پرش به محتوا

دارودسته‌های نیویورکی

از ویکی‌پدیا، دانشنامهٔ آزاد
دارودسته‌های نیویورکی
پوستر انتشار سینمایی
کارگردانمارتین اسکورسیزی
تهیه‌کننده
فیلمنامه‌نویس
داستانجی کاکس
بر پایهدارودسته‌های نیویورکی
اثر هربرت آسبری
بازیگران
راویلئوناردو دی‌کاپریو
موسیقیهاوارد شور
فیلم‌بردارمایکل بالهاوس
تدوینگرتلما شونمیکر
شرکت
تولید
توزیع‌کنندهمیرامکس فیلمز
تاریخ‌های انتشار
  • ۲۰ دسامبر ۲۰۰۲ (۲۰۰۲-۱۲-۲۰)
مدت زمان
۱۶۷ دقیقه[۱]
کشور
  • ایالات متحده
زبانانگلیسی
هزینهٔ فیلم۱۰۰ میلیون دلار[۲]
فروش گیشه۱۹۳٫۸ میلیون دلار[۲]

دارودسته‌های نیویورکی (انگلیسی: Gangs of New York) فیلمی آمریکایی در ژانر درام تاریخی حماسی و به کارگردانی مارتین اسکورسیزی است که در ۲۰۰۲ منتشر شد.[۳] فیلم‌نامهٔ این فیلم را جی کاکس، استیون زایلیان و کنت لونرگان بر پایهٔ کتاب به همین نام اثر سال ۱۹۲۷ نوشته‌اند.[۴] اسکورسیزی ۲۰ سال را صرف توسعهٔ این پروژه کرد و درنهایت هاروی واینستین و کمپانی تولیدی‌اش، میرامکس فیلمز حق انتشار اقتباس از کتاب را در سال ۱۹۹۹ به دست آوردند.[۵] بازیگران اصلی این فیلم لئوناردو دی‌کاپریو، دنیل دی-لوئیس و کامرون دیاز هستند و جیم برودبنت، جان سی ریلی، هنری توماس، استیون گراهام، ادی مارسن و برندن گلیسون در نقش‌های مکمل حضور دارند. داستان فیلم در دههٔ ۱۸۶۰ جریان دارد و گروهی از مهاجران ایرلندی را روایت می‌کند که در اعتراض به دستمزدهای پایین ناشی از هجوم برده‌های آزادشده و تهدید به سربازگیری، اعتراض می‌کنند.

دارودسته‌های نیویورکی در چینه‌چیتا، رم و لانگ آیلند سیتی ساخته شد. این فیلم تا سال ۲۰۰۱ تکمیل شد اما اکران آن به دلیل حملات ۱۱ سپتامبر به تعویق افتاد. این فیلم در ۲۰ دسامبر ۲۰۰۲ در ایالات متحده اکران شد و بیش از ۱۹۳ میلیون دلار در سراسر جهان فروخت. دارودسته‌های نیویورکی با نقدهای مثبتی همراه بود و نقش‌آفرینی دی-لوئیس در فیلم ستایش شد.[۶] این فیلم در هفتاد و پنجمین دوره جوایز اسکار نامزد دریافت ده جایزه از جمله بهترین فیلم، بهترین کارگردانی برای اسکورسیزی و بهترین بازیگر مرد برای دی-لوئیس شده بود.[۷]

داستان

[ویرایش]

در محلهٔ فقیرنشین «فایو پوینتس» در سال ۱۸۴۶، دو گروه رقیب درگیر نبرد نهایی می‌شوند تا کنترل منطقه را به دست بگیرند. گروه اول، کنفدراسیون آنگلو-پروتستان آمریکایی‌ها، به رهبری ویلیام «بیل قصاب» کاتینگ، و گروه دوم، مهاجران ایرلندی کاتولیک به نام «خرگوش‌های مرده» به رهبری «کشیش» ولوون. در این درگیری، بیل کشیش ولوون را می‌کشد و گروه خرگوش‌های مرده را غیرقانونی اعلام می‌کند. پسر جوان ولوون شاهد این ماجرا است و چاقویی که قاتل پدرش بود را مخفی می‌کند، سپس به یتیم‌خانه‌ای در جزیره بلک‌ول برده می‌شود.

شانزده سال بعد، در سال ۱۸۶۲، پسر ولوون که «آمستردام» نام دارد به فایو پوینتس بازمی‌گردد تا انتقام بگیرد و چاقوی پدرش را پس می‌گیرد. یکی از آشنایان قدیمی‌اش، جانی سیروکو، او را با گروه‌های گانگستری محلی آشنا می‌کند؛ همهٔ این گروه‌ها تحت فرمان بیل هستند که همچنان کنترل منطقه را در دست دارد. آمستردام با بیل آشنا می‌شود اما گذشته‌اش را مخفی نگه می‌دارد و سعی می‌کند وارد گروه بیل شود. او درمی‌یابد بسیاری از یاران سابق پدرش، به ویژه «هاپی» جک مولرینی که حالا پلیس فاسد ایرلندی در خدمت بیل است، و مک‌گلوین، اکنون تحت فرمان بیل هستند، با وجود دیدگاه‌های شدید ضد ایرلندی بیل.

هر سال، بیل سالگرد پیروزی‌اش بر خرگوش‌های مرده را جشن می‌گیرد و آمستردام مخفیانه برنامه‌ریزی می‌کند تا در همین جشن، بیل را به‌طور عمومی بکشد. آمستردام به زن جیب‌بری و حقه‌بازی به نام جنی اوردین علاقه‌مند می‌شود که جانی هم به او دل بسته است. آمستردام اعتماد بیل را جلب می‌کند و شاگرد او می‌شود، و در امور سیاسی فاسد «تامانی هال» و سیاستمدار ویلیام م. توید مشارکت می‌کند. وقتی آمستردام بیل را از یک سوءقصد نجات می‌دهد، از خودش ناراحت است که شاید این کار را از سر صداقت انجام داده باشد.

شب جشن سالگرد، جانی از روی حسادت نسبت به علاقه جنی به آمستردام، هویت و هدف واقعی آمستردام را به بیل لو می‌دهد. بیل او را با نمایش پرتاب چاقو فریب می‌دهد و هنگام اینکه به کشیش ولوون ادای احترام می‌کند، آمستردام چاقو را پرتاب می‌کند، اما بیل آن را دفع می‌کند و آمستردام را زخمی می‌کند. سپس او را کتک می‌زند و گونه‌اش را با تیغه داغ می‌سوزاند و او را تبعید می‌کند، چون فکر می‌کند آمستردام شایستهٔ مرگ نیست.

آمستردام در پنهانگاه مخفی می‌شود و جنی از او می‌خواهد با هم به سان فرانسیسکو فرار کنند، اما آمستردام بازمی‌گردد تا انتقام بگیرد. او بازگشتش را با آویختن یک خرگوش مرده در میدان پارادایس به گروه‌های ایرلندی اعلام می‌کند که با خرگوش‌های مرده متحد بودند. بیل، مولرینی فاسد را برای بررسی می‌فرستد، اما آمستردام او را خفه می‌کند و جنازه‌اش را در میدان می‌آویزد. در پاسخ، بیل جانی را کتک می‌زند و با نیزه زخمی‌اش می‌کند، و رهایش می‌کند تا آمستردام رنجش را تمام کند. وقتی گروه آمستردام، مک‌گلوین را کتک می‌زند، بیل و بومیان به کلیسا می‌روند و با آمستردام و خرگوش‌های مرده روبرو می‌شوند، با اعضای جدید و قدیمی. هیچ خشونتی رخ نمی‌دهد اما بیل قول می‌دهد که برگردد. این رویداد در روزنامه‌ها منتشر می‌شود.

آمستردام به توید نقشه‌ای می‌دهد تا نفوذ بیل را نابود کند: توید از نامزدی مانک مک‌گین برای کلانتر حمایت می‌کند و آمستردام رای ایرلندی‌ها را برای تامانی تأمین می‌کند. مانک با اختلاف زیاد برنده می‌شود اما بیل او را به قتل می‌رساند. این اتفاق آمستردام را عصبانی می‌کند و او بیل را به نبرد گانگستری در میدان پارادایس دعوت می‌کند که بیل قبول می‌کند.

وقتی که شورش‌های ناشی از بسیج در جنگ داخلی آغاز می‌شود و سربازان ارتش اتحادیه برای کنترل اوضاع وارد می‌شوند، گانگسترها آمادهٔ جنگ می‌شوند. اما شلیک توپ از کشتی‌ها میدان پارادایس را هدف می‌گیرد و پیش از شروع نبرد، بسیاری از اعضای گروه‌ها کشته می‌شوند. بیل و آمستردام در میان آشوب رو در روی هم قرار می‌گیرند تا اینکه بیل با ترکش زخمی می‌شود. در نهایت آمستردام با چاقوی پدرش بیل را می‌کشد و بیل در حالی که دست آمستردام را گرفته است، می‌میرد.

آمستردام چاقو را کنار قبر پدرش در یک قبرستان بروکلین دفن می‌کند و سنگ موقتی با نام ویلیام کاتینگ روی آن می‌گذارد، کنار سنگ قبر واقعی کشیش ولوون. وقتی آمستردام و جنی محل را ترک می‌کنند، چشم‌انداز شهر به مرور زمان به نیویورک مدرن تغییر می‌کند؛ از پل بروکلین تا امپایر استیت و برج‌های تجارت جهانی، و قبرستان فراموش شده و پر از گیاه می‌شود.

جوایز

[ویرایش]
  • کاندیدای اسکار بهترین موسیقی
  • کاندیدای اسکار بهترین تدوین
  • کاندیدای اسکار بهترین صدا
  • کاندیدای اسکار بهترین طراحی لباس
  • کاندیدای اسکار بهترین طراحی هنری
  • کاندیدای اسکار بهترین فیلمبرداری
  • کاندیدای اسکار بهترین فیلمنامه غیر اقتباسی
  • کاندیدای اسکار بهترین کارگردانی
  • کاندیدای اسکار بهترین فیلم
  • کاندیدای اسکار بهترین بازیگر نقش اول مرد

گلدن گلوب:

  • برنده بهترین کارگردانی
  • کاندیدای بهترین فیلم
  • کاندیدای بهترین بازیگر نقش اول برای دانیل دی-لوئیس
  • کاندیدای بهترین بازیگر نقش مکمل زن برای کامرون دیاز

بفتا:

  • کاندیدای بهترین کارگردانی
  • کاندیدای بهترین فیلم‌برداری
  • کاندیدای بهترین طراحی تولید
  • کاندیدای بهترین فیلم
  • کاندیدای بهترین آرایش مو
  • کاندیدای بهترین ویرایش
  • کاندیدای بهترین موسیقی
  • کاندیدای بهترین طراحی صحنه
  • کاندیدای بهترین فیلم نامه ارجینال
  • برنده بهترین بازیگر نقش اول مرد برای دانیل دی-لوئیس

بازیگران

[ویرایش]

منابع

[ویرایش]
  1. ↑ "Gangs of New York (18)". هیئت رده‌بندی سنی فیلم‌های بریتانیا. December 10, 2002. Retrieved October 5, 2016.
  2. 1 2 "Gangs of New York (2002)". باکس آفیس موجو. Retrieved February 27, 2017.
  3. ↑ Claude Brodesser, Charles Lyons; Brodesser, Claude; Lyons, Charles (2000-04-03). "'Gangs' green for Grimaldi". Variety (به انگلیسی). Retrieved 2022-01-15.
  4. ↑ "Gangs of New York (2002) - Martin Scorsese - Synopsis, Characteristics, Moods, Themes and Related". AllMovie (به انگلیسی). Retrieved 2022-01-15.
  5. ↑ "Fergus Bordewich Articles -- Martin Scorsese's Meanest Streets Yet: Rediscovering the 19th Century Gangs of New York". Fergus M Bordewich, Author of Congress at War, The First Congress, The Great Debate, Washington, Bound for Canaan the Underground Railroad (به انگلیسی). 2007-02-02. Retrieved 2022-01-15.
  6. ↑ "Gangs of New York (2002)". Rotten Tomatoes. Fandango Media. Retrieved February 13, 2021.
  7. ↑ "The 75th Academy Awards – 2003". Academy of Motion Picture Arts and Sciences. Retrieved August 2, 2021.

پیوند به بیرون

[ویرایش]
برگرفته از «https://fa.wikipedia.org/w/index.php?title=دارودسته‌های_نیویورکی&oldid=43496955»