ال گور

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
آلبرت آرنولد گور جونیور
Al Gore, Vice President of the United States, official portrait 1994.jpg
۴۵مین معاون رئیس جمهور آمریکا
مشغول به کار
ژانویه ۲۰, ۱۹۹۳ – ۲۰ ژانویه ۲۰۰۱
رئیس جمهور بیل کلینتون
پس از دن کویل
پیش از دیک چینی
سناتور ایالات متحده
از تنسی
مشغول به کار
ژانویه ۳, ۱۹۸۵ – ژانویه ۲, ۱۹۹۳
پس از هاوارد بیکر
پیش از هارلن متیوس
عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده
از تنسی حوزهٔ ششم
مشغول به کار
۳ ژانویه ۱۹۸۳ – ۳ ژانویه ۱۹۸۵
پس از رابین براد
پیش از بارت گوردون
عضو مجلس نمایندگان ایالات متحده
از تنسی حوزهٔ چهارم
مشغول به کار
۳ ژانویه ۱۹۷۷ – ۳ ژانویه ۱۹۸۳
پس از جو ل. اوینز
پیش از جیم کوپر
اطلاعات شخص
زاده آلبرت آرنولد گور جونیور'
۳۱ مارس ۱۹۴۸(1948-03-31) ‏(۷۰ سال)
واشنتگتن دی.سی. آمریکا
حزب سیاسی حزب دموکرات
همسر(ان) تیپر گور (ازدواج ۱۹۷۰–۲۰۱۰)
فرزندان ۴ کارنا، کریستین، سارا، آلبرت
والدین آلبرت گور
پلین لافون گور
تحصیلات دانشگاه هاروارد (بی‌ای)
دانشگاه وندربیلت
جوایز مردمی جایزه صلح نوبل ۲۰۰۷
امضا
وبگاه Official website
خدمات نظامی
وفاداری  ایالات متحده
خدمت/شاخه  ارتش ایالات متحده آمریکا
سال‌های خدمت ۱۹۶۹–۱۹۷۱
درجه Army-USA-OR-02.svg سرباز وظیفه
یگان تیپ ۲۰ مهندس ایالات متحده
جنگ‌ها/عملیات‌ها جنگ ویتنام
نشان‌های نظامی مدال خدمات دفاع ملی

آلبرت آرنولد گور جونیور (به انگلیسی: Albert Arnold Gore, Jr.‎)‏ (۳۱ مارس ۱۹۴۸) مشهور به اَل گور، فعال محیط زیست و سیاست‌مدار آمریکایی است. وی از ۱۹۸۳ تا ۱۹۸۵ نمایندهٔ مجلس نمایندگان آمریکا از ایالت تنسی و از ۱۹۸۵ تا ۱۹۹۳ سناتور این ایالت بود. او همچنین به عنوان معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بین سال‌های ۱۹۹۳ تا ۲۰۰۱ در دورهٔ ریاست جمهوری بیل کلینتون خدمت کرده‌است.

وی در مجلس سنای ایالات متحده آمریکا لوایحی را برای توسعهٔ فناوری اطلاعات و ارتباطات پیشنهاد داد. بخصوص لایحهٔ موسوم به «لایحهٔ گور» برای ایجاد «زیرساخت ملی اطلاعات» (National Information Infrastructure (NII)) ایالات متحده آمریکا ارائه شد، که با عنوان «قانون پردازش با کارایی بالا» (High Performance Computing Act of 1991 (HPCA)) به تصویب رسید و هدفش «تضمین استمرار رهبری ایالات متحده در پردازش با کیفیت بالا» بوده‌است. وی از اصطلاح بزرگراه اطلاعاتی استفاده کرد و در زمانی که معاون رئیس‌جمهور ایالات متحده بود نقشی مهم در توسعه زیرساخت اینترنت داشت.[۱][۲][۳]

ال گور در انتخابات ریاست جمهوری سال ۲۰۰۰ از سوی حزب دموکرات آمریکا نامزد بود ولی در انتخاباتی که یکی از نزدیک‌ترین رقابت‌های ریاست جمهوری در تاریخ بود، گور برندهٔ مجموع آرای مردمی، اما بازندهٔ کالج انتخاباتی با نسبت ۴ بر ۵ شد و در نتیجه انتخابات را به جورج بوش باخت.

او از جملهٔ مشهورترین فعالان غیردولتی در باب مسائل صلح جهانی و محیط زیست به خصوص مسئله گرم شدن زمین است. در سال ۲۰۰۷ ال گور همراه با مجمع بین‌المللی تغییرات آب‌وهوایی، که یک هیئت بین دولتی در رابطه با تغییرات اقلیمی است برندهٔ جایزه صلح نوبل شد. وی همچنین برای مستندش به نام یک حقیقت ناراحت‌کننده در باب اثر گلخانه‌ای و گرم شدن زمین موفق به دریافت جایزه اسکار بهترین فیلم مستند شده‌است.[۴]

ال گور همچنین عضو هیئت‌مدیره شرکت اپل و مشاور ارشد گوگل است.[۵]

سرآغاز زندگی و آموزش[ویرایش]

ال گور زادهٔ واشینگتن دی سی، و فرزند دوم از دو فرزند آلبرت گور پدر، نمایندهٔ مجلس ایالات متحده و بعدها سناتور ایالات متحده از تنسی، و پائولین لافن گور، نخستین حقوق‌دان زن از دانشگاه خود بوده‌است.[۶] او تا حدودی از مهاجران اسکاتلندی-ایرلندی است که برای اولین بار در اواسط قرن ۱۷ در ویرجینیا مستقر شدند، و بعد از جنگ انقلاب به تنسی نقل مکان کردند.[۷]خواهر بزرگتر او نانسی لافن گور، که در سال ۱۹۳۸ متولد شده‌بود، در سال ۱۹۸۴ در اثر سرطان ریه درگذشت.[۸] در طول سال‌های تحصیل ال گور با خانواده‌اش در فیرفکس هتل در بخش دیپلمات‌نشین در واشینگتن دی سی زندگی می‌کردند.[۹]در طول ماه‌های تابستان، او در مزرعهٔ خانوادگی خود در کارتیج، تنسی، که در آن گورها (خانوادهٔ گور) به کشت تنباکو و یونجه[۱۰][۱۱] و پرورش احشام مشغول بودند کار کرده‌است.[۱۲]

گور در سال‌های ۱۹۵۶ تا ۱۹۶۵ در مدرسهٔ سنت آلبانز، که یک پیش‌دانشگاهی روزانه و مدرسه شبانه‌روزی غیرانتفاعی پسرانه در واشینگتن دی سی بود تحصیل می‌کرد.[۱۳] او کاپیتان تیم فوتبال بود، در تیم دو و میدانی پرتاب دیسک می‌کرد. وی همچنین در بسکتبال، فعالیت‌های هنری و دولتی شرکت می‌کرد[۱۴] او دبیرستان را به عنوان نفر بیست و پنجم از کلاس ۵۱ نفره خود به پایان رساند و برای دانشگاه هاروارد تقاضای پذیرش کرد که پذیرفته شده و از آنجا فارغ‌التحصیل شد.

منابع[ویرایش]

  1. Summer1993.txt
  2. Roads and Crossroads of the Internet History
  3. Al Gore's Pileup on the Information Superhighway
  4. "The 51st Annual Grammy Awards Winners List". Category 79: Best Spoken Word Album. National Academy of Recording Arts and Sciences. 2008. Retrieved June 26, 2010.  Invalid |dead-url=no archiveurl=https://web.archive.org/web/20100704080423/http://www2.grammy.com/GRAMMY_Awards/51st_Show/list.aspx (help)
  5. http://web.archive.org/web/20100623070846/http://www.algore.com/about.html
  6. http://content.time.com/time/printout/0,8816,997752,00.html Jump up to: a b c d e f g Tumulty,Karen (August 21, 2000). "Democratic Convention: The Women Who Made Al Gore". Time. Retrieved June 29, 2010.
  7. Turque, Inventing Al Gore, p. 8.
  8. http://www.pbs.org/wgbh/pages/frontline/shows/choice2000/gore/cron.html Jump up to: a b c d e f "Gore Chronology". Frontline, Choice 2000. PBS. Retrieved June 26, 2010.
  9. http://www.washingtonpost.com/wp-srv/politics/campaigns/wh2000/stories/gore101099a.htm Jump up to: a b c d e Maraniss, David; Nakashima, Ellen (October 10, 1999). "Al Gore, Growing Up in Two Worlds". The Washington Post. Retrieved June 28, 2010.
  10. http://www.washingtonpost.com/wp-srv/politics/campaigns/galleries/lifeofgore/photo3.htm The Tennessean (photo) (December 31, 1999). "The Life of Al Gore, Growing Up". The Washington Post. Retrieved June 28, 2010.
  11. http://www.washingtonpost.com/wp-srv/politics/campaigns/galleries/lifeofgore/photo4.htm Associated Press (photo) (December 31, 1999). "The Life of Al Gore, Growing Up". The Washington Post. Retrieved June 28, 2010.
  12. Zelnick, Bob (1999). Al Gore: A Political Life. Regnery Publishing. ISBN: 0-89526-326-2.
  13. https://www.washingtonpost.com/ Jump up to: a b c d e f g Maraniss, David; Nakashima, Ellen (March 18, 2000). "Gore's Grades Belie Image of Studiousness". The Washington Post. Retrieved June 29, 2010.
  14. St. Albans Class of 1965 (photo) (December 31, 1999). "The Life of Al Gore, Growing Up". The Washington Post. Retrieved June 28, 2010. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

پیشین:
محمد یونس
گرامین بانک
برنده جایزه صلح نوبل
۲۰۰۷
پسین:
مارتی آهتیساری