اورانوس

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
پرش به: ناوبری، جستجو
اورانوس
Uranus
  Astronomical symbol of Uranus
Uranus as seen by Voyager 2
اورانوس از دید ویجر ۲
اکتشاف
کشف توسط ویلیام هرشل
تاریخ کشف ۱۳ مارس ۱۷۸۱
مبدا J۲۰۰۰
خروج از مرکز ۰٫۰۴۴ ۴۰۵ ۵۸۶
آنومالی متوسط ۱۴۲٫۹۵۵ ۷۱۷°
زاویه انحراف ۰٫۷۷۲ ۵۵۶° نسبت به دائرةالبروج
۶٫۴۸° نسبت به استوای خورشید
۱٫۰۲° نسبت به Invariable plane[۱]
اوج ۳٬۰۰۴٬۴۱۹٬۷۰۴ km
۲۰٫۰۸۳ ۳۰۵ ۲۶ ‎AU
حضیض ۲٬۷۴۸٬۹۳۸٬۴۶۱ km
۱۸٫۳۷۵ ۵۱۸ ۶۳ AU
تناوب مداری ۳۰٬۷۹۹٫۰۹۵ روز
۸۴٫۳۲۳ ۳۲۶ ‎yr
میانگین سرعت مداری ۶٫۸۱ ‎km/s[۳]
قمرها ۲۷
مشخصات فیزیکی
شعاع استوایی ۲۵٬۵۵۹ ± ۴ km
۴٫۰۰۷ برابر زمین[۴][c]
شعاع قطبی ۲۴٬۹۷۳ ± ۲۰ km
۳٫۹۲۹ برابر زمین[۴][c]
پختگی قطبین ۰٫۰۲۲ ۹ ± ۰٫۰۰۰ ۸[b]
مساحت سطح ۸٫۱۱۵ ۶‎×۱۰۹ km²[۵][c]
۱۵٫۹۱ برابر زمین
حجم ۶٫۸۳۳‎×۱۰۱۳ km³[۳][c]
۶۳٫۰۸۶ Earths
جرم (۸٫۶۸۱۰ ± ۰٫۰۰۱۳)‎×۱۰۲۵ kg
۱۴٫۵۳۶ برابر زمین[۶]
GM=۵ ۷۹۳ ۹۳۹ ± ۱۳ km³/s²
متوسط چگالی ۱٫۲۷ g/cm³[۳][c]
گرانش سطحی ۸٫۶۹ m/s²[۳][c]
۰٫۸۸۶ g
سرعت فرار ۲۱٫۳ km/s[۳][c]
تناوب
چرخش
۰٫۷۱۸ ۳۳ day
۱۷ h ۱۴ min ۲۴ s[۴]
سرعت چرخش در استوا ۲٫۵۹ km/s
۹٬۳۲۰ km/h
انحراف محوری ۹۷٫۷۷°[۴]
بعد قطب شمال ۱۷ h ۹ min ۱۵ s
۲۵۷٫۳۱۱°[۴]
میل قطب شمال −۱۵٫۱۷۵°[۴]
آلبدو ۰٫۳۰۰ (bond)
۰٫۵۱ (geom.)[۳]
دمای سطح
   ۱ بار مرحله[۸]
   ۰٫۱ bar
(تروپوسفر)[۹]
حداقل متوسط حداکثر
۷۶ K
۴۹ K ۵۳ K ۵۷ K
قدر ظاهری ۵٫۹[۷] تا ۵٫۳۲[۳]
قطر زاویه‌ای ۳٫۳"–۴٫۱"[۳]
Scale height ۲۷٫۷ km[۳]
ترکیب (زیر ۱٫۳ بار) {

اورانوس(دربارهٔ این پرونده /ˈjʊərənəs/ یا دربارهٔ این پرونده /jʊˈreɪnəs/ [۱۰]) (در اسطوره‌های یونان οὐρανός، خدای آسمان و معادل پارسی سره آن آهوره[۱۱]) هفتمین سیاره از نظر نزدیکی به خورشید[۱۲] وچهارمین سیاره از نظر اندازه و سومین سیاره از نظر جرم در منظومه شمسی است. اورانوس هر ۸۴ سال و ۷ روز یک بار به دور خورشید می‌گردد. همچنین هر ۱۰ ساعت و ۴۸ دقیقه یک دور به دور خودش می‌چرخد. اورانوس دارای ۵ ماه به نام‌های میراندا، آریل، آمبریل، تیتانیا و ابرون است. این سیاره را ویلیام هرشل در سال ۱۷۸۱ میلادی کشف کرد.[۱۳]

اورانوس یکی از سیارات هشت‌گانه منظومه شمسی که از لحاظ بعد فاصله اش نسبت به خورشید در ردیف هفتم پس از زحل قرار گرفته‌است. فاصله متوسط این سیاره تا خورشید۲٬۸۶۹٬۶۰۰٬۰۰۰ کیلومتر[۱۳] و۶۳ بار از کره زمین بزرگ‌تر است. اورانوس ۲۷ ماه طبیعی دارد. این سیاره با چشم غیرمسلح دیده می‌شود.[۱۴] محور حرکت وضعی این سیاره کاملاً با مدار حرکت انتقالیش منطبق است. سفرهای اکتشافی به این سیاره کمتر از ده ماموریت بوده[۱۵] که شاخصترینش ماموریت ویجر ۲ بود که این فضاپیما در ژانویه ۱۹۸۶ به آن رسید.[۱۶]

تاریخچه[ویرایش]

افسانه‌شناسی[ویرایش]

نوشتار اصلی: اورانوس (اسطوره)
اورانوس کشیده شده توسط تیکو براهه

اورانوس نام یکی از اسطوره‌های یونانی است که تجسم آسمان (و بهشت[۱۷]) محسوب شده و پدربزرگ زئوس و پدر کرونوس می‌باشد. وی با گایا (تجسم زمین و مادر اورانوس[۱۷]) همبستر شد و فرزندان متعددی از وی به دنیا آورد گایا که از این موضوع خسته شده‌بود از کرونوس (یکی از فرزندان) کمک خواست و وی آلت تناسلی اورانوس را با داس برید و به دریا افکند بنابر افسانه‌ای که بین تاریخ‌شناسان مورد اختلاف است آفرودیته الهه عشق از عطری (یا خون[۱۷]) به وجود آمده است که هنگام افکنده شدن آلت تناسلی اورانوس به دریا، بلند شد.[۱۸]

کشف[ویرایش]

این سیاره قبل از کشف به صورت یک ستاره در کاتالوگ جان فلاستمد در سال ۱۶۹۰ به عنوان ستاره «۳۴ ثور» ثبت شده بود. . اخترشناس فرانسوی پیر لمونیر این سیاره را بین ۱۷۵۰ تا ۱۷۶۹ دوازده بار (با در نظر گرفتن ۴ شب متوالی) رصد کرده بود.[۱۹]

ولی توسط ویلیام هرشل و در خانه‌اش (اکنون موزه اخترشناسی) در شهر بث، سامرست و در ۱۳ مارس ۱۷۸۱ رصد شد,[۲۰] و در ۲۶ آوریل ۱۷۸۱ به عنوان دنباله‌دار گزارش شد.[۲۱] هرشل آن را به عنوان جرمی که در برابر ستارگان اختلاف منظر دارد گزارش داد,[۲۲] u

او اینگونه در ژورنال نگاشت "در نزدیکی زتا ثور … یا یک سحابی است یا یک دنباله‌دار".[۲۳] در ۱۷ مارس نگاشت "به دنبال سحابی یا دنباله‌دار به این نتیجه رسیدم که دنباله‌دار است زیرا جایش را تغییر می‌دهد".[۲۴] و حتی هنگامی که این جرم را به عنوان کشف به انجمن سلطنتی گزارش می‌داد باز براین باور بود که دنباله‌دار است و این عقیده را داشت تا زمانی که به طور مطلق اثبات شد که اورانوس یک سیاره است.[۲۵]

تلسکوپی که ویلیام هرشل با آن اورانوس را کشف کرد واقع در موزه ویلیام هرشل، بث

هرشل در ۲۳ آوریل به ستاره‌شناس سلطنتی نویل ماسکلین نگاشت: "من نمی‌دانم چه باید صدایشش کرد. شاید بتوان آن را به سیاره نامید.".[۲۶]

توسط ویلیام هرشل و در ۱۳ مارس ۱۷۸۱ به عنوان دنباله‌دار کشف شد و نام آن توسط جان بوده پیشنهاد گردید[۱۵]

علائم اختصاری[ویرایش]

وجه تسمیه[ویرایش]

اورانوس واژه‌ایست یونانی به معنای آسمان، و نیز خدایگان آسمان نیز در میان یونانیان به همین نام خوانده می‌شد. میان غربیان در بین سیارات هشگانه اورانوس تنها سیاره‌ای است که نام خود را از افسانه‌های یونانی برگرفته‌است. (برخلاف سایرین که نامی برگرفته از افسانه‌های رومی دارند.[۱۷]).

مدار و چرخش[ویرایش]

تصویر HST از اورانوس که شامل نوارهای ابر، حلقه‌ها و ماه‌هایش است.

فاصله متوسط آن از خورشید ۳ میلیارد کیلومتر(۲۰ واحد نجومی است).[۲۷] در مدار آن بی‌نظمی‌هایی دیده شده‌است[۲۸] به علت اینکه کجی محور چرخش آن از ۹۰ درجه بیشتر و برابر ۹۸ درجه[۲۹][۳۰] یا دقیقتر '۹۷º54[۳۱] است چرخش سیاره پادساعتگرد است.[۲۹] نزدیک‌ترین فاصله آن به زمین ۲۷٬۲۰۰ میلیون کیلومتر است.[۳۲]خروج از مرکز آن ۰٫۰۷۴۲ بوده که بسیار به دایره نزدیک است. به علت اینکه این سیاره ۹۸ درجه انحراف دارد در یک چهارم حرکت آن به دور خورشید یکی از قطب‌هایش به سمت زمین است و یک چهارم بعد استوایش و یک چهارم پس از آن قطب مخالف و در انتها دوباره استوایش به سمت زمین خواهد بود.[۳۳][۳۴] نور خورشید در اورانوس ۱/۴۰۰ نور خورشید در زمین است[۲۷]حرکت آن به درو خورشید ۸۴٫۰۱ سال طول می‌کشد.[۳۵]

اولین بار عناصر مداری آن در سال ۱۷۸۳ توسط پیر سیمون لاپلاس محاسبه شد.[۳۶] بی نظمی در مدار آن اولین بار توسط جان کوچ آدامز و در سال ۱۸۴۱ مطرح شد و او پیشنهاد داد که جاذبه سیاره‌ای کشف نشده بر آن تاثیر می‌گذارد. در سال ۱۸۴۵ اوربین له وریر مستقلاً شروع به پژوهش در زمینه مدار اورانوس پرداخت. در ۲۳ سپتامبر ۱۸۴۶ یوهان گوتفیلد گاله سیاره را کشف و نام نپتون را بر آن نهاد[۳۷][۳۸]

کجی محور[ویرایش]

تنها ناهید کجی محور بیشتری از اورانوس و برابر ۱۷۷ درجه دارد. اما علت این کجی احتمالاً برخورد جسمی به ابعام زمین به این سیاره و در اوایل دوران زندگی‌اش بوده‌است.[۳۰][۳۹] البته کاندیدهای دیگری هم مطرح هستند مانند برخورد یک دسته بزرگ از دنباله‌دارها در اوایل تشکیلش که این خود وجود یک اقیانوس بزرگ داخلی آن را نیز توجیه می‌کند.[۴۰]

بینایی[ویرایش]

از سال ۱۹۹۵ تا ۲۰۰۶ قدر ظاهری اورانوس بین +۵٫۶ تا +۵٫۹ متغیر بوده است و در صورتی که در حالت ایده‌آل چشم غیرمسلح توانایی دیدن قدر ۶٫۵ را دارد*[۴۱](این به این معنی است که می‌توان در شرایط ایده‌آل این سیاره را دید)[۷] اندازه زاویه‌ای این سیاره بین ۳٫۴ تا ۳٫۷ ثانیه قوسی متغیر است[۷]اما در حالت مقابله به ۳٫۶ ثانیه قوسی می‌رسد.[۴۲] در صورتی که اندازه زاویه‌ای زحل ۱۶ تا ۲۰ ثانیه قوسی و مشتری بین ۳۲ تا ۴۵ ثانیه قوسی است.[۷]

ساختار درونی[ویرایش]

هم‌سنجی سیاره‌های منظومه خورشیدی با تعدادی از ستاره‌های مشهور:
الف:
زمین (۴) > ناهید (۳) > مریخ (۲) > تیر (۱)
ب:
مشتری (۸) > زحل (۷) > اورانوس(۶) > نپتون (۵) > زمین (بدون شماره)
پ:
شباهنگ (۱۱) > خورشید (۱۰) > ولف ۳۵۹ (۹) > مشتری (بدون شماره)
ت:
دبران (۱۴) > نگهبان شمال (۱۳) > رأس پیکر پسین (۱۲) > شباهنگ (بدون شماره)
ث:
ابط‌الجوزا (۱۷) >قلب عقرب (۱۶) > پای شکارچی (۱۵) > دبران (بدون شماره)
ج:
وی‌وای سگ بزرگ (۲۰) >وی‌وی قیفاووس (۱۹) > مو قیفاووس (۱۸) > ابط‌الجوزا (بدون شماره)

جرم این سیاره برابر (۰٫۰۰۱۳ ± ۸٫۶۸۱۰)‎×۱۰۲۵ kg و ۱۴٫۵۳۶ برابر زمین است[۶]و چگالی آن ۱٫۲۵ برآورد می‌شود[۳۰] در نتیجه احتمال می‌رود از جو بسیار ضخیم، گوشته‌ای مایع و هسته‌ای جامد و کوچک تشکیل شده باشد.[۴۳][۴۴] شتاب گرانشی آن نیز ۹۰ درصد شتاب گرانشی زمین تخمین زده شده‌است.[۳۰] دمای بخش مایع آن ۲۳۰۰ درجه سانتیگراد و هسته آن ۷۰۰۰ درجه سانتیگراد است.[۳۰]

گرمای درونی[ویرایش]

این سیاره برخلاف دیگر سیارات مشتری‌گون منبع گرمای داخلی قابل توجهی ندارد.[۳۵]

جو[ویرایش]

در جو آن هیدروژن(به شکل H2) و ۱۲ درصد هلیوم و ۲ درصد[۳۵] متان وجود دارد اما از آنجایی که متان به شدت نور قرمز را جذب می‌کند این سیاره به رنگ آبی مایل به سبز دیده می‌شود.[۴۵][۴۶] برررسی مادون قرمز حاکی از آن است که دمای این سیاره برابر ۵۸ درجه کلوین است.[۴۷][۳۲][۳۰][۴۸]

تصاویر رایانه‌ای نشان می‌دهدابرهای آمونیاکی به بزرگی ۲ تا ۴ کیلومتر[۴۹] در زیر جو اورانوس و در ارتفاعات پایین قرار دارند و این ابرها در استوا در طی ۱۵ ساعت یک بار دور سیاره می‌زنند ولی در نزدیکی قطب این مقدار به ۱۵ ساعت می‌رسد.[۵۰] به نظر می‌رسد این سیاره دارای یونیسفر قوی باشد.[۱۳]بیشتر بادهای این سیاره برخلاف دیگر سیاره‌های مشتری‌گون منظومه شمسی از شرق به غرب می‌وزند نه از شمال به جنوب.[۴۰]

جنس سطح سیاره[ویرایش]

تروپوسفر[ویرایش]

جو بالایی[ویرایش]

در ارتفاعات بالایی دما ۶۴ کلوین (با تلورانس ۵ کلوین) می‌گردد[۴۰] و در این ارتفاعات آن بادهایی با سرعت ۳۰۰ تا ۴۰۰ متر می‌وزند و البته گردبادهایی نیز در آن وجود دارند که به شکل لکه‌هایی دیده می‌شوند.[۳۰]

حلقه‌ها[ویرایش]

حلقه‌ها و ماه‌های اورانوس

حلقه‌های اورانوس در ده مارس ۱۹۷۷ در رصدخانه ایربورن کوئی‌پر ناسا و توسط جیمز الیوت[۵۱] کشف شد شد بدین گونه که قبل و بعد از اختفای یک ستاره پشت اورانوس، نور ستاره متناوباً کم و زیاد می‌شد و با بررسی‌های انجام گرفته در آن هنگام ثابت شد این سیاره ۵ حلقه دارد و بعداً به ۹ حلقه رسید[۵۲] بعد از گذر ویجر ۲ از اورانوس به یازده حلقه افزایش یافت.[۵۳] این حلقه‌ها به ترتیب از بیرونی‌ترین به درونی‌ترین عبارتند از:اپسیلون،1986U1R، دلتا، گاما، اتا، بتا، آلفا،۴،۵،۶ و ‎1986U2R‏[۵۴][۵۵] پهنای حلقه اپسلیون به صد کیلومتر می‌رسد و خرده ریزه‌های آن بین ۱۳ تا ۱۳٫۶ سانتی‌متر است اما پهنای بقیه حلقه‌ها از ۱۰ کیلومتر تجاوز نکرده و از خرده ریزهای حلقه اپسیلون کوچکترند اما کل حلقه آلبدویی برابر ۵ درصد دارد.[۵۱]

میدان مغناطیسی[ویرایش]

انحراف میدان مغناطیسی اورانوس

میدان مغناطیسی این سیاره ۵۵[۵۶] تا ۵۸٫۵ درجه[۱۳] نسبت به محور چرخش آن تفاوت دارد و این بیشترین مقداری است که در میان سیارات ثبت شده‌است[۴۰] و پیش‌بینی می‌شود که مرکز مغناطیسی آن در مکان متفاوتی نسبت به مرکز سیاره و با فاصله‌ای حدوداً ۸٬۰۰۰ کیلومتری[۱۳] باشد.[۵۷] ویجر ۲ اثبات نمود که در اطراف اورانوس میدان مغناطیسی قوی‌ای قرار دارد اما شدت آن یک دهم میدان مغناطیسی زحل است.[۵۸] با این حال قدرت آن به طور متوسط ۵۰ بار نیرومندتر از میدان مغناطیسی زمین است و دنباله‌ای به طول ۴۶۵٬۰۰۰ کیلومتر(۱۸ برابر شعاع خودش[۴۰]) دارد.[۵۱] و در این مغناطوکره به علت برخورد طوفان‌های خورشیدی و دیگر پرتوهای کیهانی پلاسماهایی با دمای ۱۰٬۰۰۰ کلوین به وجود می‌آید.[۴۰]

اقلیم[ویرایش]

لکه تاریک اورانوس

قمرها[ویرایش]

اورانوس و آریل
نوشتار اصلی: قمرهای طبیعی اورانوس

اورانوس ۲۷ قمر طبیعی دارد که از آن ده قمر توسط ویجر ۲ کشف شد.[۵۹](۹ قمر در ژانویه ۱۹۹۶ کشف شده و در نام آنها ۱۹۹۶ وجود دارد و یک قمر در ۳۱ دسامبر ۱۹۹۵ کشف و در نام آن ۱۹۹۵ وجود دارد.[۶۰])بیرونی‌ترین قمر آن اوبرون[۵۴] و بزرگترین قمر آن تیتانا با قطر ۱٬۵۸۰ کیلومتر است.[۶۰]دو قمر کوردلیا و اوفلیا لبه‌های حلقه اپسلیون را جاروب می‌کنند.[۶۱]

نام قطر (کیلومتر) شعاع مدار گردش (کیلومتر)
اوبرون ۱۵۵۰ ۵۸۰۱۶۰
تیتانا ۱۵۸۵ ۴۳۳۴۴۰
اومبریل ۱۱۸۵ ۲۶۴۸۰۰
آریل ۱۱۶۰ ۱۸۹۹۲۰
میراندا ۴۸۰ ۱۲۸۶۴۰
پوکا ۱۶۰×۱۶۸ ۸۵۴۹۰
بلیندا ۴۸ ۷۴۶۶۰
روالیند ۴۸ ۶۹۵۲۰
پورشیا ۹۶ ۶۵۷۱۰
ژولیت ۸۰ ۶۳۹۸۰
دزدیمونا ۴۸ ۶۲۳۴۰
کرسدا ۸۰ ۶۱۳۹۰
بیانکا ۴۸ ۵۸۷۵۰
اوفیلیا ۲۴ ۵۲۹۹۰
کوردلیا ۱۶ ۴۹۰۱۰

در فرهنگ[ویرایش]

اورانوس در اختربینی(با نماد Uranus's astrological symbol.svg) مورد استفاده قرار می‌گیرد و به عنوان سیاره برج دلو محسوب می‌شود.

عنصر کشف شده در سال ۱۷۸۹ به خاطر اورانوس اورانیوم نامیده‌شد.[۶۲]

عملیات اورانوس همچنین نام یک عملیات در جنگ جهانی دوم بود که توسط ارتش شوروی در مقابل ورماخت به اجرا درآمد و موجب بازپس گیری استالین‌گراد شد.

پی‌نوشتها[ویرایش]

  1. The MeanPlane (Invariable plane) of the Solar System passing through the barycenter”. 2009-04-03.  Retrieved on 2009-04-10. (produced with Solex ۱۰ written by Aldo Vitagliano; see also Invariable plane)
  2. Yeomans, ‎Donald K.. HORIZONS System. . NASA JPL, July 13, 2006.  Retrieved on 2007-08-08. — At the site, go to the "web interface" then select "Ephemeris Type: ELEMENTS", "Target Body: Uranus Barycenter" and "Center: Sun".
  3. ۳٫۰ ۳٫۱ ۳٫۲ ۳٫۳ ۳٫۴ ۳٫۵ ۳٫۶ ۳٫۷ ۳٫۸ Williams, ‎Dr. David R.. Uranus Fact Sheet. . NASA, January 31, 2005.  Retrieved on 2007-08-10.
  4. ۴٫۰ ۴٫۱ ۴٫۲ ۴٫۳ ۴٫۴ ۴٫۵ Seidelmann, ‎P. Kenneth. Report of the IAU/IAGWorking Group on cartographic coordinates and rotational elements: 2006. Archinal, B. A. ; A’hearn, M. F. ; et.al.. . Celestial Mech. Dyn. Astr. 90 (2007): 155–180.  10.1007/s10569-007-9072-y]}}
  5. Munsell, ‎Kirk. NASA: Solar System Exploration: Planets: Uranus: Facts & Figures. . NASA, 14 مه, 2007.  Retrieved on 2007-08-13.
  6. ۶٫۰ ۶٫۱ Jacobson, ‎R.A.. The masses of Uranus and its major satellites from Voyager tracking data and Earth-based Uranian satellite data. Campbell, J.K. ; Taylor, A.H. ; Synnott, S.P.. . The Astronomical Journal 103, no. 6 (1992): 2068–2078.  10.1086/116211]}}
  7. ۷٫۰ ۷٫۱ ۷٫۲ ۷٫۳ Fred Espenak. “Twelve Year Planetary Ephemeris: 1995 - 2006”. NASA ed. 2005.  Retrieved on 2007-06-14.
  8. Podolak, ‎M.. Comparative models of Uranus and Neptune. Weizman, A. ; Marley, M.. . Planet. Space Sci. 43, no. 12 (1995): 1517–1522.  10.1016/0032-0633(95)00061-5]}}
  9. ۹٫۰ ۹٫۱ Lunine, ‎Jonathan. I.. The Atmospheres of Uranus and Neptune. . Annual Review of Astronomy and Astrophysics 31 (1993): 217–263.  10.1146/annurev.aa.31.090193.001245]}}
  10. “Uranus”. In Oxford English Dictionary. Second edition ed. 1989. 
  11. دائرةالمعارف بزرگ اسلامی
  12. دهخدا, ‎علی‌اکبر. «اورانوس (فارسی)».  بازیابی‌شده در تاریخ 21-04-2009.}}
  13. ۱۳٫۰ ۱۳٫۱ ۱۳٫۲ ۱۳٫۳ ۱۳٫۴ جولاندز، ‎دیوید. اطلس منظومه خورشیدی
  14. فضای بیرون، فضای درون. انتشارات مدرسه، پاییز ۱۳۷۹. . ۱۶. 
  15. ۱۵٫۰ ۱۵٫۱ Asteroids, Meteorites, and Comets
  16. «سفرهای اکتشافی». در اسرار کائنات. به‌نگار، 1385. . ISBN ISBN ۹۷۸-۰۶۴-۶۳۳۲-۵۵-۳
  17. ۱۷٫۰ ۱۷٫۱ ۱۷٫۲ ۱۷٫۳ Daly, Kathleen (2004). Greek and Roman Mythology A to Z (in English). Facts on File. p. 130. ISBN 978-0-8160-5155-7. 
  18. برن, لوسیا; عباس مخبر (مترجم) (1386). اسطوره‌های یونانی. اسطوره‌های ملل (in فارسی). نشر مرکز. pp. 15،17. ISBN 978-964-305-119-8. 
  19. Dunkerson, Duane. "Uranus—About Saying, Finding, and Describing It". thespaceguy.com. Retrieved 2007-04-17. 
  20. "Bath Preservation Trust". Retrieved 2007-09-29. 
  21. William Herschel; Watson, Dr. (1781). "Account of a Comet, By Mr. Herschel, F. R. S. ; Communicated by Dr. Watson, Jun. of Bath, F. R. S". Philosophical Transactions of the Royal Society of London 71: 492–501. doi:10.1098/rstl.1781.0056. 
  22. Journal of the Royal Society and Royal Astronomical Society 1, 30, quoted in Miner, p. 8
  23. Royal Astronomical Society MSS W.2/1.2, 23; quoted in Miner p. 8
  24. RAS MSS Herschel W.2/1.2, 24, quoted in Miner p. 8
  25. Journal of the Royal Society and Royal Astronomical Society 1, 30; quoted in Miner p. 8
  26. RAS MSS Herschel W1/13.M, 14 quoted in Miner p. 8
  27. ۲۷٫۰ ۲۷٫۱ Next Stop Uranus”. 1986.  Retrieved on 2007-06-09.
  28. Linda T. Elkins-Tanton.. Asteroids, Meteorites, and Comets. Chelsea House. 81. ISBN ISBN 0-8160-5195-X. 
  29. ۲۹٫۰ ۲۹٫۱ دیکسون، ‎رابرت تی.. نجوم دینامیکی. 268. . 
  30. ۳۰٫۰ ۳۰٫۱ ۳۰٫۲ ۳۰٫۳ ۳۰٫۴ ۳۰٫۵ ۳۰٫۶ دانشنامه ستاره‌شناسی (فارسی). . هفت آسمان.  بازیابی‌شده در تاریخ 25-04-2009.}}
  31. {{یادکرد|فصل= Jovian Planets and Their Satellites|کتاب=
  32. ۳۲٫۰ ۳۲٫۱ پلارد, ‎میکائیل. «مدخل:اورانوس». ترتمن، فلیستی. در فرهنگ مصور فضا. ۱۵۰. 
  33. نجوم و اخترفیزیک مقدماتی. 
  34. {{یادکرد|فصل=|کتاب=|ناشر= |چاپ= |شهر= |کوشش= |ویرایش= |سال=|شابک=|نویسنده= |نویسندگان سایر بخش‌ها=|ترجمه=|صفحه= |زبان=fa |مقاله= اعضای دور این اورانوس و فصلهای نهایی (فارسی) بازیابی‌شده در تاریخ ۲۵-۰۴-۲۰۰۹ .
  35. ۳۵٫۰ ۳۵٫۱ ۳۵٫۲ جمع نویسندگان (2001). Dictionary of Geophysics,Astrophysics and Astronomy (in English). CRC. p. 496. ISBN 0-8493-2891-8. 
  36. George Forbes. “History of Astronomy”. 1909.  Retrieved on 2007-08-07.
  37. J J O'Connor and E F Robertson. “Mathematical discovery of planets”. 1996.  Retrieved on 2007-06-13.
  38. دهخدا، ‎علی اکبر. «اورانوس-لغت‌نامه دهخدا (فارسی)».  بازیابی‌شده در تاریخ ۲۵-۰۴-۲۰۰۹ .
  39. شگفتی‌های جهان
  40. ۴۰٫۰ ۴۰٫۱ ۴۰٫۲ ۴۰٫۳ ۴۰٫۴ ۴۰٫۵ جمع نویسندگان (2002). Philip's Astronomy Encyclopedia (in English). Philip's. pp. 421–423. ISBN 0-540-07863-8. 
  41. منابع مختلف مقدارهای متفاوتی برای کمترین مقدار قدر ظاهری برای چشم غیرمسلح ذکر کرده‌اند به طور مثال“Explanatory Notes”. In Observer's Sky Atlas. 10.  مقدار آن را ۶ نگاشته است اما در هر صورت با چشم غیرمسلح دیده می‌شود.
  42. زیلیک. اسمیت. نجوم و اخترفیزیک مقدماتی. ۲۳۵. 
  43. «مفاهیم (فارسی)».  بازیابی‌شده در تاریخ 25-04-2009.. 
  44. شگفتی‌های جهان
  45. دیکسون، ‎رابرت تی.. نجوم دینامیکی. 267. . 
  46. سیاره‌ها و سفرهای فضایی. 
  47. نجوم و اخترفیزیک مقدماتی. 
  48. اطلس جامع گیتاشناسی ۸۷-۸۸. ویرایش=. تهران: موسسه جغرافیایی و کارتوگرافی گیتاشناسی. ISBN ISBN ۹۷۸-۹۶۴-۳۴۲-۲۷۰-۷
  49. مور، ‎پاتریک. اطلس منظومه خورشیدی. 176. . 
  50. نجوم و اخترفیزیک مقدماتی
  51. ۵۱٫۰ ۵۱٫۱ ۵۱٫۲ اطلس منظومه خورشیدی
  52. دیکسون، ‎رابرت تی.. نجوم دینامیکی. 271-272. . 
  53. «سفرهای اکتشافی». در اسرار کائنات. ISBN ISBN ۹۷۸-۰۶۴-۶۳۳۲-۵۵-۳. 
  54. ۵۴٫۰ ۵۴٫۱ نجوم دینامیکی. 
  55. . 
  56. نجوم دینامیکی. 
  57. نجوم و اخترفیزیک مقدماتی. 
  58. «سفرهای اکتشافی». در اسرار کائنات. به‌نگار، 1385. . ISBN ISBN ۹۷۸-۰۶۴-۶۳۳۲-۵۵-۳. 
  59. ۶۰٫۰ ۶۰٫۱ اطلس منظومه خورشیدی. 
  60. {{یادکرد|فصل= |کتاب=اطلس منظومه خورشیدی
  61. "Uranium". The American Heritage Dictionary of the English Language (4th edition ed.). Houghton Mifflin Company. Retrieved 2010-04-20. 

منابع[ویرایش]

  • مور، ‎پاتریک. «اورانوس». جری هانت. در اطلس منظومه خورشیدی. گیتاشناسی، تابستان ۱۳۷۴. ۱۷۶-۱۸۰. 
  • زیلیک. «۱ سیارات مشتری‌گون». اسمیت. در نجوم و اخترفیزیک مقدماتی. دانشگاه امام رضا، ۱۳۸۶. 
  • دیکسون، ‎رابرت تی.. «سیارات برجیسی». در نجوم دینامیکی. تهران: مرکز نشر دانشگاهی، ۱۳۸۲. 
  • Wikipedia contributors, "Uranus," Wikipedia, The Free Encyclopedia, http://en.wikipedia.org/w/index.php?title=Uranus&oldid=377377222 (accessed August ۱۰, ۲۰۱۰).
جستجو در ویکی‌انبار در ویکی‌انبار پرونده‌هایی دربارهٔ اورانوس موجود است.