جان سی. کلهون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
جان سی. کلهون
John C Calhoun by Mathew Brady, 1849.jpg
John C. Calhoun in 1849
۷امین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۴ مارس ۱۸۲۵ – ۲۸ دسامبر ۱۸۳۲
رئیس‌جمهورجان کوئینسی آدامز
اندرو جکسون
پس ازدانیل تامپکینز
پیش ازمارتین ون بورن
۱۶امین وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۱ آوریل ۱۸۴۴ – ۱۰ مارس ۱۸۴۵
رئیس‌جمهورجان تایلر
پس ازAbel Upshur
پیش ازجیمز بیوکنن
۱۰امین وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۸ اکتبر ۱۸۱۷ – ۴ مارس ۱۸۲۵
رئیس‌جمهورجیمز مونرو
پس ازویلیام اچ. کرافورد
پیش ازجیمز باربر
سناتور ایالات متحدهٔ آمریکا
از کارولینای جنوبی
مشغول به کار
۲۶ نوامبر ۱۸۴۵ – ۳۱ مارس ۱۸۵۰
پس ازدانیل الیوت هیوجر
پیش ازفرانکلین اچ. المور
مشغول به کار
۲۹ دسامبر ۱۸۳۲ – ۴ مارس ۱۸۴۳
پس ازرابرت وای. هااین
پیش ازدانیل الیوت هیوجر
عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده
از حوزهٔ حوزه انتخابیه ششم کارولینای جنوبی
مشغول به کار
۴ مارس ۱۸۱۱ – ۳ نوامبر ۱۸۱۷
پس ازJoseph Calhoun
پیش ازEldred Simkins
اطلاعات شخصی
زاده۱۸ مارس ۱۷۸۲
ابیویل، کارولینای جنوبی، ایالات متحده آمریکا
درگذشته۳۱ مارس ۱۸۵۰ (۶۸ سال)
واشینگتن، دی. سی., ایالات متحده آمریکا
آرامگاهSt. Phillips Episcopal Church in چارلستون، کارولینای جنوبی
حزب سیاسیحزب دموکرات ایالات متحده آمریکا
(۱۸۳۹–۱۸۵۰)
دیگر عضویت‌های سیاسیحزب دموکرات-جمهوری‌خواه
(پیش از ۱۸۲۵)
نولیفایر
(۱۸۲۸–۱۸۳۹)
همسر(ان)Floride Calhoun
محل تحصیلدانشگاه ییل
Tapping Reeve Law School
دینیونیتارین، کالونیسم
امضاCursive signature in ink

جان سی. کَلهون (به انگلیسی: John Caldwell Calhoun) سیاستمدار و نظریه‌پرداز سیاسی آمریکا در نیمهٔ اول قرن نوزدهم بود. کلهون که اهل کارولینای جنوبی بود حرفهٔ سیاسی خود را به عنوان یک ملی‌گرا، مدرنیست و حامی دولت ملی نیرومند و تعرفه‌های حمایتی آغاز کرد. پس از ۱۸۳۰، دیدگاه‌های او دگرگون شد و او بیشتر حامی حقوق ایالات، دولت محدود، ابطال و تجارت آزاد شد؛ زیرا آنها را تنها شیوهٔ حفظ اتحاد می‌دانست. او بیش از همه به دلیل حمایت اصلی و شدیدش از برده داری به عنوان خیری مثبت، بی‌اعتمادی اش به اکثریت گرایی و سوق دادن جنوب به سوی جدایی از اتحاد مشهور است.

وی در سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۷٫۱۸۳۷ تا ۱۸۴۳ و ۱۸۴۵ تا ۱۸۵۰ میلادی سناتور ایالت کارولینای جنوبی در سنای ایالات متحده آمریکا بود.[۱]

کالهون رابطه سختی با جکسون داشت، عمدتاً به دلیل بحران لغو و رابطه Petticoat. برخلاف ناسیونالیسم قبلی خود، کالهون از حق کارولینای جنوبی برای لغو قوانین تعرفه‌های فدرال که به اعتقاد او به‌طور ناعادلانه به نفع شمال بود، حمایت کرد، که او را با اتحادیه گرایانی مانند جکسون در تضاد قرار داد. در سال ۱۸۳۲، تنها چند ماه به دوره دوم ریاست جمهوری خود باقی بود، کالهون از معاون رئیس‌جمهور استعفا داد و وارد مجلس سنا شد. او در سال ۱۸۴۴ به دنبال نامزدی حزب دموکرات برای ریاست جمهوری بود اما با شکست دادن نامزد جیمز کی پولک، برنده انتخابات عمومی شد. کالهون از سال ۱۸۴۴ تا ۱۸۴۵ به عنوان وزیر امور خارجه در زمان جان تایلر، رئیس‌جمهور آمریکا بود و در این نقش از الحاق تگزاس به عنوان وسیله ای برای گسترش قدرت برده حمایت کرد و به حل اختلاف مرز اورگان با انگلیس کمک کرد. کالهون به مجلس سنا بازگشت، جایی که با جنگ مکزیک و آمریکا، ویلموت پروویسو و سازش ۱۸۵۰ قبل از مرگ در سال ۱۸۵۰ مخالفت کرد. او اغلب به عنوان یک مستقل مجازی خدمت می‌کرد که در صورت نیاز با دموکرات‌ها و ویگ‌ها هماهنگ بود.

جستارهای وابسته

منابع

  1. "Senators of the United States 1789-2010" (PDF). U.S. Senate. Retrieved 6 Sep 2013.

پیوند به بیرون