آنگ سان سو چی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو

مختصات: ۱۶°۴۹′۳۲″ شمالی ۹۶°۹′۱″ شرقی / ۱۶.۸۲۵۵۶° شمالی ۹۶.۱۵۰۲۸° شرقی / 16.82556; 96.15028

آنگ سان سو چی
رئیس اتحادیه ملی دموکراسی
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۱۸ نوامبر ۲۰۱۱
پس از Aung Shwe
دبیرکل اتحادیه ملی دموکراسی
مشغول به کار
۲۷ سپتامبر ۱۹۸۸ – ۱۸ نوامبر ۲۰۱۱
پس از Position established
پیش از Position abolished
Leader of the Opposition
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۲ مه ۲۰۱۲
رئیس‌جمهور تین سین
پس از Sai Ai Pao
عضو Burmese House of Representatives
for Kawhmu
مشغول به کار
تاریخ انتصاب
۲ مه ۲۰۱۲
پس از Soe Tint
Majority 46,730 (71.38%)[۱]
اطلاعات شخصی
تولد ۱۹ ژوئن ۱۹۴۵(۱۹۴۵-06-۱۹) ‏(۷۱ سال)
رانگون (یانگون فعلی)
میانمار بریتانیا ( میانمار فعلی)
ملیت برمه‌ای
حزب سیاسی اتحادیه ملی برای دموکراسی
همسر مایکل اریس (۱۹۷۱–۱۹۹۹)
فرزندان آلکساندر، کیم
محل تحصیل University of Delhi
St Hugh's College, Oxford
مدرسه مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا
دین بودایی
امضاء
خدمت نظامی
جوایز Rafto Prize
جایزه ساخاروف
Nobel Prize.png جایزه صلح نوبل (۱۹۹۱)
Jawaharlal Nehru Award
International Simón Bolívar Prize
جایزه اولاف پالمه (۲۰۰۵)
Bhagwan Mahavir World Peace
جایزه جواهرلعل نهرو

آنگ سان سو چی (به برمه‌ای: AungSanSuuKyi1.png) (زاده ۱۹ ژوئن ۱۹۴۵) فعال سیاسی، مدافع حقوق بشر، از مخالفان حکومت نظامی میانمار (برمه سابق) و برنده جایزه صلح نوبل است. در انتخابات عمومی سال ۱۹۹۰ اتحادیه ملی دموکراسی به رهبری او توانست ۵۹ ٪ آرای ملی و ۸۱ ٪ کرسی‌های مجلس را از آن خود کند. او که پیش از این انتخابات نیز در بازداشت خانگی بود، مجموعاً ۱۵ سال از عمر خود را بین ژوئیه سال ۱۹۸۹ تا نوامبر سال ۲۰۱۰ در حصر خانگی بسر برده است.

وی برنده جوایزی همچون جایزه صلح نوبل (۱۹۹۱)، لژیون دونور (فرمانده)، جایزه ساخاروف، نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری، جایزه بین‌المللی سیمون بولیوار (از دولت ونزوئلا)، جایزه جواهر لعل نهرو را به منظور تفاهم بین‌المللی از دولت هند (۱۹۹۲) و جایزه اولاف پالمه شده است.

زندگی[ویرایش]

Aung San Suu Kyi 17 November 2011.jpg

وی در روز ۱۹ ژوئن ۱۹۴۵ در شهر رانگون پایتخت میانمار متولد گردید. نام وی «آنگ سان سو چی» برهم‌نهاده‌ای‌ست از سه نام پدرش «آنگ سان »، «سو» مادر بزرگ پدری‌اش و «چی» مادرش. پدرش بنیانگذار ارتش نوین میانمار و از مذاکره کنندگان استقلال میانمار از انگلستان در سال ۱۹۴۷ بود. او در همان سال به دست رقیب خود کشته شد. مادرش که به عنوان یک چهرهٔ سیاسی در دولت جدید میانمار حضور داشت به عنوان سفیر به هند و نپال اعزام شد و فرصتی فراهم آورد تا آنگسان در سال ۱۹۶۴ به تحصیل علوم سیاسی در دهلی بپردازد. او در ۱۹۶۹ دورهٔ کارشناسی خود را در رشته‌های فلسفه، علوم سیاسی و اقتصاد در کالجی در آکسفورد به پایان رساند. سپس به مدت سه سال در نییورک زندگی کرد و در سازمان ملل به کار پرداخت. او همزمان مجبور بود برای تأمین مالی خود مطالبی برای مایکل اریس محقق فرهنگ تبت بنویسد. آن دو در ۱۹۷۲ با یکدیگر ازدواج کردند. او در ۱۹۸۵ دکترای خود را از دانشکده مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا دانشگاه لندن دریافت کرد.

او در سال ۱۹۸۸ نه تنها برای نگهداری از مادر بیمارش بلکه برای رهبری جنبش دموکراسی‌خواهی میانمار به کشورش بازگشت. دیدار او با شوهرش مایکل اریس در کریسمس ۱۹۹۵ بی آینکه بدانند آخرین دیدار آن دو بود. چرا که آنگسان در میانمار باقی‌ماند و شوهرش کشور را ترک کرد، ولی حکومت میانمار درخواست‌های بعدی شوهرش برای دریافت ویزا را رد کرد. اریس در ۱۹۹۷ از سرطان پروستات غیرقابل علاج خود آگاه شد. علی‌رغم درخواست مستقیم کوفی عنان و پاپ ژان پل دوم از حکومت میانمار برای دادن ویزا، آنها با بیان اینکه امکانات لازم برای نگهداری از مایکل اریس را ندارند از دادن ویزا به او سر باز زدند. در عوض پیشنهاد دادند که آنگسان سوچی برای دیدار او از کشور خارج شود. او بطور موقت از بازداشت خانگی خارج شد تا بتواند از کشور خارج شود؛ ولی او که می‌دانست در صورت خروج دیگر اجازهٔ ورود به کشور را نخواهد یافت از این کار امتناع کرد. اریس در سال ۱۹۹۹ در روز تولد ۵۳ سالگی خود درگذشت. آنگ سان سو چی در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۰ از بازداشت خانگی خارج شد.

فعالیت سیاسی[ویرایش]

آغاز فعالیت سیاسی[ویرایش]

بازگشت آنگ سان سوچی به برمه در 1988 اتفاقاً هم زمان با استعفای نی وین، رهبر نظامی برمه و حزب سوسیالیست آن، بود. تظاهرات دموکراسی خواهانه مخالفان شورای نظامی حاکم که از سال 1962 بر کشورفرمانروائی می‌کرد در 8 اوت 1988 به طور خشونت باری سرکوب شد اما این تظاهرات هم چنان ادامه یافت. در 26 اوت 1988، او موفق شد یک راه پیمایی نیم میلیون نفره را با شعار حکومت دموکراتیک رهبری کند ولی با این حال، حکومت نظامی دیگری بر سر کار آمد.

آنگ سان سوچی که تحت تأثیر فلسفه ی بدون خشونت گاندی و به ویژه مفاهیم بودایی بود، با هدف مبارزه برای دموکراسی وارد سیاست شد. او به تأسیس «اتحاد ملی برای دموکراسی» کمک کرد اما در 20 جولای 1989 در حصر خانگی قرار گرفت. به او پیشنهاد شد که در ازای خروج از کشور آزاد شود اما این پیشنهاد را رد کرد. با وجود اعتقاد آنگ سان به مبارزه ی بدون خشونت، گروهی از فرماندهان سابق نظامی و سیاسیون قدیمی که در دوران بحران به «اتحاد ملی» پیوسته بودند مبارزات او را بیش از حد خشونت آمیز دانستند و از این تشکل کناره گیری کردند. با این حال، او محبوبیت فراگیر و حمایت ش را در بین جوانان اتحادیه ملی حفظ کرد.

ادامه ی فعالیت سیاسی[ویرایش]

در سال ۱۹۸۸ تظاهرات گسترده دانشجویان هواخواه دموکراسی در میانمار در مخالفت با شورای نظامی حاکم که از سال بر کشور فرمانروائی می‌کرد فراگیر می‌شود. حکومت میانمار در سرکوب این تظاهرات خشونتی توجیه‌ناپذیر از خود نشان می‌دهد.

پس از آن کشتار، آنگ سان سو چی برای هدایت جنبش مخالفان به میانمار باز می‌گردد. پیام «اتحاد، نظم، عشق» او که ریشه در اعتقاد ژرف به آیین بودا دارد، تمامی ملت را در بر می‌گیرد و اتحادیه ملی دموکراسی او هواخواهان بسیاری در سراسر میانمار پیدا می‌کند. در ژوئن سال ۱۹۸۹ بعد از چند هفته رخدادهای میدان «تیان آنمن» شورای نظامی حاکم بر میانمار آنگ سان سو چی و دیگر رهبران دموکراسی‌خواه را به بازداشت خانگی محکوم می‌کند. این آغاز دورانی تیره و تار در تاریخ میانمار است که تا سال ۲۰۱۰ ادامه یافت.[۲]

شورای نظامی در سال ۱۹۹۰ در برابر فشارهای سیاسی اجازه انتخابات ملی را می‌دهد. با وجود تنگناهای آشکار و پنهانی که نیروهای نظامی برپا داشته بودند، حزب اتحادیه ملی برای دموکراسی به رهبری آنگ سان سو چی نزدیک به ۸۰ ٪ کرسی‌های مجلس انتخابی را به دست می‌آورد. آنگ سان سو چی نخستین نخست وزیر برگزیده مردم می‌شود. اما همانگونه که قابل پیش‌بینی بود، نیروهای نظامی از پذیرش نتیجه انتخابات سر باز می‌زدند و قدرت را با نام «انجمن اعاده نظم و قانون ایالتی» (سلوریک) در دست می‌گیرند. شرایطی که تا امروز نیز ادامه دارد.

در ۱۴ اکتبر ۱۹۹۱ کمیته نوبل او را به عنوان برنده جایزه صلح به جهانیان معرفی می‌کند و در دسامبر همان سال پسر ۱۸ ساله‌اش الکس اریس از سوی او این جایزه را دریافت می‌کند؛ چرا که مادرش هنوز در خانه خود در میانمار تحت نظر نظامیان است.

الکس این جایزه را به تمامی مردم میانمار تقدیم می‌کند و در سخنرانی خویش می‌گوید:

"این جایزه مال آنهاست و پیروزی نهایی در پیکاری دراز مدت، صلح، آزادی و دموکراسی را به میانمار باز خواهد گرداند.

پایان حصر خانگی[ویرایش]

با اجرای فرمان آزادی آنگ سان سو چی رهبر مخالفان دولت میانمار و برچیده شدن ایستگاه‌های پلیس در اطراف خانه وی، دوران حصر خانگی این برنده جایزه صلح نوبل سرانجام سپری شد و صدها نفر از حامیان خانم سوچی، وی را در مقابل درب منزلش مشاهده کردند.

منابع[ویرایش]

پیوند به بیرون[ویرایش]