بابونه
بابونه، گیاهی است یکساله، معطر و به ارتفاع ۲۰ تا ۴۰ سانتیمتر که بصورت خودرو در مزارع و کنار جادهها میروید. ساقه آن دارای انشعاباتی است و برگهای آن بریدگیهای باریک و دراز با ظاهر برگچه مانند دارد.قسمت مورد استفاده این گیاه، کاپیتولهای آن است که در فاصله ماههای اردیبهشت تا مهر ماه، آن را از ساقه جدا میکنند.
محتویات |
[ویرایش] تاریخچه
نام لاتین بابونه camomille از کلمات یونانی khamai و malon به معنی گلهای کوچک با بوی سیب گرفته شده است. درمیان انواع گوناگون بابونه نوع بابونه رومی شهرت بیشتری دارد.
[ویرایش] ترکیبات شیمیایی
کاپیتولهای این گیاه دارای اسانس هستند. این اسانس در حالت تازه دارای رنگ آبی تیرهاست که مربوط به وجود مادهای به نام آزولن میباشد و تدریجاً با تأثیر هوا و نور رنگ آن سبز و قهوهای میشود. این اسانس دارای سزکوئی ترپنهای b و g و همچنین ماتریکارین (Matricarine) میباشد.
[ویرایش] مواردمصرف در زیبایی
استفاده از بابونه در زیبایی به اندازه قدمت به کارگیری آن در عطاریها سابقه دارد. خواص آن به خصوص برای پوستهای شکننده و حساس در مقابل تغییرات جوی مفید است. امروزه در صنعت لوازم آرایش آن را به تنهایی یا همراه با گیاهان دیگری از قبیل اکلیل کوهی، خلنگ و بنفشه به کار میگیرند. دم کرده ساده بابونه در استعمال خارجی روی پوست صورت برای حفاظت از پوست بهترین تاثیرها را دارد. شامپوی همراه با بابونه اندکی رنگ مو را روشن میگرداند.بابونه در کنار زیزفون و نعناع در برخی از کشورها بیشترین مصرف را در صنعت داروسازی دارد.
[ویرایش] محل رویش
این گیاه در آذربایجان، فارس (کازرون، نوردآباد ممسنی، داراب و جهرم)، لرستان (بین خرم آباد و دورود و حسینیه در شمال غربی اندیمشک) و خوزستان (صالح آباد، هفت گل، شوشتر، رامهرمز، اطراف تهران و دماوند میروید. بعضی از گونههای دیگر بابونه در نواحی مختلف اروپا میروید.
[ویرایش] منبع
- زرگری، علی، گیاهان دارویی، تهران: موسسه انتشارات و چاپ تهران، ۱۳۷۱، جلد سوم.
 |
در ویکیانبار پروندههایی دربارهٔ بابونه موجود است. |
- کتاب ۱۰۰ گیاه ۱۰۰۰ استفاده، نوشته ایوروشه، ترجمه مرضیه آزاد، چاپ اول، بهار ۱۳۶۹، انتشارات ناهید
- سایت پارسی طب
