آنغوزه
این گیاه را در پارسی « انگدان » مینامند. نام علمی آن .Ferula assa-foetida L است. انگدان از گیاهان دارویی مهم تیره چتریان است و در مناطق استپی و بیابانی ایران میروید.
محتویات |
مشخصات آنغوزه[ویرایش]
آنغوزه شیره گیاهی است که از تیغ زدن ریشه یا پایین ساقه و یا قطع ساقه گیاهان مولد آنغوزه از ناحیة یقه گیاه خارج میشود و در طول تابستان به دست میآید و به دو صورت در بازار عرضه میشود. یک نوع را که آنغوزه اشکی گویند بسیار تمیز؛ بدون خاک و خاشاک و مرغوب است رنگ خارجی ان زرد مایل به قرمز یا قهوهای و صاف و شفافت. از نظر ابعاد در حد فندق یا کمی بزرگتر یا کوچکتر در ابعاد نخود است رنگ مقطع آن سفید است که در مجاورت هوا به سرعت اکسیده شده و تیره میشود.و نوع دیگر که در بازار عرضه میشود تودهای گفته میشود که با بی دقتی جمع آوری شده و مخلوط با خاک و خاشاک و برگ است و نامرغوب میباشد طعم انغوزه گس در بعضی گونهها تلخ و بویی شبیه بوی سیر، متعفن و خیلی تند دارد.
خواص – کاربرد[ویرایش]
برای صمغ آنغوزه درمناطق خاور دور خواص متعددی قائل هستند. این صمغ از ایران و افغانستان از طریق مغولستان به چین و سایر نواحی خاور دور وارد میشود آنغوزه برای معالجه هیستری مفید است [لیو]. به عنوان مقوی معده و برای کشتن کرم معده مصرف میشود. [روا] و بادشکن است .
منابع[ویرایش]
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ آنغوزه موجود است. |
اسامی گیاه[ویرایش]
آنغوزه با نام علمی Ferula assa foetida L. متغلق به تیره چتریان می¬باشد. در زبانهای دیگر آنغوزه دارای اسامی متفاوتی به شرح زیر است: انگلیسی:Asafetida ، giant fennel، Devil's Dun،Food Of The Gods . فرانسه: Asa-fœtida، Férule persique، Merde du diable. آلمانی: Asant،Stinkasant ،Teufelsdreck ،Asafötida . عربی : انجدان ، شجرۀ الحلتیت، حِلْتِيت و شجرۀ ابوکبیر (زرگری، 1357، مضفریان 1377). گیاه آنغوزه در مناطق مختلف کشور ما به نامهای آنغوزه، آنغوزه هراتی، انگژد، انگشت گنده، پترک، هینگ، خوراکما و کورن کما معروف می¬باشد) زرگری، 1357؛ عسگری، 1378؛ Naik, 2004).
