جیمز مونرو

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به ناوبری پرش به جستجو
جیمز مونرو
James Monroe White House portrait 1819.gif
۵مین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۴ مارس ۱۸۱۷ – ۴ مارس ۱۸۲۵
معاون رئیس‌جمهوردانیل تامپکینز
پس ازجیمز مدیسون
پیش ازجان کوئینسی آدامز
۸ام وزیر جنگ ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۲۷ سپتامبر ۱۸۱۴ – ۲ مارس ۱۸۱۵
رئیس جمهورجیمز مدیسون
پس ازجان آرمسترانگ جونیور
پیش ازویلیام اچ. کرافورد
۷ام وزیر امور خارجه ایالات متحده آمریکا
مشغول به کار
۲ آوریل ۱۸۱۱ – ۴ مارس ۱۸۱۷
رئیس جمهورجیمز مدیسون
پس ازRobert Smith
پیش ازجان کوئینسی آدامز
۱۲ام و ۱۶ام فرماندار ویرجنیا
مشغول به کار
۲۸ دسامبر ۱۷۹۹ – ۱ دسامبر ۱۸۰۲
پس ازJames Wood
پیش ازJohn Page
مشغول به کار
۱۶ ژانویه ۱۸۱۱ – ۲ آوریل ۱۸۱۱
پس ازGeorge William Smith
پیش ازGeorge William Smith
کاردار United States در the United Kingdom
مشغول به کار
۱۸ آوریل ۱۸۰۳ – ۲۶ فوریه ۱۸۰۸
نامزد کنندهتوماس جفرسون
پس ازروفوس کینگ
پیش ازویلیام پینکنی
کاردار United States در France
مشغول به کار
۲۸ مه ۱۷۹۴ – ۹ سپتامبر ۱۷۹۶
نامزد کنندهجرج واشینگتن
پس ازگاورنر موریس
پیش ازCharles Pinckney
United States Senator
از ویرجینیا
مشغول به کار
۹ نوامبر ۱۷۹۰ – ۲۹ مارس ۱۷۹۴
پس ازجان واکر
پیش ازStevens Mason
Delegate to the Congress of the Confederation
from ویرجینیا
مشغول به کار
۳ نوامبر ۱۷۸۳ – ۷ نوامبر ۱۷۸۶
پس ازصندلی جدید
پیش ازهنری لی
اطلاعات شخصی
زاده۲۸ آوریل ۱۷۵۸
Monroe Hall, Virginia, British America
درگذشت۴ ژوئیهٔ ۱۸۳۱ (۷۳ سال)
نیویورک سیتی، نیویورک
آرامگاهHollywood Cemetery
ریچموند، ویرجینیا
حزب سیاسیجمهوریخواه-دموکرات
همسر(ان)الیزابت کورترایت مونرو (ا. ۱۷۸۶–۱۸۳۰)
فرزندان۳
اقامتگاهAsh Lawn
محل
تحصیل
College of William and Mary
تخصصوکیل
Planter
College Administrator
مذهباپیسکوپلین
امضاCursive signature in ink
خدمات نظامی
وفاداری ایالات متحده آمریکا
خدمت/شاخه ارتش قاره‌ای
Virginia Militia
سال‌های خدمت1775–1777 (Army)
1777–1780 (militia)
درجهMajor (Army)
Colonel (militia)
جنگ‌ها/عملیات‌هاجنگ انقلاب آمریکا
 • نبرد ترنتون

جیمز مونرو (به انگلیسی: James Monroe) (زاده ۲۸ آوریل ۱۷۵۸ – درگذشته ۴ ژوئیه ۱۸۳۱) پنجمین رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا است که بین سال‌های ۱۸۱۷ تا ۱۸۲۵ رئیس‌جمهور ایالات متحده آمریکا بود و چهارمین نفر از ویرجینیا است که به این سمت رسیده‌است. این دوران هم‌زمان با ۱۱۹۵ تا ۱۲۰۳ خورشیدی و سال‌های میانی سلطنت فتحعلی شاه قاجار است.[۱]

زندگی‌نامه[ویرایش]

جیمز مونرو، پنجمین رئیس جمهوری ایالات متحده[ویرایش]

جیمز مونرودر سال ۱۷۵۸ در ناحیه وستمورلند در ویرجینیا به دنیا آمد. او دانش‌آموخته کالج ویلیام و مری بود، در ارتش کانتیننتال با سربلندی خدمت کرد و در فردریکزبرگ (ویرجینیا) به کار وکالت پرداخت. او پیش از رسیدن به مقام ریاست جمهوری آمریکا، سفیر آمریکا در فرانسه، فرماندار ویرجینیا، نماینده ویرجینیا در کنوانسیون قانون اساسی، سناتور، وزیر امور خارجه و وزیر جنگ بود.[۱]

پیش از ریاست جمهوری[ویرایش]

جیمز مونرو، زمانیکه سیاستمدار جوانی بود در کنوانسیون ویرجینیا به گروه مخالفان فدرالیست‌ها پیوست. در سال ۱۷۹۰ و در حالیکه طرفدار سیاست‌های جفرسونی‌ها بود به عنوان سناتور برگزیده شد. طی سال‌های ۱۷۹۴ تا ۱۷۹۶ سفیر آمریکا در فرانسه بود و از انقلابیون فرانسه طرفداری می‌کرد. وی بعدها به همراه رابرت لیوینگستون برای مذاکره با فرانسویها بر سر خرید مستعمره لوییزیانا به فرانسه اعزام شد. مونرو فردی بلندپرواز و پرانرژی بود. با حمایت پرزیدنت مدیسون در سال ۱۸۱۶ نامزد جمهوری خواهان برای احراز ریاست جمهوری شد، و رقیبش روفوس کینگ را با اختلاف فاحشی شکست داد.

جمعیت ایالات متحده در آن زمان نه میلیون و ۶۳۸ هزار و ۴۵۳ نفر بود. جیمز مونرو پس از پایان دوره نخست ریاست جمهوری، دوباره درانتخابات شرکت کرد و با وجود مخالفت‌های فدرالیست‌ها به راحتی در انتخابات سال ۱۸۲۰ پیروز شد.

مونرو در انتخاب اعضای کابینه اش اقدامات غیرمعمول و جسورانه‌ای انجام داد. مثلاً جان سی کالهون را، که از جنوبی‌ها بود، به عنوان وزیر جنگ منصوب کرد و جان کوینسی آدامز را، که یک شمالی بود، به عنوان وزیر امور خارجه دولتش انتخاب کرد. او می‌خواست هنری کلی را، که از نخبگان و افراد سرشناس غرب آمریکا بود، به کابینه اش اضافه کند اما هنری کلی نپذیرفت.[۱]

روزهای خوش[ویرایش]

جیمز مونرو پس از اینکه به عنوان پنجمین رئیس‌جمهوری آمریکا انتخاب شد و به دور آمریکا سفر کرد. سفر مونرو را به بوستون به عنوان آغاز عصر «روزهای خوش» نامیده‌اند. هرچند این احساسات دیری نپایید، اما از محبوبیت جیمز مونرو، که سیاست‌های ملی گرایانه را دنبال می‌کرد، کاسته نشد. در ورای فضای ظاهری ملی گرایانه در این دوران، آوای جدایی طلبی نیز شنیده می‌شد. درخواست مردم منطقه میسوری برای آنکه به جمع ایالت‌های برده دار بپیوندند رد شد و رکود اقتصادی نیز بر نگرانی‌ها افزود. بررسی یک لایحه اصلاحی برای رفع تدریجی برده داری در ایالت میسوری دو سال مذاکرات تلخ را در کنگره به همراه داشت. لایحه آشتی جویانه میسوری به اختلاف‌های پایان داد و در نهایت کنگره تکلیف دو ایالت مین و میسوری را به این صورت روشن کرد که ایالت مین به عنوان ایالت آزاد باقی‌ماند و برده داری در بخش‌های شمال و غرب میسوری برای همیشه ممنوع شد.[۱]

سیاست خارجی و دکترین مونرو[ویرایش]

James Monroe 02.jpg

از دیدگاه روابط خارجی مونرو سیاست‌های اصولی دولتش را اعلام کرد. اتخاذ این سیاست‌ها در واقع پاسخ به تهدیدی بود که از جانب دولتهای محافظه کار در اروپا وجود داشت و نیز خطر احتمال تشکیل ائتلافی شامل اسپانیا برای بازپس گرفتن مستعمرات در آمریکای لاتین. مونرو این جمهوری‌های جوان آمریکای لاتین را تا سال ۱۸۲۲ و زمانیکه اطمینان حاصل کرد کنگره به مأموریت‌های دیپلماتیک دولتش رأی می‌دهد، به رسمیت نشناخت. جیمز مونرو و وزیر امور خارجه اش، جان کویینسی آدامز، هردو از درگیری با اسپانیا اجتناب می‌کردند تا آنکه اسپانیا فلوریدا را واگذار کرد.

بریتانیای کبیر با ناوگان دریایی قدرتمندش نیز مخالف فتح دوباره آمریکای لاتین بود و پیشنهاد کرد که ایالات متحده نیز مخالفت خود را اعلام کند. توماس جفرسون، رئیس‌جمهوری پیشین، و جیمز مدیسون به مونرو توصیه کردند که پیشنهاد بریتانیا را بپذیرد، اما آدامز وزیر امور خارجه در این مورد گفت، «طبیعی تر خواهد بود… اگر ما با صراحت تمام اصول خود را به روسیه و فرانسه اعلام کنیم تا اینکه سوار بر زورقی به استقبال ناوگان تا دندان مسلح بریتانیا برویم.»

مونرو نصیحت آدامز را پذیرفت. او هشدار داد نه تنها آمریکای لاتین باید به حال خود گذاشته شود، بلکه روسیه هم نباید به سوی سواحل جنوبی اقیانوس آرام دست درازی کند. جان مونرو گفت، «کشورهای آمریکای لاتین در شرایط آزاد و مستقل هستند و باقی می‌مانند و قدرتهای اروپایی نباید به چشم مستعمرات آینده به آنان نگاه کنند.» غرض مونرو از اتخاذ این سیاست آن بود که هرگونه اقدام دولتهای اروپایی برای بازپس‌گیری قسمت‌هایی از خاک آمریکای لاتین در نظر ایالات متحده عمل خصمانه‌ای تلقی خواهد شد. این سیاست پنجمین رئیس‌جمهوری آمریکا در تاریخ سیاسی این کشور و دیپلماسی بین‌المللی به «دکترین مونرو» موسوم شده‌است، که در واقع هشداری به دولتهای اروپایی برای عدم مداخله در امور آمریکای لاتین بود. جیمز مونزو روز چهارم ژوئیه سال ۱۸۳۱ در نیویورک درگذشت.[۱]

منابع[ویرایش]

پانویس[ویرایش]

  1. ۱٫۰ ۱٫۱ ۱٫۲ ۱٫۳ ۱٫۴ «جیمز مونرو». voanews.com.