جان مک‌کین

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جان مک‌کین
John McCain official portrait 2009.jpg
سناتور ایالات متحده
از آریزونا
مشغول به کار
۱۹۸۷ – ۲۰۱۸
همکار جف فلیک
پس از بری گلدواتر
رئیس کمیته نیروهای مسلح سنا
مشغول به کار
۳ ژانویه ۲۰۱۵ – ۲۵ اوت ۲۰۱۸
پس از کارل لیون
رئیس کمیته امور سرخپوستان سنا
مشغول به کار
۲۰۰۵ – ۲۰۰۷
پس از بن نایتهورس کمپبل
پیش از بایرون دورگن
مشغول به کار
۳ ژانویه ۱۹۹۵ – ۳ ژانویه ۱۹۹۷
پس از دانیل اینوی
پیش از بن نایتهورس کمپبل
رئیس کمیته بازرگانی سنا
مشغول به کار
۲۰۰۳ – ۲۰۰۵
پس از فریتس هولینگز
پیش از تد استیونز
مشغول به کار
۲۰ ژانویه ۲۰۰۱ – ۳ ژوئن ۲۰۰۱
پس از فریتس هولینگز
پیش از فریتس هولینگز
مشغول به کار
۳ ژانویه ۱۹۹۷ – ۳ ژانویه ۲۰۰۱
پس از لری پرسلر
پیش از فریتس هولینگز
عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده
از آریزونا حوزهٔ 1st
مشغول به کار
۳ ژانویه ۱۹۸۳ – ۳ ژانویه ۱۹۸۷
پس از جان رودس
پیش از جان رودس
پیش از تد استیونز
اطلاعات شخص
زاده جان سیدنی مک‌کین سوم
۲۹ اوت ۱۹۳۶
کوکو سولو، منطقه کانال پاناما
درگذشت ۲۵ اوت ۲۰۱۸ (۸۱ سال)
ملیت  ایالات متحده آمریکا
حزب سیاسی حزب جمهوری‌خواه ایالات متحده آمریکا
همسر(ان) کرول شب
(۱۹۶۵–۱۹۸۰)
سیندی مک‌کین
(۱۹۸۰–۲۰۱۸)
خویشاوندان جان اس. مک‌کین جونیور (پدر)
روبرتا مک‌کین (مادر)
فرزندان ۷ (شامل مگان مک‌کین)
اقامتگاه فینیکس، آریزونا، آریزونا
محل
تحصیل
آکادمی نیروی دریایی آمریکا (کارشناسی)
تخصص خلبان، سیاست‌مدار
جایزه‌ها ستاره نقره‌ای
لژیون افتخار
Distinguished Flying Cross
Bronze Star
پرپل هارت
Navy Commendation Medal
and others
امضا
وبگاه www.mccain.senate.gov
خدمات نظامی
خدمت/شاخه United States Navy seal نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت ۱۹۵۸–۱۹۸۱
درجه US-O6 insignia.svg Captain
جنگ‌ها/عملیات‌ها جنگ ویتنام
This article is part of a series about
The life of John McCain

جان مک‌کین (به انگلیسی: John Sidney McCain III)‏ زاده ۲۹ اوت ۱۹۳۶ - درگذشته ۲۵ اوت ۲۰۱۸ سیاست‌مدار آمریکایی و سناتور مجلس سنای ایالات متحده آمریکا از ایالت آریزونا بود. وی نامزد انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸ ایالات متحده آمریکا از حزب جمهوری‌خواه بود و در انتخابات چهارم نوامبر ۲۰۰۸ (میلادی) با اختلاف زیادی از سناتور باراک اوباما نامزد حزب دموکرات شکست خورد.[۱]

آغاز زندگی[ویرایش]

جان سیدنی مک‌کین در ۲۹ اوت ۱۹۳۶ در یک پایگاه هوایی نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در منطقه کانال پاناما چشم به جهان گشور. پدر و پدر بزرگ او هر دو آدمیرال ناوگان چهارستاره نیروی دریایی آمریکا بودند.[۲]

ماموریت‌های شغلی پدر جان تا پیش از ثبت نام در آکادمی نیروی دریایی آمریکا در آناپولیس مریلند باعث شد تا جان در سال‌های نخست تحصیل به به مدرسه ثابتی نرود.[۲]

خدمت نظامی[ویرایش]

پس از مدرسه جان مک‌کین به دانشکده نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا در پنساکولا، فلوریدا رفت و با گذراندن یک دوره دو سال و نیمه در سال ۱۹۵۸ (میلادی) با مدرک خلبان فارغ التحصیل شد. او در آن دوره به مردی خوشگذارن شناخته می‌شد.[۲]

او خلبان خوبی نبود. زیرا یک بار در دوره آموزش خلبانی هواپیمایش در دریا سقوط کرد و بار دیگر در دوره ماموریت در دریای مدیترانه هواپیمایش با سیم‌های برق در اسپانیا برخورد کرد و باعث قطع برق در منطقه شد. اما با این حال به پرواز ادامه داد که نشان‌دهنده جسارت او بود.[۲]

او و پس از آن به عنوان خلبان نیروی دریایی آغاز به کار کرد. جان مک‌کین سال‌های زیادی را در نیروی دریایی ایالات متحده آمریکا خدمت کرده‌است.[۳]

McCain25April2007Portsmouth.jpg

جنگ ویتنام[ویرایش]

در سال ۱۹۶۷ جان مک‌کین به کشتی یواس‌اس فورستال فرستاده شد تا در عملیات «تندر غلتان» ویتنام شمالی را بمباران کند. اما آتش‌سوزی کشتی و زخمی‌شدن مک‌کین باعث فرستادن او به کشتی یواس‌اس اریسکانی شد.[۲]

جان مک‌کین در هنگام جنگ ویتنام در ۲۶ اکتبر ۱۹۶۷ (میلادی) به اسارت درآمد. او در حال انجام بیست و سومین مأموریت بمباران بر فراز ویتنام شمالی بود که اسکای هاک A-4E او با اصابت موشکی بر فراز هانوی سقوط کرد.[۴] هر دو بازو و یک پای او هنگام خروج از هواپیما شکست[۲] و هنگامی در دریاچه تروک باک فرود آمد در آستانهٔ خفگی بود. برخی ویتنامی‌های شمالی او را نجات دادند و او را به زندان مرکزی هانوی بردند.

با این که مک‌کین شدیداً زخمی بود، اسیرکنندگان او از درمان زخم‌های او سرباز زدند و با زدن و بازجویی او سعی در گرفتن اطلاعات کردند. او تازه وقتی مداوا شد که ویتنام شمالی‌ها فهمیدند پدر او آدمیرالی برجسته است. وضعیت اسارت او بر صفحه اول روزنامه‌های اصلی درج شد. مک‌کین ۶ هفته در بیمارستان بود و مداوایی جزئی شد. او پس از از دست دادن ۲۳ کیلوگرم و سفید شدن موهایش در دسامبر ۱۹۶۷ به سلولی به همراه دو آمریکایی دیگر فرستاده شد که انتظار نداشتند بیش از یک هفته زنده بماند. در مارس ۱۹۶۸ (میلادی) مک‌کین به انفرادی برده شد و دو سال در آنجا ماند.[۵][۶]

با به فرماندهی رسیدن پدر جان مک‌کین، نیروهای ویتنامی پیشنهاد آزادی او را دادند. اما خود مک‌کین این پیشنهاد را رد کرد و پذیرش آن را به آزادی تمام نیروهای آمریکایی که پیش از او اسیر شده بودند مشروط کرد. با رد پیشنهاد آزادی، شکنجه او دوباره آغاز شد تا جایی که او اقدام به خودکشی کرد.[۲] در پایان پس از پنج سال در ۱۹۷۳ (میلادی) آزاد شد.[۲][۳] صدمات زمان جنگ باعث شد او برای همیشه نتواند بازوانش را از سرش بالاتر ببرد.[۷] به دلیل داشتن تجربه شکنجه، او یکی از مدافعان سرسخت منع شکنجه بود.[۸]

پس از آزادی و بازگشت به آمریکا جان مک‌کین به خدمت در نیروی دریایی را تا هنگام بازنشستگی در ۱۹۸۱ (میلادی) ادامه داد.[۳]

کنش سیاسی[ویرایش]

آغاز

یک دوره همکار میان نیروی دریایی آمریکا با مجلس سنا در سال ۱۹۷۷ (میلادی) باعث علاقه‌مندی مک‌کین سیاست شد.

مجلس[ویرایش]

جان مک‌کین کنش سیاسی خود را پس از کوچ به ایالت آریزونا آغاز کرد. در سال ۱۹۸۲ (میلادی) پیروز انتخابات مجلس نمایندگان ایالات متحده آمریکا در حوزه انتخابیه فینیکس، آریزونا شد. در ۱۹۸۴ (میلادی) وارد کمیته سیاست خارجی مجلس شد. این کار باعث افزایش چشمگیر اعتبار او شد. در ۱۹۸۷ (میلادی) نمایند آریزونا در مجلس سنای آمریکا شد. او در این دوره قانونی را به تصویب رساند که به مردم سرخ‌پوست اجازه کسب درآمد از قمارخانه را می‌داد.[۳]

انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۰[ویرایش]

جان مک‌کین در مرحله رقابت درون حزبی انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۰) در رقابت با جرج دابلیو بوش در ایالت نیوهمپشایر برای تعیین نامزد حزب در انتخابات، به یک پیروزی غیرمنتظره دست یافت. اما به علت انتقادات و حملات مخالفین به ویژه راست‌گرایان بانفوذ مذهبی، به تدریج وجهه خود را از دست داد و جورج بوش موفق به نامزدی جمهوریخواه را در انتخابات سال ۲۰۰۰ شد. پس از این شکست جان مک‌کین بار دیگر به مجلس سنا بازگشت و عضو کمیته نیروهای مسلح مجلس سنا شد.[۳] در هنگام انتخابات از بوش حمایت کرد. اما در دوران ریاست‌جمهوری بوش به یکی از منتقدان او تبدیل شد. او به قانون کاهش مالیات‌های بوش و سیاست‌های کنترل فروش و نگهداری سلاح را منفی داد.[۲]

انتخابات ریاست‌جمهوری ۲۰۰۸[ویرایش]

او در انتخابات ریاست‌جمهوری ایالات متحده آمریکا (۲۰۰۸) از باراک اوباما شکست خورد. از انتقادهای وارد به او انتخاب سارا پیلین، فرماندار آن هنگام آلاسکا به عنوان نامزد معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود. انتخاب سارا پیلین به دلیل جلب حمایت مسیحیان بود. پس از انتخابات، با اوباما همکاری مشاوره‌ای داشت.[۲]

دیدگاه‌ها[ویرایش]

جان مک‌کین مردی سازش‌پذیر بود و می‌گفت: "من برای اینکه این کشور را دوباره به حرکت درآورم حاضرم با هر کسی کار کنم. به هر ایده‌ای که با حسن نیت و با قصد کمک به حل مسائلمان مطرح شود گوش خواهم داد."[۲]

وی طرفدار آزادی همجنس‌گرایی، سقط جنین و اصلاح قوانین مهاجرت به ایالات متحده آمریکا بود.[۳]

او از هواداران سرسخت رونالد ریگان بود. او از پیدایش جبهه‌ای علیه نیروهای شوروی در نیکاراگوئه و حمایت از کنتراها پشتیبانی می‌کرد.[۲]

او از منتقدان شدید ریاست‌جمهوری دونالد ترامپ بود و در توانایی دونالد ترامپ برای وظایف ریاست جمهوری ابراز تردید می‌کرد. او یکبار هواداران ترامپ را "دیوانه" خطاب کرد. او پس از عمل جراحی برای بیرون آوردن لخته خون که زخمی را بالای ابروی او به وجود آورد و منجر به کشف غده‌ای مرگ‌آور در سرش شد با سیاست‌های خدمات درمانی جمهوری‌خواهان مخالفت و از لایحه حفاظت از بیمار و مراقبت مقرون‌به‌صرفه باراک اوباما پشتیبانی کرد.[۲]

او از پشتیبانان نامزدی بیل کلینتون برای دیوان عالی ایالات متحده آمریکا بود.[۲]

جنگ عراق[ویرایش]

جان مک‌کین از پشتیبانان جنگ عراق بود. او بارها به لزوم تقویت نیروهای آمریکایی در عراق برای تثبیت اوضاع این کشور، تأکید می‌کرد. اما در مورد دلیل عدم پیروزی در جنگ عراق، از فرماندهان نظامی و مقامات وزارت دفاع ایالات متحده آمریکا انتقاد می‌کرد. جان مک‌کین در یک سخنرانی در سال ۲۰۰۶ (میلادی) گفت که «آمریکا اشتباهات زیادی در جنگ عراق کرده است و تاریخ در این مورد آمریکا را مقصر خواهد شناخت». او پیش‌بینی کرده بود که فاجعه شکست آمریکا در عراق، تنها به آمریکا محدود نخواهد شد.[۳]

ایران[ویرایش]

جان مک‌کین از طرفداران سخت‌گیری بیشتر ایالات متحده در برخورد با ایران بود. او در جریان یک سخنرانی در آوریل ۲۰۰۷ (میلادی) در یک جلسه پرسش و پاسخ در ایالت کارولینای جنوبی، آوازی منسوب به گروه بیچ بویز در پشت میکروفون به شوخی سر داد که در آن آواز خوانده شده: «بر روی ایران بمب بمب بمب بمب بریزیم»[۹] (Bomb bomb bomb bomb Iran). این واقعه باعث واکنش‌هایی در مطبوعات شد.[الفاظ طفره‌آمیز]

در هشتم فوریه ۲۰۰۸ نیز، جان مک‌کین گفت: «من همچنان اندیشناک جاه طلبی آنان هستم، که چیرگی ایرانی بر منطقه به درازای تاریخ است.»[۱۰] این گفته‌ها با واکنش اردشیر زاهدی در روزنامه هرالد تریبون روبرو شد. او «خشم و اندوه خود را نسبت به سخنان سناتور جان مک‌کین ابراز کرد.»[۱۱]

پیشتر از این در سال ۲۰۰۶، مک‌کین رژیم ایران را «حکومت دیوانگان» خوانده بود و اظهار داشت: «جای تاسف است که هزاران سال تاریخ پرگهر ایران اکنون منجر به یک دولتی شده‌است که نمی‌تواند در میان کشورهای متمدن جایی داشته باشد.»

مک‌کین در ۴ فوریه ۲۰۱۳، چندر روز پس از اعلام ارسال موفقیت‌آمیز یک میمون به فضا توسط ایران[۱۲] و ساعاتی پس از گفته‌های محمود احمدی‌نژاد مبنی بر اینکه حاضر است فدایی شود و علی‌رغم ریسک بالایی که دارد اولین ایرانی باشد که به فضا فرستاده می‌شود[۱۳] در حساب تویتر خود نوشت: "پس احمدی‌نژاد می‌خواهد اولین ایرانی در فضا باشد. مگر او همین هفته پیش آن‌جا نبود؟". سخنان توهین‌آمیز مک‌کین واکنش‌های مختلفی را برانگیخت. جاستین اماش، نماینده کنگره ایالات متحده این سخنان را نژادپرستانه خواند.[۱۴]

زندگی شخصی[ویرایش]

همسر نخست او در هنگام اسارت مک‌کین در ویتنام تصادف کرد.

در ۱۹۷۷ مک‌کین با یک آموزگار به نام «سیندی لو هنسلی» آشنا شد. این دو در سال ۱۹۸۰ ازوداج کردند.

بیماری و درگذشت[ویرایش]

جان مک‌کین در ۲۵ اوت ۲۰۱۸ در سن ۸۱ سالگی به علت تومور مغزی پیشرفته درگذشت.[۱۵][۱۶]

نگارخانه[ویرایش]

جایزه‌ها، افتخارات و مدالها[ویرایش]

نظامی[ویرایش]

نوشته‌ها[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ««جان مک کین» نامزد ریاست جمهوری آمریکا می‌شود»(فارسی)‎. رادیو فردا، ۱ فروردین ۱۳۸. بازبینی‌شده در دی ۱۳۸۶. 
  2. ۲٫۰۰ ۲٫۰۱ ۲٫۰۲ ۲٫۰۳ ۲٫۰۴ ۲٫۰۵ ۲٫۰۶ ۲٫۰۷ ۲٫۰۸ ۲٫۰۹ ۲٫۱۰ ۲٫۱۱ ۲٫۱۲ ۲٫۱۳ «جان مک‌کین؛ از اسیر جنگی در ویتنام تا بازنده انتخابات ریاست جمهوری». بی‌بی‌سی فارسی. ۴ شهریور ۱۳۹۷. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ ۳٫۶ «زندگی نامه جان مک کین». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۰ آبان ۱۳۸۷. 
  4. Nowicki, Dan & Muller, Bill. "John McCain Report: Prisoner of War", The Arizona Republic (March 1, 2007). Retrieved November 10, 2007.
  5. Apple Jr., R. W. "Adm. McCain's son, Forrestal Survivor, Is Missing in Raid", The New York Times (October 28, 1967). Retrieved November 11, 2007.
  6. "Admiral's Son Captured in Hanoi Raid", Associated Press. The Washington Post (October 28, 1967). Retrieved February 9, 2008 (fee required for full text).
  7. https://en.wikipedia.org/wiki/John_McCain#Prisoner_of_war
  8. «جان مک‌کین، سناتور برجسته آمریکایی درگذشت». بی‌بی‌سی فارسی. ۴ شهریور ۱۳۹۷. 
  9. “What Will McCain Do Now? - Yahoo! News”. 2008-02-16. Retrieved 2018-08-26. 
  10. Cooper، Steven Lee Myers and Michael. «Bush Urges Conservatives to Rally Behind 2008 Nominee»(en). بازبینی‌شده در 2018-08-26. 
  11. «خواندنیها - Khandaniha - اردشیر زاهدی: برای من وطنم مهم است». archive.li، 2012-08-03. 
  12. «ایران در راه ارسال انسان به فضا است/موجود زنده سالم به زمین برگشت»(fa-IR)‎. خبرگزاری فارس، ۱۳۹۱/۱۱/۹. 
  13. «احمدی‌نژاد: حاضرم ریسک کنم و اولین فضانورد ایرانی باشم». عصر ایران. بازبینی‌شده در 2018-08-26. 
  14. Dunkley، Gabrielle. «Justin Amash Blasts John McCain Over 'Racist' Tweet»(en-US)‎. به کوشش Huffington Post. 2013-02-04. بازبینی‌شده در 2018-08-26. 
  15. «سناتور جان مک کین درگذشت؛ واکنش پرزیدنت ترامپ و چهره‌های دو حزب کنگره آمریکا»(fa)‎. صدای آمریکا، ۴ شهریور ۱۳۹۷. 
  16. «جان مک‌کین، سناتور برجسته آمریکایی درگذشت»(en-GB)‎. BBC News فارسی، 2018-08-26. 
  17. McCAIN, John Sidney, III, (1936 - )”. bioguide.congress.gov ed.  Retrieved on 2007-07-17.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]