جان سی. کلهون

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جان سی. کلهون
John C. Calhoun in 1849
۷امین معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۴ مارس ۱۸۲۵ – ۲۸ دسامبر ۱۸۳۲
رئیس‌جمهور جان کوئینسی آدامز
اندرو جکسون
پس از دانیل تامپکینز
پیش از مارتین ون بورن
۱۶امین وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۱ آوریل ۱۸۴۴ – ۱۰ مارس ۱۸۴۵
رئیس‌جمهور جان تایلر
پس از Abel Upshur
پیش از جیمز بیوکنن
۱۰امین وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۸ اکتبر ۱۸۱۷ – ۴ مارس ۱۸۲۵
رئیس‌جمهور جیمز مونرو
پس از ویلیام اچ. کرافورد
پیش از جیمز باربر
سناتور ایالات متحده
از حوزهٔ انتخابیهٔ کارولینای جنوبی
مشغول به کار
۲۶ نوامبر ۱۸۴۵ – ۳۱ مارس ۱۸۵۰
پس از دانیل الیوت هیوجر
پیش از فرانکلین اچ. المور
مشغول به کار
۲۹ دسامبر ۱۸۳۲ – ۴ مارس ۱۸۴۳
پس از رابرت وای. هااین
پیش از دانیل الیوت هیوجر
عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا
از حوزه انتخابیه ششم کارولینای جنوبی
مشغول به کار
۴ مارس ۱۸۱۱ – ۳ نوامبر ۱۸۱۷
پس از Joseph Calhoun
پیش از Eldred Simkins
اطلاعات شخصی
تولد ۱۸ مارس ۱۷۸۲(1782-03-18)
ابیویل، کارولینای جنوبی، ایالات متحده آمریکا
مرگ ۳۱ مارس ۱۸۵۰ میلادی (۶۸ سال)
واشینگتن، دی. سی., ایالات متحده آمریکا
مدفن St. Phillips Episcopal Church in چارلستون، کارولینای جنوبی
حزب سیاسی حزب دموکرات ایالات متحده آمریکا
(۱۸۳۹–۱۸۵۰)
همسر Floride Calhoun
محل تحصیل دانشگاه ییل
Tapping Reeve Law School
دین یونیتارین، کالونیسم
امضاء Cursive signature in ink

جان سی. کلهون (به انگلیسی: John Caldwell Calhoun) سیاستمدار و نظریه‌پرداز سیاسی آمریکا در نیمهٔ اول قرن نوزدهم بود. کلهون که اهل کارولینای جنوبی بود حرفهٔ سیاسی خود را به عنوان یک ملی‌گرا، مدرنیست و حامی دولت ملی نیرومند و تعرفه‌های حمایتی آغاز کرد. پس از ۱۸۳۰، دیدگاه‌های او دگرگون شد و او بیشتر حامی حقوق ایالات، دولت محدود، ابطال و تجارت آزاد شد؛ زیرا آنها را تنها شیوهٔ حفظ اتحاد می‌دانست. او بیش از همه به دلیل حمایت اصلی و شدیدش از برده داری به عنوان خیری مثبت، بی‌اعتمادی اش به اکثریت گرایی و سوق دادن جنوب به سوی جدایی از اتحاد مشهور است.

وی در سال ۱۸۳۲ تا ۱۸۳۷٫۱۸۳۷ تا ۱۸۴۳ و ۱۸۴۵ تا ۱۸۵۰ میلادی سناتور ایالت کارولینای جنوبی در سنای ایالات متحده آمریکا بود.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

منابع[ویرایش]

  1. “Senators of the United States 1789-2010”(en)‎ (PDF). U.S. Senate. Retrieved 6 Sep 2013. 

پیوند به بیرون[ویرایش]