محمد البرادعی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
محمد البرادعی
محمد البرادعی
معاون رئیس‌جمهور مصر
کفیل
مشغول به کار
۱۴ ژوئیه ۲۰۱۳ – ۱۴ اوت ۲۰۱۳
رئیس‌جمهور عدلی منصور (کفیل)
پس از Mahmoud Mekki
پیش از بدون متصدی، later abolished
رهبر Constitution Party
مشغول به کار
۲۸ آوریل ۲۰۱۲ – ۱۴ اوت ۲۰۱۳
قائم‌مقام George Isaac
پس از ایجاد دفتر
پیش از Sayed El-Masry
مدیر کل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی
مشغول به کار
۱ دسامبر ۱۹۹۷ – ۳۰ نوامبر ۲۰۰۹
پس از هانس بلیکس
پیش از یوکیو آمانو
اطلاعات شخصی
تولد محمد مصطفی البرادعی
۱۷ ژوئن ۱۹۴۲(1942-06-17) ‏(۷۳ سال)
قاهره، مصر
حزب سیاسی Constitution Party
همسر عایدة الکاشف
Aida El-Kachef
فرزندان ۲ لیلی، مصطفی
محل اقامت وین، اتریش
محل تحصیل دانشگاه قاهره
Graduate Institute of International and Development Studies
New York University
دین اسلام سنی[۱]
وب‌گاه Official website

محمد مصطفی البرادعی (به عربی: محمد مصطفى البرادعي) (۱۷ ژوئن، ۱۹۴۲) دیپلمات و سیاستمدار مصری، دارنده جایزه صلح نوبل در سال ۲۰۰۵ می‌باشد. وی بین سالهای ۱۹۹۷ تا ۲۰۰۹ مدیر کل آژانس بین‌المللی انرژی اتمی بود. او پس از برکناری محمد مرسی و تعیین عدلی منصور به ریاست جمهوری موقت مصر، به عنوان معاون رئیس جمهور در امور روابط بین‌الملل تعیین شد، اما در ۱۴ اوت ۲۰۱۳ به دنبال کشتار حامیان مرسی به وسیله ارتش مصر، از این سمت استعفا کرد.

زندگی خصوصی[ویرایش]

در شهر الدقی (در حال حاضر زیر نظر استان جیزه) متولد گردیده است. پدرش مصطفی وکیل و رئیس سابق کانون وکلای مصر بوده است. او در سال ۱۹۶۲ با مدرک کارشناسی حقوق از دانشگاه قاهره دانش‌آموخته شد. او با "عایده الکاشف" آموزگار ورزش مدرسه بین‌المللی وین ازدواج نمود. حاصل ازدواج آنان یک پسر و دختر به نام‌های "لیلی" و "مصطفی" می‌باشد. دخترش لیلی حقوقدان و پسرش مصطفی مدیر یک ایستگاه تلویزیونی در لندن می‌باشد.

خانواده تا سال ۲۰۰۹ در لندن سکونت داشتند و بعد از سرنگونی رژیم حسنی مبارک به مصر بازگشتند.

فعالیت‌ها[ویرایش]

Mohamed ElBaradei, Davos 2.jpg

محمد البرادعی در سال ۱۹۶۴ به عنوان کارمند وزارت امور خارجه در بخش اداره هیئت مشغول به کار گردید؛ و بعد از مدتی به عنوان نمایندگی هیئت دائمی مصر در سازمان ملل به ژنو و نیویورک سفر نمود. در سال ۱۹۷۴ مدرک دکترای خود را در رشته حقوق بین‌الملل از دانشگاه نیویورک دریافت کرد. در همان سال بعنوان مشاور و دستیار وزیر امور خارجه وقت مصر، اسماعیل فهمی و سپس به عنوان مسئول حقوق بین‌الملل در مؤسسهٔ آموزش و تحقیقات سازمان ملل متحد تا سال ۱۹۸۰ مشغول بکار بوده و سپس مجدداً به مصر بازگشته و از سال ۱۹۸۱ تا ۱۹۸۷ استاد حقوق بین‌الملل در دانشگاه حقوق نیویورک مشغول به تدریس بوده است. او دستاوردهای خود را حاصل تحقیقات و تجربه کاری به عنوان استاد دانشگاه و هم مقام ارشد در سازمان ملل متحد در زمینه‌های حفظ صلح و توسعه بین‌المللی، و قوانین بین‌المللی، سازمان‌های بین‌المللی، کنترل تسلیحات و استفاده صلح آمیز از انرژی هسته‌ای بصورت هزاران مقاله و کتاب تألیف نموده است.

او در سال ۱۹۸۵ به آژانس بین‌المللی انرژی اتمی پیوست. در اوایل به عنوان رایزن حقوقی آژانس و سپس در سال ۱۹۹۳ او معاون مدیر کل امور خارجی آژانس ارتقاء یافت. او در یکم سپتامبر سال ۱۹۹۷ پس از رقابت با هانس بلیکس سوئدی با کسب ۳۳ رأی از مجموع ۳۴ رأی هیئت اجرائی آژانس به مدیر کلی آژانس بین‌المللی انرژی اتمی انتخاب گردید. در سپتامبر سال ۲۰۰۱ برای بار دوم و سپتامبر ۲۰۰۵ برای بار سوم انتخاب گردید.

رهبری اعتراضات ۲۰۱۳[ویرایش]

در ژوئن ۲۰۱۳ و در سالگرد تحلیف محمد مرسی، رئیس جمهور مصر بعد از انقلاب ۲۰۱۲، موج جدیدی از اعتراضات در مصر علیه دولت وی شکل گرفت. با اوج‌گیری اعتراضات محمد البرادعی رهبری مخالفان دولت مرسی را بر عهده گرفت. مخالفان خواهان کناره گیری مرسی و برگزاری انتخابات زودهنگام بودند. نهایتاً به دنبال نطق عبدالفتاح السیسی، مرسی از ریاست جمهوری عزل شده و عدلی منصور به عنوان رئیس جمهور موقت سوگند یاد کرد.

معاون رئیس جمهور در امور روابط بین‌الملل[ویرایش]

ElBaredei during Friday of Anger.png

چند بعد از شایعاتی مبنی بر تعیین البرادعی به نخست وزیری دولت موقت، عدلی منصور طی حکمی حازم الببلاوی را به عنوان نخست وزیر و محمد البرادعی را به عنوان معاون رئیس جمهور در امور روابط بین‌الملل تعیین نمود. به دنبال شدت گرفتن اعتراضات حامیان محمد مرسی، در روز چهاردهم اوت ۲۰۱۳ و کشتار جمع زیادی از معترضان به وسیله ارتش، البرادعی از سمت معاونت امور بین‌الملل رئیس جمهور استعفا کرد.

برادعی و تشیع[ویرایش]

به گفتهٔ خود برادعی، وی از نظر عقیدتی شیعه است. او دفاع‌های زیادی از شیعیان در مصر داشته‌است. همسرش آیدا (عایده) کشاف نیز ایرانی و شیعه است -گرچه در درستی این انتساب تردید هست[۲].

وی هنگام نماز عید فطر در دانشگاه ازهر دست‌هایش را نبست که واکنش گسترده‌ای در رسانه‌های مصری همراه داشت. او در پاسخ در این باره گفته‌بود: «من در هویت سنی و در عقیده شیعه‌ام. دلیلی برای انکار عقیده‌ام نیست.».[۱]

او همچنین به هنگام شدت گرفتن موج مخالفت سلفیان افراطی علیه سفر گردشگران ایرانی به مصر با انتشار متنی در شبکه اجتماعی تویتر اعلام کرد: «چگونه است که شیعه و سنی باهم اعمال حج را می‌گزاریم ولی در مصر ایرانیان را از زیارت برخی از خانه‌های خدا منع می‌کنیم؟ مصر کارنامه‌ای در نادیده گرفتن عقل و عدم پذیرش طرف مقابل، ندارد.».[۱]

برادعی در واکنش به حمله و قتل فجیع حسن شحاته از رهبران شیعیان مصر آن کار را جنایتی وحشیانه خوانده‌بود[۳]

او پیش از کودتا در دیدار با تحصن‌کنندگان در وزارت فرهنگ مصر با اشاره به اظهارات توهین آمیز برخی شرکت‌کنندگان در کنفرانس اسلامگرایان در استادیوم قاهره که تحت نظارت محمد مرسی (رئیس جمهور وقت مصر) برگزار شده‌بوده‌است گفته‌بود: هنگامی که نظام می‌نشیند و به اظهارات کسانی گوش می‌دهد که می‌گویند تظاهرکنندگان در روز سی ام کافر و مشرک هستند و صدوپنجاه‌میلیون شیعه نجس، همگی تأکیدی بر این موضوع است که این نظام پس از این حتی یک روز دیگر نباید استمرار یابد.[۴]

جوایز[ویرایش]

در اکتبر سال ۲۰۰۵، محمد البرادعی، برنده جایزه صلح نوبل با آژانس بین‌المللی انرژی اتمی به دست آورد و جایزه اعطا شده به آژانس و مدیر خود را در به رسمیت شناختن تلاش‌های انجام شده در بخش خود را برای جلوگیری از گسترش سلاح‌های هسته‌ای است.

و البرادعی گفت:

«فقر و نا امیدی" زمین باروری "برای جرم و جنایت سازمان‌یافته و جنگ‌های داخلی، تروریسم و افراط‌گرایی است. »

منابع[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ «البرادعی: هویتم سنی و عقیده‌ام شیعی است». عصر ایران. ۲۰ مرداد ۱۳۹۲.  خطای یادکرد: برچسب <ref> نامعتبر؛ نام ".D9.86.D9.85.D8.A7.D8.B2_.D8.AF.D8.B3.D8.AA.E2.80.8C.D8.A8.D8.A7.D8.B2_.D8.A8.D8.B1.D8.A7.D8.AF.D8.B9.DB.8C" چندین بار با محتوی متفاوت تعریف شده‌است
  2. . خبرگزاری الف. ۱۸ آذر ۱۳۸۷. http://alef.ir/vdchqinx.23n-vdftt2.html?36207. 
  3. «البرادعی: کشتار چهار شیعه در مصر جنایتی وحشیانه است». صدا و سیمای ایران. ۳ تیر ۱۳۹۲. 
  4. «برادعی: نظامی که در آن به شیعه توهین شود باید برود». العالم. ۲۷ خرداد ۱۳۹۲. 

پیوند به بیرون[ویرایش]

پیشین:
وانگاری ماآتای
برنده جایزه صلح نوبل
۲۰۰۵
پسین:
محمد یونس
گرامین بانک