آنگ سان سو چی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
ဒေါ်) Daw)
آنگ سان سو چی
Remise du Prix Sakharov à Aung San Suu Kyi Strasbourg 22 octobre 2013-18.jpg
نخستین مشاور دولتی میانمار
شروع به کار
۶ آوریل ۲۰۱۶
رئیس جمهور تین چیاو
پس از تین سین (نخست وزیر، ۲۰۱۱)
وزیر امور خارجه میانمار
شروع به کار
۳۰ مارس ۲۰۱۶
رئیس جمهور تین چیاو
قائم مقام Kyaw Tin
پس از Wunna Maung Lwin
وزیر دفتر رئیس جمهور
شروع به کار
۳۰ مارس ۲۰۱۶
رئیس جمهور تین چیاو
پس از Aung Min
Hla Tun
Soe Maung
Soe Thein
Thein Nyunt
رئیس اتحادیه ملی برای دموکراسی
شروع به کار
۱۸ نوامبر ۲۰۱۱
پس از Aung Shwe
رهبر اپوزیسیون
مشغول به کار
۲ مه ۲۰۱۲ – ۲۹ ژانویه ۲۰۱۶
رئیس جمهور تین سین
پس از Sai Hla Kyaw
دبیرکل اتحادیه ملی برای دموکراسی
مشغول به کار
۲۷ سپتامبر ۱۹۸۸ – ۱۸ نوامبر ۲۰۱۱
پس از منصب ایجاد شد
پیش از منصب حذف شد
نماینده مجلس نمایندگان میانمار
از کامو
مشغول به کار
۲ مه ۲۰۱۲ – ۳۰ مارس ۲۰۱۶
پس از Soe Tint
پیش از خالی
اطلاعات شخص
زاده ۱۹ ژوئن ۱۹۴۵ ‏(۷۳ سال)
رانگون (یانگون کنونی)
میانمار بریتانیا ( میانمار کنونی)
ملیت برمه‌ای
حزب سیاسی اتحادیه ملی برای دموکراسی
همسر(ان) مایکل اریس (۱۹۷۱–۱۹۹۹)
فرزندان آلکساندر، کیم
محل
تحصیل
دانشگاه دهلی
کالج سنت هیو
دانشکده مطالعات شرقی و آفریقایی
مذهب بودایی
جایزه‌ها جایزه یادبود تورف رافتو
جایزه ساخاروف
Nobel Prize.png جایزه صلح نوبل (۱۹۹۱)
جایزه جواهر لعل نهرو
جایزه بین‌المللی سیمون بولیوار
جایزه اولاف پالمه (۲۰۰۵)
صلح جهانی باوان ماهاویر
مدال طلای کنگره
جایزه سازمان عفو بین‌الملل (پس گرفته شده)[۱]
شهروند افتخاری کانادا (پس گرفته شده)[۱]
امضا

آنگ سان سو چی (به برمه‌ای: AungSanSuuKyi1.png) ۱۹ ژوئن ۱۹۴۵ سیاستمدار، دیپلمات، نویسنده و مدافع حقوق بشر میانمار است[۲] که به عنوان نخستین مشاور دولتی میانمار و رهبر اتحادیه ملی برای دموکراسی فعالیت می‌کند. او در این نقش به‌طور دفاکتو رئیس دولت است و مقامی هم‌ارز نخست‌وزیر دارد. او همچنین نخستین زنی است که به عنوان وزیر امور خارجه میانمار، وزیر برق و انرژی و وزیر آموزش در کابینهٔ رئیس جمهور تین چیاو فعالیت کرده و از سال ۲۰۱۲ تا ۲۰۱۶ نماینده پارلمان این کشور بوده‌است.

او از مخالفان حکومت نظامی پیشین میانمار و برنده جایزه صلح نوبل است. در انتخابات عمومی ۱۹۹۰ اتحادیه ملی دموکراسی به رهبری او توانست ٪۵۹ آرای ملی و ٪۸۱ کرسی‌های مجلس را از آن خود کند.[۳] او که پیش از این انتخابات نیز در حبس خانگی بود، مجموعاً ۱۵ سال از عمر خود را بین ژوئیه ۱۹۸۹ تا نوامبر ۲۰۱۰ در حبس خانگی بسر برد. وی برنده جوایزی همچون جایزه صلح نوبل (۱۹۹۱)، جایزه لژیون دونور، جایزه ساخاروف، نشان افتخار آزادی رئیس‌جمهوری، جایزه بین‌المللی سیمون بولیوار (از دولت ونزوئلاجایزه جواهر لعل نهرو را به منظور تفاهم بین‌المللی از دولت هند (۱۹۹۲) و جایزه اولاف پالمه شده‌است. با وجود دریافت جوایز بین‌المللی وی به دلیل نسل کشی مسلمانان و آواره کردن ایشان به شدت توسط جامعه ی مدنی محکوم شده است.

زندگی[ویرایش]

Aung San Suu Kyi 17 November 2011.jpg

وی در روز ۱۹ ژوئن ۱۹۴۵ در شهر رانگون پایتخت میانمار زاده شد. نام وی «آنگ سان سو چی» برهم‌نهاده‌ای از سه نام پدرش «آنگ سان»، «سو» مادر بزرگ پدری‌اش و «چی» مادرش است. پدرش بنیانگذار ارتش نوین میانمار و از مذاکره کنندگان استقلال میانمار از امپراتوری بریتانیا در سال ۱۹۴۷ بود. او در همان سال به دست رقیب خود کشته شد.

مادرش که به عنوان یک چهرهٔ سیاسی در دولت جدید میانمار حضور داشت به عنوان سفیر به هند و نپال اعزام شد و فرصتی فراهم آورد تا آنگ‌سان در سال ۱۹۶۴ به تحصیل علوم سیاسی در دهلی بپردازد.

او در ۱۹۶۹ دورهٔ کارشناسی خود را در رشته‌های فلسفه، علوم سیاسی و اقتصاد در کالج سنت هیو در دانشگاه آکسفورد به پایان رساند. سپس به مدت سه سال در نیویورک زندگی کرد و در سازمان ملل متحد به کار پرداخت و همزمان مجبور بود برای تأمین مالی خود مطالبی برای مایکل اریس پژوهشگر فرهنگ تبت بنویسد. آن دو در ۱۹۷۲ با یکدیگر ازدواج کردند.

او در ۱۹۸۵ دکترای خود را از دانشکده مطالعات مشرق‌زمین و آفریقا دانشگاه لندن دریافت کرد و در سال ۱۹۸۸ نه تنها برای نگهداری از مادر بیمارش بلکه برای رهبری جنبش دموکراسی‌خواهی میانمار به کشورش بازگشت. دیدار او با شوهرش مایکل اریس در کریسمس ۱۹۹۵ بی اینکه بدانند آخرین دیدار آن دو بود. چرا که آنگ‌سان در میانمار باقی‌ماند و شوهرش کشور را ترک کرد، ولی حکومت میانمار درخواست‌های بعدی شوهرش برای دریافت روادید را رد کرد. اریس در ۱۹۹۷ از سرطان پروستات غیرقابل علاج خود آگاه شد. علی‌رغم درخواست مستقیم کوفی عنان و پاپ ژان پل دوم از حکومت میانمار برای دادن روادید، آن‌ها با بیان اینکه امکانات لازم برای نگهداری از مایکل اریس را ندارند از دادن روادید به او سر باز زدند. در عوض پیشنهاد دادند که آنگ‌سان سوچی برای دیدار او از کشور خارج شود. او بطور موقت از حبس خانگی خارج شد تا بتواند از کشور خارج شود؛ ولی او که می‌دانست در صورت خروج دیگر اجازهٔ ورود به کشور را نخواهد یافت از این کار امتناع کرد. اریس در سال ۱۹۹۹ در روز تولد ۵۳ سالگی خود درگذشت.

کنش سیاسی[ویرایش]

بازگشت آنگ سان سوچی به میانمار در ۱۹۸۸ هم‌زمان با استعفای نی وین، رهبر نظامی میانمار و حزب سوسیالیست آن بود. تظاهرات دموکراسی‌خواهانه مخالفان شورای نظامی حاکم که از سال ۱۹۶۲ بر کشور فرمانروائی می‌کرد در ۸ اوت ۱۹۸۸ به‌طور خشونت‌باری سرکوب شد. اما این تظاهرات هم چنان ادامه یافت. در ۲۶ اوت ۱۹۸۸، او موفق شد یک راه‌پیمایی نیم‌میلیون نفره را با شعار حکومت دموکراتیک رهبری کند. ولی با این حال، حکومت نظامی دیگری بر سر کار آمد.

آنگ سان سوچی که تحت تأثیر فلسفه بدون خشونت ماهاتما گاندی و به ویژه مفاهیم آیین بودایی بود، با هدف مبارزه برای دموکراسی وارد سیاست شد. او به تأسیس «اتحاد ملی برای دموکراسی» کمک کرد. در ۲۰ ژوئیه ۱۹۸۹ پس از چند هفته از کشتار میدان تیان‌آنمن شورای نظامی حاکم بر میانمار آنگ سان سو چی و دیگر رهبران دموکراسی‌خواه را به حبس خانگی محکوم می‌کند. این آغاز دورانی تیره و تار در تاریخ میانمار است که تا سال ۲۰۱۰ ادامه یافت.[۳] به او پیشنهاد شد که در ازای خروج از کشور آزاد شود اما این پیشنهاد را رد کرد. با وجود اعتقاد آنگ سان به مبارزهٔ بدون خشونت، گروهی از فرماندهان سابق نظامی و سیاسیون قدیمی که در دوران بحران به «اتحاد ملی» پیوسته بودند مبارزات او را بیش از حد خشونت‌آمیز دانستند و از این تشکل کناره‌گیری کردند. با این حال، او محبوبیت و حمایت فراگیر را در بین جوانان اتحادیه ملی حفظ کرد.

شورای نظامی در سال ۱۹۹۰ در برابر فشارهای سیاسی اجازه انتخابات ملی را داد. با وجود تنگناهای آشکار و پنهانی که نیروهای نظامی برپا داشته بودند، حزب اتحادیه ملی برای دموکراسی به رهبری آنگ سان سو چی نزدیک به ٪۸۰ کرسی‌های مجلس انتخابی را به دست آورد و نخستین نخست‌وزیر برگزیده مردم شد. اما نیروهای نظامی از پذیرش نتیجه انتخابات سر باز زدند و قدرت را با نام «انجمن اعاده نظم و قانون ایالتی» (سلوریک) در دست گرفتند.

در ۱۴ اکتبر ۱۹۹۱ کمیته جایزه نوبل او را به عنوان برنده جایزه صلح نوبل به جهانیان معرفی کرد.[۲] اما به دلیل حبس خانگی، در دسامبر همان سال پسر ۱۸ ساله او «الکساندر اریس» از سوی او این جایزه را دریافت کرد.

الکساندر با تقدیم آن جایزه به همه مردم میانمار گفت»

"این جایزه مال آنهاست و پیروزی نهایی در پیکاری دراز مدت، صلح، آزادی و دموکراسی را به میانمار باز خواهد گرداند."

پایان حبس خانگی[ویرایش]

در ۱۳ نوامبر ۲۰۱۰ با اجرای فرمان آزادی آنگ سان سو چی رهبر مخالفان دولت میانمار و برچیده شدن ایستگاه‌های پلیس در اطراف خانه وی، دوران حبس خانگی این برنده جایزه صلح نوبل سرانجام سپری شد و صدها نفر از حامیان خانم سوچی، وی را در مقابل درب منزلش مشاهده کردند.[۴]

انتقادها[ویرایش]

پس از آزار روهینگیا در میانمار (۲۰۱۶) یانگی لی، گزارشگر سازمان ملل متحد در امور حقوق بشر در میانمار، از آنگ سانگ سوچی، که رهبری این کشور را برعهده دارد، انتقاد کرد و گفت که آنگ سان سوچی سوچی از اقلیت مسلمانان روهینگیا حمایت نکرده‌است.[۵] این در حالی است که بیشتر سیاستمداران و شخصیت‌های جهان از او به علت کشتن و آواره کردن مسلمان روهنیگا انتقاد کرده و خواهان پس گرفتن جایزه صلح نوبل از خانم سوچی شدند.

در نوامبر ۲۰۱۸ سازمان عفو بین‌الملل اعلام کرد که جایزه اعطایی خود را از آنگ سان سوچی پس می‌گیرد. پیشتر مجلس کانادا نیز شهروندی افتخاری او را لغو کرده بود.[۱]

آنگ سان سوچی با توجه به نقشی که امروز در دولت میانمار دارد، در صورت اثبات «پاکسازی قومی» علیه اقلیت روهینگیا و پیگیری آن به صورت قضایی توسط دیوان بین المللی کیفری ممکن است در آینده با اتهام «همدستی در پاکسازی قومی» یا دیگر اتهامات مرتبط با سرکوب مسلمانان در استان راخین روبرو شود.[۱]

جستارهای وابسته[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ «سازمان عفو بین‌الملل مدال اعطایی خود به آنگ سان سوچی را پس گرفت». بی‌بی‌سی فارسی. ۲۲ آبان ۱۳۹۷. 
  2. ۲٫۰ ۲٫۱ «Aung San Suu Kyi - Facts». بازبینی‌شده در 2017-09-15. 
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ «پیروزی تاریخی حزب آنگ سان سوچی در انتخابات میانمار». دویچه وله. ۱۳٫۱۱٫۲۰۱۵. بازبینی‌شده در ۲۰۱۷-۰۹-۱۵. 
  4. «حصر خانگی آن سان سو چی، رهبر مخالفان میانمار، برچیده شد». بازبینی‌شده در 2017-09-15. 
  5. «گزارشگر سازمان ملل: آنگ سان سوچی از مسلمانان روهینگیا حمایت نکرده‌است». بی‌بی‌سی فارسی. ۱۳ شهریور ۱۳۹۶. بازبینی‌شده در ۷ سپتامبر ۲۰۱۷. 

منابع[ویرایش]