جیمز مونرو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
جیمز مونرو
۵مین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۴ مارس ۱۸۱۷ – ۴ مارس ۱۸۲۵
معاون رئیس‌جمهور دانیل تامپکینز
پس از جیمز مدیسون
پیش از جان کوئینسی آدامز
8ام وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۲۷ سپتامبر ۱۸۱۴ – ۲ مارس ۱۸۱۵
رئیس‌جمهور جیمز مدیسون
پس از جان آرمسترانگ جونیور
پیش از ویلیام اچ. کرافورد
7ام وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۲ آوریل ۱۸۱۱ – ۴ مارس ۱۸۱۷
رئیس‌جمهور جیمز مدیسون
پس از Robert Smith
پیش از جان کوئینسی آدامز
12ام و 16ام فرماندار ویرجنیا
مشغول به کار
۲۸ دسامبر ۱۷۹۹ – ۱ دسامبر ۱۸۰۲
پس از James Wood
پیش از John Page
مشغول به کار
۱۶ ژانویه ۱۸۱۱ – ۲ آوریل ۱۸۱۱
پس از George William Smith
پیش از George William Smith
مشغول به کار
۱۸ آوریل ۱۸۰۳ – ۲۶ فوریه ۱۸۰۸
نامزدشده‌ توسط توماس جفرسون
پس از روفوس کینگ
پیش از ویلیام پینکنی
مشغول به کار
۲۸ مه ۱۷۹۴ – ۹ سپتامبر ۱۷۹۶
نامزدشده‌ توسط جرج واشنگتن
پس از گاورنر موریس
پیش از Charles Pinckney
سناتور ایالات متحده
از حوزهٔ انتخابیهٔ ویرجینیا
مشغول به کار
۹ نوامبر ۱۷۹۰ – ۲۹ مارس ۱۷۹۴
پس از جان واکر
پیش از Stevens Mason
Delegate to the Congress of the Confederation
from ویرجینیا
مشغول به کار
۳ نوامبر ۱۷۸۳ – ۷ نوامبر ۱۷۸۶
پس از صندلی جدید
پیش از هنری لی
اطلاعات شخصی
تولد ۲۸ آوریل ۱۷۵۸(۱۷۵۸-04-۲۸)
Monroe Hall, Virginia, British America
مرگ ۴ ژوئیه ۱۸۳۱ میلادی (۷۳ سال)
نیویورک سیتی, نیویورک
مدفن Hollywood Cemetery
ریچموند، ویرجینیا
حزب سیاسی جمهوریخواه-دموکرات
همسر الیزابت کورترایت مونرو (ازدواج ۱۷۸۶–۱۸۳۰)
فرزندان ۳
محل اقامت Ash Lawn
دانشگاه College of William and Mary
تخصص وکیل
Planter
College Administrator
دین اپیسکوپلین
امضاء Cursive signature in ink
خدمت نظامی
وفاداری  ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه ارتش قاره‌ای
Virginia Militia
سال‌های خدمت 1775–1777 (Army)
1777–1780 (militia)
درجه Major (Army)
Colonel (militia)
رزم‌ها/جنگ‌ها جنگ انقلاب آمریکا
 • Battle of Trenton

جیمز مونرو (به انگلیسی: James Monroe) (زاده ۲۸ آوریل ۱۷۵۸ - درگذشت ۴ ژوئیه ۱۸۳۱) پنجمین رئیس جمهور ایالات متحده آمریکا است که بین سال‌های ۱۸۱۷ تا ۱۸۲۵ رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود و چهارمین نفر از ویرجینیا است که به این سمت رسیده است. این دوران همزمان با ۱۱۹۵ تا ۱۲۰۳ خورشیدی و سالهای میانی سلطنت فتحعلی شاه قاجار است.[۱]

زندگینامه[ویرایش]

جیمز مونرو، پنجمین رئیس جمهوری ایالات متحده[ویرایش]

جیمز مونرودر سال ۱۷۵۸ در ناحیه وستمورلند در ویرجینیا بدنیا آمد. او دانش‌آموخته کالج ویلیام و مری بود، در ارتش کانتیننتال با سربلندی خدمت کرد و در فردریکزبرگ (ویرجینیا) به کار وکالت پرداخت. او پیش از رسیدن به مقام ریاست جمهوری آمریکا، سفیر آمریکا در فرانسه، فرماندار ویرجینیا، نماینده ویرجینیا در کنوانسیون قانون اساسی، سناتور، وزیر امور خارجه و وزیر جنگ بود.[۲]

پیش از ریاست جمهوری[ویرایش]

جیمز مونرو، زمانیکه سیاستمدار جوانی بود در کنوانسیون ویرجینیا به گروه مخالفان فدرالیست‌ها پیوست. در سال ۱۷۹۰ و در حالیکه طرفدار سیاستهای جفرسونی‌ها بود به عنوان سناتور برگزیده شد. طی سالهای ۱۷۹۴ تا ۱۷۹۶ سفیرآمریکا در فرانسه بود و از انقلابیون فرانسه طرفداری می‌کرد. وی بعدها به همراه رابرت لیوینگستون برای مذاکره با فرانسویها بر سر خرید مستعمره لوییزیانا به فرانسه اعزام شد. مونرو فردی بلندپرواز و پرانرژی بود. با حمایت پرزیدنت مدیسون در سال ۱۸۱۶ نامزد جمهوری خواهان برای احراز ریاست جمهوری شد، و رقیبش روفوس کینگ را با اختلاف فاحشی شکست داد.

جمعیت ایالات متحده در آن زمان نه میلیون و ۶۳۸ هزار و ۴۵۳ نفر بود. جیمز مونرو پس از پایان دوره نخست ریاست جمهوری، دوباره درانتخابات شرکت کرد و با وجود مخالفتهای فدرالیست‌ها به راحتی در انتخابات سال ۱۸۲۰ پیروز شد.

مونرو در انتخاب اعضای کابینه اش اقدامات غیر معمول و جسورانه‌ای انجام داد. مثلاً جان سی کالهون را، که ازجنوبی‌ها بود، به عنوان وزیر جنگ منصوب کرد وجان کوینسی آدامز را، که یک شمالی بود، به عنوان وزیر امور خارجه دولتش انتخاب کرد. او می‌خواست هنری کلی را، که ازنخبگان و افراد سرشناس غرب آمریکا بود، به کابینه اش اضافه کند اما هنری کلی نپذیرفت.[۳]

روزهای خوش[ویرایش]

جیمز مونرو پس از اینکه به عنوان پنجمین رئیس جمهوری آمریکا انتخاب شد و به دور آمریکا سفر کرد. سفرمونرو را به بوستون به عنوان آغاز عصر «روزهای خوش» نامیده‌اند. هرچند این احساسات دیری نپایید، اما از محبوبیت جیمز مونرو، که سیاست‌های ملی گرایانه را دنبال می‌کرد، کاسته نشد. در ورای فضای ظاهری ملی گرایانه در این دوران، آوای جدایی طلبی نیز شنیده می‌شد. درخواست مردم منطقه میسوری برای آنکه به جمع ایالت‌های برده دار بپیوندند رد شد و رکود اقتصادی نیز بر نگرانی‌ها افزود. بررسی یک لایحه اصلاحی برای رفع تدریجی برده داری در ایالت میسوری دو سال مذاکرات تلخ را در کنگره به همراه داشت. لایحه آشتی جویانه میسوری به اختلاف‌های پایان داد و در نهایت کنگره تکلیف دو ایالت مین و میسوری را به این صورت روشن کرد که ایالت مین به عنوان ایالت آزاد باقی‌ماند و برده داری در بخش‌های شمال و غرب میسوری برای همیشه ممنوع شد.[۴]

سیاست خارجی و دکترین مونرو[ویرایش]

James Monroe 02.jpg

از نقطه نظر روابط خارجی مونرو سیاستهای اصولی دولتش را اعلام کرد. اتخاذ این سیاست‌ها در واقع پاسخ به تهدیدی بود که از جانب دولتهای محافظه کار در اروپا وجود داشت و نیز خطر احتمال تشکیل ائتلافی شامل اسپانیا برای بازپس گرفتن مستعمرات در آمریکای لاتین. مونرو این جمهوری‌های جوان آمریکای لاتین را تا سال ۱۸۲۲ و زمانیکه اطمینان حاصل کرد کنگره به ماموریت‌های دیپلماتیک دولتش رای می‌دهد، به رسمیت نشناخت. جیمز مونرو و وزیر امور خارجه اش، جان کویینسی آدامز، هردو از درگیری با اسپانیا اجتناب می‌کردند تا آنکه اسپانیا فلوریدا را واگذار کرد.

بریتانیای کبیر با ناوگان دریایی قدرتمندش نیز مخالف فتح دوباره آمریکای لاتین بود و پیشنهاد کرد که ایالات متحده نیز مخالفت خود را اعلام کند. تومامس جفرسون، رئیس جمهوری پیشین، و جیمز مدیسون به مونرو توصیه کردند که پیشنهاد بریتانیا را بپذیرد، اما آدامز وزیر امور خارجه در این مورد گفت، «طبیعی تر خواهد بود... اگر ما با صراحت تمام اصول خود را به روسیه و فرانسه اعلام کنیم تا اینکه سوار بر زورقی به استقبال ناوگان تا دندان مسلح بریتانیا برویم.»

مونرو نصیحت آدامز را پذیرفت. او هشدار داد نه تنها آمریکای لاتین باید به حال خود گذاشته شود، بلکه روسیه هم نباید به سوی سواحل جنوبی اقیانوس آرام دست درازی کند. جان مونرو گفت، «کشورهای آمریکای لاتین در شرایط آزاد و مستقل هستند و باقی می‌مانند و قدرتهای اروپایی نباید به چشم مستعمرات آینده به آنان نگاه کنند.» غرض مونرو ازاتخاذ این سیاست آن بود که هرگونه اقدام دولتهای اروپایی برای بازپس گیری قسمتهایی از خاک آمریکای لاتین در نظر ایالات متحده عمل خصمانه‌ای تلقی خواهد شد. این سیاست پنجمین رئیس جمهوری آمریکا در تاریخ سیاسی این کشور و دیپلماسی بین‌المللی به «دکترین مونرو» موسوم شده است، که در واقع هشداری به دولتهای اروپایی برای عدم مداخله در امور آمریکای لاتین بود. جیمز مونزو روز چهارم ژوئیه سال ۱۸۳۱ در نیویورک درگذشت.[۵]

منابع[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. «جیمز مونرو»(فارسی)‎. voanews.com. 
  2. «جیمز مونرو»(فارسی)‎. voanews.com. 
  3. «جیمز مونرو»(فارسی)‎. voanews.com. 
  4. «جیمز مونرو»(فارسی)‎. voanews.com. 
  5. «جیمز مونرو»(فارسی)‎. voanews.com.