انجدان رومی
از ویکیپدیا، دانشنامهٔ آزاد
| انجدان رومی | ||||||||||||||
|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|---|
 |
||||||||||||||
| طبقهبندی علمی | ||||||||||||||
|
||||||||||||||
|
|
||||||||||||||
| Levisticum officinale L. Koch. |
انجدان رومی گیاهی است علفی و دارای ساقه ضخیم استوانه است به قطر سه تا چهار سانتیمتر و به ارتفاع یک تا دو متراست. این گیاه برگهایی ضخیم، گوشتدار، منقسم به برگچههایی با ظاهر لوزی شکل و دندانههای نامساوی به رنگ سبز تیره و منتهی به دمبرگ استوانهای مشخص دارد.
گلهای انجدان رومی بسیار کوچک به ابعاد سه میلیمتر ، به رنگ زرد و مجتمع به صورت چتر مرکب به دوازده شعاع نابرابر هستند و زنبورعسل از گلهای آن، غذای پرارزشی به دست میآورد. قسمت مورد استفاده گیاه ریشه آن است که بویی معطر و طعمی تلخ، گزنده و کمی شیرین دارد و دارای خواص دارویی بسیار است.
[ویرایش] مصارف دارویی
ریشه انجدان رومی معده را تقویت میکند و هضم کننده غذاست و مصرف آن در نارسایی های کبدی و کلیوی موثر است.
این گیاه با نام دیگر کاشن در از بین بردن بیماریهای پوست مفید است و ضعف عمومی را برطرف میکند. مصرف انجدان رومی در آب آوردن بافت های بدن، آب آوردن قوزک پا، ورم کلیه، ورم مثانه، دفع ادرار، رماتیسم موثر ذکر شده است.
این گیاه درمیان سبزی های اروپایی ها جایگاه ویژهای دارد. مزهٔ آن مانند کرفس است.
[ویرایش] پراکنش جغرافیایی در ایران
انتشار جغرافیایی این گیاه در مناطقی مانند مازندران، گیلان، آذربایجان، تهران و خراسان ذکر شده است.
[ویرایش] منبع
ماهنامه ترویجی سبزینه شماره هفتم {اجازه نامه}
