، چندین گروه درست کرد، که برای کمک به او در تهیه طرح احیاء در مورد عملکرد حیاتی مانند ساخت، خرید و مهندسی کندوکاو کنند. او جهت افزایش همکاری، کارمندان نمونه را در راس گروه‌ها قرار داد و هر یک از تیم‌ها را نیز به یک مدیر کلیدی سپرد، که از رنو با او به ژاپن آمده بودند. طرح غصن در نیسان برای صنعت خودروسازی ژاپن، مثل یک زلزله بود، که آن را دگرگون ساخت.[۱۹]

غصن مخارج اضافی را نصف کرد و تعداد فروشندگان را به ۲۰٪ درصد افزایش داد، ولی زمینه‌های کاری را به احیای نیسان موکول کرد. او دست طراحان خودروهای نیسان را در طراحی بدون دغدغه و نگرانی دربارهٔ قابلیت ساخت، آزاد گذاشت. وی، «شیرو ناکامورا» را از ایسوزو، برای شخصیت بخشیدن و هویت‌دادن به کامیون‌های نیسان، استخدام کرد.

کارلوس غصن همین‌طور از یک پروژه مشترک با رنو برای تولید اتومبیل‌های کوچک خبر داد و گفت که این ماشین جایگزین خط تولید نیسان‌های اروپایی خواهد شد.

با افزایش سرعت تولیدات، فروش نیسان به ۲۷ سال پیش برگشت. فروش ۱۷٪ درصدی در سال ۲۰۰۰ نیسان را قادر ساخت، تا جلوتر از هوندا بایستد، که فروش ۱۳٫۸٪ درصد داشت، ولی در مقایسه با تویوتا ۴۲٫۲٪ درصدی خیلی عقب بود.[۲۰]

نیسان با هشت مدل جدید به‌سوی نمایشگاه ۲۰۰۳ پیش رفت. «تاکیرو فوجی موتو» از دانشگاه توکیو و معاون سردبیر روزنامه خودروسازهای متحد می‌گوید: «داشتن استراتژیست درجه یک به‌عنوان مدیرارشد، موثرترین راه برای انتقال توانایی‌ها است.»

عملکرد غصن در نیسان چنان چشمگیر بود، که در سال نخست سود خالصی معادل ۲٫۷ میلیارد دلار را عاید کمپانی کرد و تا سال ۲۰۰۵ کلیه بدهی‌های نیسان را پرداخت نمود.

انتقال کارلوس غصن از رنو به نیسان، در عمل کلیدی برای موفقیت این اتحاد بود.[۲۱] در ماه مه سال ۲۰۰۵ پس از انتصاب او به‌عنوان رئیس هیئت مدیره رنو، غصن درصدد بود، که یک مدیر اجرایی ژاپنی برای جایگزین کردن خود در نیسان بیابد، ولی همچنان در این شرکت ماندگار شد. غصن در ماه مه ۲۰۰۹ جانشین «شواتیزر» مدیرعامل اسبق رنو گردید.

دهه ۲۰۱۰[ویرایش]

هم‌اکنون نیسان دومین تولیدکننده اتومبیل، مجدداً تویوتا را در بازار جهانی و نیز اروپا و آمریکای شمالی به چالش می‌طلبد و هوندا را به‌طور چشمگیری پشت سر گذاشته است. کوریر ماتسومورا، معاون اجرایی و عضو هیئت مدیره نیسان می‌گوید: بزرگ‌ترین موفقیت غصن آن است که می‌تواند در عقاید مردم تغییرات ساختاری ایجاد کند.

نیسان در سال ۲۰۱۲ میلادی درآمدی بالغ بر ۹۵ میلیارد دلار داشت و با بیش از ۱۵۵ هزار کارمند در سراسر جهان از بزرگ‌ترین خودروسازان به شمار می‌رود.

میزان فروش[ویرایش]

نیسان فرند
نیسان مورانو مدل ۲۰۰۸
نیسان کیوب مدل ۲۰۰۹

در فهرست زیر، میزان فروش شرکت نیسان، در فاصله سال‌های مالی ۱۹۹۸ تا ۲۰۱۲ ذکر شده‌است.

سال مالی تعداد فروش
۱۹۹۸ ۲٬۵۵۵٬۹۶۲
۱۹۹۹ ۲٬۶۲۹٬۰۴۴
۲۰۰۰ ۲٬۶۳۲٬۸۷۶
۲۰۰۱ ۲٬۵۸۰٬۷۵۷
۲۰۰۲ ۲٬۷۳۵٬۹۳۲
۲۰۰۳ ۲٬۹۶۸٬۳۵۷
۲۰۰۴ ۳٬۲۹۵٬۸۳۰
۲۰۰۵ ۳٬۵۹۷٬۸۵۱
۲۰۰۶ ۳٬۴۷۷٬۸۳۷
۲۰۰۷ ۳٬۶۷۵٬۵۷۴
۲۰۰۸ ۳٬۷۰۸٬۰۷۴
۲۰۰۹ ۳٬۳۵۸٬۴۱۳
۲۰۱۰ ۴٬۰۸۰٬۵۸۸
۲۰۱۱ ۴٬۶۶۹٬۹۸۱
۲۰۱۲ ۴٬۹۴۰٬۱۳۳

مدل‌های تولید شده[ویرایش]

خودرو شهری[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۹۹–۲۰۰۱ هیپرمینی NissanHypermini.jpg
سال ۲۰۰۲ نیسان موکو نیسان ب-۱ Nissan Moco 2002.JPG
سال ۲۰۰۵ نیسان ای‌کا از طرح میتسوبیشی ای‌کا Nissan Otti 2006.JPG
سال ۲۰۰۷ نیسان پینو نیسان ب-۱ Nissan Pino 01.JPG
سال ۲۰۰۹ نیسان پیکسو از طرح سوزوکی آلتو Nissan Pixo 20090809 front.JPG

سوپرمینی[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۸۷–۱۹۸۹ نیسان ب-۱ نیسان مارس Nissan Be-1.JPG
۱۹۹۱ نیسان فیگارو بر پایه نیسان مارس Nissan FigaRo.jpg
۱۹۸۹–۱۹۹۳ نیسان پائو بر پایه نیسان ب-۱ و نیسان مارس Nissan Pao 1989 Castle Hedingham 2008.JPG
سال ۱۹۸۴ نیسان مارس Nissan-MarchK13.jpg
سال ۲۰۰۲ نیسان پلاتینا تا سال ۲۰۰۸ در مکزیک تولید می‌شد. Nissan Platina SIAM 2008.JPG

خودروی کامپکت[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۸۲–۱۹۸۶ نیسان چری خرید طرح از آلفا رومئو بر پایه آلفارومئو آرنا Nissan Cherry N12 in UK Carpark.jpg
۱۹۹۴–۱۹۹۹ نیسان لوچینو تولید در اروپا Nissan Lucino 001.JPG
۱۹۸۱–۲۰۰۴ نیسان سانی بر پایه داتسون سانی مدل ۱۹۶۶ Nissan Sunny 1998.JPG
۱۹۷۸–۲۰۰۶ نیسان پولسار بر پایه نیسان سانی و نیسان آلمرا 2003 Nissan Pulsar (N16 S2) ST sedan (2009-11-12) 01.jpg
۱۹۹۵–۲۰۰۶ نیسان آلمرا بر پایه مدل‌های نیسان سانی، نیسان آلمرا تینو و نیسان پولسار. Nissan Almera silver vr.jpg
سال ۲۰۰۰ نیسان شیلفی پرنده آبی بر پایه نیسان پولسار Nissan Sylphy (second generation) (front), Kuala Lumpur.jpg
سال ۲۰۰۴ نیسان تیدا نیسان آلمرا 2008 Nissan Tiida 01.JPG
سال ۲۰۰۷ نیسان ۹۰ بر پایه تندر ۹۰ Nissan Aprio 01.jpg
سال ۲۰۱۰ نیسان لیف Nissan Leaf 005.JPG

خودرو خانواده[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۵۳–۱۹۵۴ نیسان ای۴۰ طراحی سی‌کی‌دی Nissan-AustinA40.jpg
۱۹۷۳–۱۹۸۵ نیسان استانزا بر پایه داتسون وایولت Datsun Violet 710 001.JPG
۱۹۸۱–۱۹۹۲ نیسان استانزا U12 stanza.jpg
۱۹۹۰–۲۰۰۰ نیسان پرسا تولید در آسیا و اقیانوسیه R11 Nissan Presea.jpg
۱۹۸۳–۲۰۰۱ نیسان بلوبرد 1998 Nissan Bluebird 01.jpg
۱۹۹۷–۲۰۰۱ نیسان آر'نسا Nissan-Rnessa-n30 1997-front.jpg
۱۹۹۰–۲۰۰۵ نیسان اونیر بر پایه نیسان بلوبرد و نیسان پریمرا Av1.jpg
۱۹۹۰–۲۰۰۷ نیسان پریمرا Nissan Primera Sedan 2001.jpg
۱۹۹۶–۲۰۰۷ نیسان استاجیا بر پایه نیسان اسکای‌لاین Nissan Stagea M35 AR-X Four 001.JPG
سال ۱۹۵۷ نیسان اسکای‌لاین SkylineCoupeV36.jpg
سال ۱۹۹۲ نیسان آلتیما بر پایه نیسان استانزا 07-Nissan-Altima-2.5S.jpg
سال ۱۹۹۴ نیسان کریو Nissan Crew Kojintaxi.jpg
سال ۱۹۹۶ نیسان وینگرود 3rdWingroad.jpg

خودروی شرکتی[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۵۵–۱۹۵۹ نیسان ای۵۰ 1955 Nissan Austin 01.jpg
۱۹۵۹–۲۰۰۴ نیسان گلوریا 1999 Nissan Gloria 01.jpg
۱۹۶۰–۲۰۰۴ نیسان سدریک NISSAN Cedric.jpg
۱۹۶۸–۲۰۰۳ نیسان لورل 2000 Nissan Laurel 01.jpg
۱۹۸۰–۱۹۹۹ نیسان لئوپارد بر پایه اینفینیتی جی۳۰ (۱۹۹۲–۱۹۹۷) تولید ایالات متحده Nissan Leopard 011.jpg
۱۹۸۶–۱۹۹۳ نیسان پینتارا بر پایه فورد کورس‌ایر 1989-1992 Nissan Pintara (U12) Ti sedan 01.jpg
۱۹۸۸–۲۰۰۳ نیسان آی بر پایه اینفینیتی آی NISSAN TEANA.jpg
سال ۱۹۸۵ نیسان ماکسیما 2009 Nissan Maxima.jpg
سال ۲۰۰۳ نیسان تینا TeanaJ32.jpg
سال ۲۰۰۴ نیسان فوگا بر پایه اینفینیتی ام Nissan Fuga 203.JPG

خودروی لوکس[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۶۵–۲۰۱۰ نیسان پرزیدنت 2009 NISSAN PRESIDENT.jpg
۱۹۸۸–۲۰۱۰ نیسان سیما بر پایه اینفینیتی کیو۴۵. F50cima.jpg

ون کوچک[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
سال ۲۰۰۹ نیسان روکس NISSAN ROOX G.jpg

مینی ام‌پی‌وی[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۸۹–۱۹۹۲ نیسان اس-کارگو بر پایه نیسان مارس 1989-Nissan-SCargo1-02.jpg
سال ۱۹۹۸ نیسان کیوب 2009 Nissan Cube 1.8.jpg
سال ۲۰۰۵ نیسان نوت بر پایه نیسان آلمرا تینو Nissan Note front 20081206.jpg

کامپکت ام‌پی‌وی[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۸۱–۱۹۹۸ نیسان پریری Nissan Prairie front 20071004.jpg
۱۹۹۸–۲۰۰۴ نیسان پریری تولید در ژاپن و ایالات متحده. 1999 Nissan Liberty.jpg
۲۰۰۰–۲۰۰۶ نیسان آلمرا تینو Nissan Almera Tino.JPG

مینی‌ون[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۹۹–۲۰۰۳ نیسان بصارا بر پایه نیسان پرسیج Nissan Bassara.jpg
۱۹۹۸–۲۰۰۹ نیسان پرسیج 2006-2009 NISSAN PRESAGE 250 Highway STAR.jpg
سال ۱۹۷۸ نیسان وانته NISSAN NV200 VANETTE 16S.jpg
سال ۱۹۹۱ نیسان سرنا C26 Nissan Serena.jpg
سال ۱۹۹۲ نیسان کوئست بر پایه مرکوری ویلیجر 2011 Nissan Quest LE -- 12-22-2010.jpg
سال ۱۹۹۷ نیسان الگراند NISSAN ELGRAND E52 Highway Star.JPG
سال ۲۰۰۴ نیسان لافستا LAFESTA B30 Joy L.JPG
سال ۲۰۰۶ نیسان لیوینیا جنیس طراحی توسط شرکت دانگفنگ موتور Nissan Grand Livina (first generation) (front), Serdang.jpg

ون (خودرو)/مینی‌بوس[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
سال ۱۹۷۳ نیسان کاروان 2005 NISSAN CARAVAN High Roof.jpg
سال ۱۹۷۸ نیسان وانته لارگو/کارگو بر پایه مزدا بونگو NISSAN Vanette Truck.jpg
سال ۲۰۰۲ نیسان پاریماستار بر پایه اوپل ویوارو Nissan Primastar front 20080301.jpg
سال ۲۰۰۲ نیسان اینتراستار 2007 Nissan Interstar.jpg
سال ۲۰۰۹ نیسان ان‌وی۲۰۰ Nissan NV200 front 20100612.jpg
سال ۲۰۱۰ نیسان ان‌وی۴۰۰

اس‌یووی[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۹۵–۱۹۹۷ نیسان وینر
۱۹۹۴–۲۰۰۰ نیسان راشین 1997-2000 NISSAN Rasheen.jpg
سال ۲۰۰۰ نیسان اکسترا 2nd Nissan Xterra .jpg
سال ۲۰۰۱ نیسان ایکس-تریل 2012 Nissan X-Trail.JPG
سال ۲۰۰۳ نیسان مورانو Nissan Murano 2.5 dCi (Z51) Facelift front 20100904.jpg
سال ۲۰۰۴ نیسان آرمادا بر پایه نیسان تیتان و اینفینیتی کیوایکس 08 Nissan Armada.jpg
سال ۲۰۰۷ نیسان روج 2008-Nissan-Rogue.jpg
سال ۲۰۰۷ نیسان قشقایی 2010 Nissan Qashqai white.JPG
سال ۲۰۱۰ نیسان جوک 2012 Nissan Juke S AWD-- NHTSA.jpg

خودروی بیابانگرد[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۸۶–۱۹۹۷ نیسان هاردبادی تراک Nissan-Hardbody.jpg
۱۹۸۷–۲۰۰۴ نیسان ترانو Nissan Terrano II front 20080303.jpg
سال ۱۹۵۱ نیسان پاترول Safari(sdfPatrol).jpg
سال ۱۹۸۶ نیسان ناوارا Nissan Navara front 20080524.jpg
سال ۱۹۸۸ نیسان پیک‌آپ Nissan Datsun Truck D22 005.JPG
سال ۱۹۹۵ نیسان پت‌فایندر 05-07 Nissan Pathfinder.jpg
سال ۲۰۰۴ نیسان تیتان 2008 Nissan Titan.jpg
سال ۲۰۰۳ نیسان ان۲۰۰ 2008 Nissan NP200.jpg

خودروی اسپورت[ویرایش]

ساخت مدل یادداشت تصویر
۱۹۵۹–۱۹۷۰ داتسون اسپورتس '68-'70 Datsun 1600 Roadster (Hudson).JPG
۱۹۶۹–۱۹۷۸ داتسون زد Datsun.jpg
۱۹۷۹–۱۹۸۳ نیسان ۲۸۰زدایکس Datsun 280ZX.jpg
۱۹۸۳–۲۰۰۰ نیسان ۳۰۰زدایکس Nissan 300ZX front 20080408.jpg
۲۰۰۲–۲۰۰۹ نیسان ۳۵۰زد Z33.jpg
سال ۲۰۰۸ نیسان جی تی-آر Nissan GT-R 20090531 front.JPG
سال ۲۰۰۸ نیسان ۳۷۰زد Nissan 370Z.JPG

اینفینیتی[ویرایش]

ساختمان اداری نیسان اسپانیا

اینفینیتی، زیرمجموعه‌ای از شرکت نیسان است، که در تاریخ ۸ نوامبر ۱۹۸۹ فعالیت خود را با توزیع خودرو، در آمریکای شمالی آغاز نمود. این شرکت، وظیفه تولید خودروهای لوکس شرکت نیسان را بر عهده دارد.

اینفینیتی در حال حاضر مالک شبکه‌ای از ۲۳۰ مرکز فروش در ۱۵ کشور جهان می‌باشد و در سطح اتومبیل‌های نیمه لوکس و لوکس طبقه‌بندی می‌شود، در حالی که محصولات عادیِ نیسان، جزئی از طبقهٔ اسپرت و سدان هستند.

سه خودروساز بزرگ ژاپنی؛ تویوتا، هوندا و نیسان، همواره رقابت تنگاتنگی با یکدیگر داشته‌اند. این سه شرکت، در بخش تولید خودروهای لوکس نیز با خلق برندهای لکسوس (تویوتا)، اکیورا (هوندا) و اینفینیتی، رقابت خود را در بازار خودروهای لوکس آمریکای شمالی پی گرفته‌اند.

از مدل‌های تولید شده این شرکت می‌توان به خودروهای اینفینیتی کیو۴۵، اینفینیتی ام، اینفینیتی جی، اینفینیتی آی، اینفینیتی کیوایکس، اینفینیتی اف‌ایکس، اینفینیتی ای‌ایکس، اینفینیتی اف‌ایکس و اینفینیتی اسنس، اشاره کرد.

نیسان در ایران[ویرایش]

خودروهای نیسان، از اواسط دهه ۱۹۸۰ وارد بازار خودروی ایران گردید. نخستین شرکتی که اقدام به مونتاژ و عرضه تولیدات نیسان نمود، شرکت پارس خودرو بود، که از سال ۱۹۸۶ مونتاژ اتومبیل‌های مدل نیسان پاترول را آغاز نمود.

مدل‌هایی از شرکت نیسان که هم‌اکنون در بازار خودروی ایران موجود می‌باشند، عبارتند از:

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. "The Renault-Nissan Alliance reports record sales of 7,276,398 units in 2010" (Press release). Nissan-global.com. 2011-01-28. Retrieved 2012-03-22. 
  2. . 
  3. [۱]
  4. "World motor vehicle production OICA correspondants survey without double counts world ranking of manufacturers year 2011". 
  5. Pearson, David (8 July 2010). "Renault's First-Half Global Sales Rise 22%". online.wsj.com. وال استریت ژورنال. Retrieved 24 February 2014. 
  6. Ciferri, Luca (10 January 2014). "Why Ghosn favors separate CEOs for Renault and Nissan". europe.autonews.com. Automotive News. Archived from the original on 24 February 2014. Retrieved 24 February 2014.  Text "Automotive News Europe " ignored (help)
  7. "Renault Group website". Renault.com. 27 March 1999. Retrieved 5 January 2011. 
  8. "France Investigates Renault Spying Case". NPR.org. Retrieved 10 January 2011. 
  9. http://www.renault.com/en/finance/action/pages/repartition-du-capital.aspx
  10. Kangoo Elektro ist Van of the Year 2012, Verkehrsrundschau, 25. November 2011, abgerufen am 5. Dezember 2013
  11. http://www.neginkhodro.com
  12. . 
  13. . 
  14. The Complete Encyclopedia of Motorcars 1885 to the Present Edited by G.N. Georgano; 1968; E.P. Dutton and Company; New York, NY
  15. Cusumano page 33
  16. Cusumano pp 28
  17. . 
  18. "A Brief History of Nissan Motor Company", Nissan corporate website.
  19. .  (archived 2007)
  20. . 
  21. .